"Coraz większy mrok" - Colleen Hoover. Te notatki nie miały ujrzeć światła dziennego...

Jej nazwisko na zawsze wyryło się w mojej pamięci i jeśli utrzyma poziom, który reprezentuje swoją prozą, pozostanie jedną z moich ulubionych pisarek. Colleen Hoover, autorka bestsellerowych romansów i książek gatunku New Adult wie jak dawkować emocje, żeby zawładnęły czytelnikiem, nie pozwalając mu odłożyć lektury na bok. Tym bardziej byłam zaintrygowana jej pierwszym samodzielnym thrillerem psychologicznym, który z pewnością bywa literaturą o wiele bardziej wymagającą od historii miłosnych. Czy „Coraz większy mrok” faktycznie skrywa w sobie napięcie i ciemną stronę mocy? Czy akceptuję autorkę w jej nowej i zarazem zaskakującej odsłonie? O tym w dzisiejszej recenzji.

PRZEDPREMIEROWO: "Too late" - Colleen Hoover. Bezsprzeczny must have tego lata.

Słynny Grey liczy sobie aż pięćdziesiąt twarzy. Ale przecież to tylko literacka fikcja. Tymczasem okazuje się, że niewiele mniej ma ich Colleen Hoover, amerykańska pisarka, która każdą swoją książką wprawia mnie w coraz większą konsternację i podziw. Skąd ona bierze pomysły na TAKIE historie!? Od niewinnych New Adult, po mocne erotyki, historie dla czytelników dojrzałych, tych chcących się zabawić, ale i doszukać jakiegoś głębszego przekazu. Kiedy po raz pierwszy zetknęłam się z zapowiedzią „Too late” wiedziałam, że nie będę zawiedziona, ale nie miałam pojęcia, że otrzymam aż taki przekrój wrażeń. No cóż, nie ukrywam już na wstępie, że dziś będzie tylko w samych superlatywach. I jeszcze lepiej. Wszystkie dorosłe czytelniczki zapraszam na recenzję.

"Bez tajemnic" - Mia Sheridan. Kim jest Jake i skąd wie o miłości Evie sprzed lat?

Poruszające, angażujące, przekonujące kreacją bohaterów. Takie właśnie są książki Mii Sheridan, która zdążyła podbić moje serce i zapisać się w nim jako jedna z ulubionych autorek romansów. A już najbardziej przekonują mnie te ukrywające się pod logo wydawnictwa Otwarte. Każda taka kolejna premiera budzi we mnie te same emocje – podekscytowanie. Nie mogłam więc odpuścić sobie „Bez tajemnic”, książki, która jak głosi okładka – opowiada o miłości zmieniającej sekrety w wyznania. Któż z nas nie lubi tajemnic? Któż głębokich uczuć ukrytych na kartach papieru i tak żywych, że można w nie dosłownie uwierzyć? Czy powieść okazała się tak dobra, jak inne historie autorki? O tym w dzisiejszej recenzji.

"Wszystkie nasze obietnice" - Colleen Hoover. Co tak naprawdę niszczy miłość?

„Wiem, że właśnie teraz powinnam go spytać, o czym myśli. Właśnie teraz powinnam mu powiedzieć, o czym myślę ja […] Ale zamiast zebrać się na odwagę i w końcu powiedzieć prawdę, dławię się własnym tchórzostwem. Odwracam wzrok i zamykam drzwi.

Wracamy do tańca.”

Życie bywa bardzo nieprzewidywalne i czasami nasze oczekiwania skontrastowane z rzeczywistością wypadają bardzo blado. Stąd nie zawsze warto sztywno trzymać się wytyczonych planów. Należy pozostawić sobie pole elastycznej tolerancji, by móc umieć odnaleźć się w sytuacji nieprzewidywalnej, u boku tak zwanej niespodzianki losu. Colleen Hoover, czyli jedna z najpoczytniejszych autorek na świecie, funduje czytelnikom powieść opartą właśnie na niespełnionych oczekiwaniach, które nie muszą, ale mogą zniszczyć miłość ludzi bazujących nie na teraźniejszości, ale właśnie na niezrealizowanych planach. Gotowi na bardzo dojrzałą i emocjonującą jazdę w głąb pewnej małżeńskiej historii? Zapraszam wpierw na recenzję książki "Wszystkie nasze obietnice".

Jak okiełznać skutki wykorzystywania seksualnego? #MeToo, czyli wpis inny, niż wszystkie.

Zły dotyk boli przez całe życie. A wbrew pozorom często tak trudno przyznać się do bycia ofiarą. Ofiarą molestowania seksualnego. Obca osoba, dobry wujek, bliska rodzina. Gwałt, podszczypywanie, erotyczne smsy czy obleśne komentarze. Molestowanie psychiczne czy fizyczne to naruszenie intymności drugiego człowieka bez jego woli, czynem bądź słowem, bo zarówno jedno i drugie może pozostawić po sobie trudny do zmycia ślad. Obecnie ów temat wydaje się modny, a to za sprawą ruchu #MeToo, który uruchomił lawinę kolejnych oskarżeń. Nie o modę tutaj jednak chodzi, a o sprawiedliwość. O odwagę podarowaną tym, którzy dotąd zastraszeni postanowili pozostać w ukryciu.

"Niebo na własność" - Luke Allnutt. Mały człowiek, wielki wróg. Jak walczyć, gdy brakuje sił?

„ […] i wreszcie słyszałem już tylko Jacka: szmer jego oddechu, przerywany od czasu do czasu jakimś sapnięciem czy mrugnięciem. Był to jedyny dźwięk, jaki pragnąłem słyszeć.”

Utrata bliskiej osoby bywa ciosem doprowadzającym do nokautu, takim, po którym niełatwo się podnieść. A ponoć nic nie dzieje się bez przyczyny. Jak zatem wyjaśnić odejście kogoś, kto miał przed sobą całe swoje życie? Dziś recenzja powieści o gorzkim wydźwięku, historii trudnej do przełknięcia, drącej po sercu jak papier ścierny. Książki, która wyciska łzy, ale przy tym uczy, przypomina i daje nadzieję. Czego? O czym? Na co? Zapraszam na kilka słów poświęconych publikacji „Niebo na własność” Luke’a Allnutta.

PRZEDPREMIEROWO: "Bez lęku" - Mia Sheridan. Kim jest Lily? Zjawą? Snem? A może szansą?

„- Nie chcę wciągać cię w ciemność – powiedziała.

- Może się zdarzyć, że to ja wejdę w nią pierwszy. Nie mogę ci obiecać, że tak nie będzie. Przyjdziesz wtedy po mnie, Lily? Przyjdziesz?”

Kiedy Polskę obiega wiadomość o kolejnej premierze książki Mii Sheridan, miękną mi kolana. To jedna z tych autorek powieści, dla których jestem w stanie zarwać całą noc i odłożyć na bok obowiązki. Jej nazwisko pada z moich ust za każdym razem, kiedy zostaję pytana o ulubionego pisarza, jej dzieła zaś widnieją na każdej mojej liście rekomendowanych lektur. Czy zatem „Bez lęku” sprostało moim oczekiwaniom? Nie tak łatwo przecież za każdym razem sięgać wysoko zawieszonej poprzeczki. Przekonajcie się.

"Zanim zostaliśmy nieznajomymi" - Renée Carlino. Stara miłość nie rdzewieje.

„Teraźniejszość należy do nas. To, co w tym momencie, to, co tu i teraz, ta chwila, po której przychodzi następna, istnieją po to, aby czerpać z nich pełnymi garściami. To jedyne, co wszechświat ma nam do zaoferowania za darmo.”

Każdy z nas prędzej czy później napotyka kogoś na swojej drodze. Ludzie łączą się w pary, zawierają przyjaźnie, dzielą wspomnienia, które pozostają z nimi na zawsze. Z wielkiego „nic” tworzy się „coś” dzielące czas na przed i po. Jak się jednak okazuje czasami bywa i tak, że po zażyłych relacjach nie pozostaje nic poza pustką, bo płynący czas potrafi wszystko zmienić. Czy można zatem podzielić chwile podążając za określeniem zanim zostaliśmy nieznajomymi? Jak się okazuje, można. Dziś chciałam więc zaprosić Was na recenzję powieści Renee Carlino.

"Złe serce" - Leisa Rayven. Miłość zza kulis, czyli trzeci tom i nowi bohaterowie.

„Złamane serce wcale nie uczy odporności. Uczy nas za to chronić swoją kruchość. Uczy nas strachu przed miłością.”

Podszyta teatrem historia Ethana i Cassie, zawarta na kartach powieści „Zły Romeo” dłużyła się przez dwa tomy. Jedni czuli się nią urzeczeni, inni uważali, że jest zbyt rozciągnięta, przez co mało ciekawa. Nie każdy więc zdecydował się na to, by sięgnąć po zwieńczenie trylogii – „Złe serce”. Tymczasem ostatnia część to opowieść, w której na pierwszym planie stają nowi bohaterowie. O tym, że stara miłość nie rdzewieje, o uczuciach, których nie da się zagłuszyć, o przyjaźni i sławie, która niekoniecznie przynosi same szczęście przeczytacie w książce Leisy Rayven. Zapraszam na recenzję.

 

"Papierowa księżniczka". Seria Królewska. Tom 1. W pałacu złego księcia.

„ – Podnieca cię to, co? – szepcze mi wprost do ucha Easton.

Kręcę głową, ale całe moje ciało krzyczy „tak!”, a gdy Reed zadaje ostateczny cios, którym powala Cunninghama twarzą na beton, wiem już, że jeśli tylko skinie na mnie małym palcem, nie zdołam mu się oprzeć. Nie tym razem.”

Wplątywanie się w serie podpisane nazwiskiem nieznanego autora bywa ryzykiem, bo o ile można poświęcić swój czas jednej książce, kilku tomom jest już o wiele trudniej. Zwłaszcza, kiedy cykl wywołuje mieszane uczucia z jednej strony intrygując, z drugiej irytując. Po głośnych zapowiedziach pierwszej części Serii Królewskiej liczyłam na niebanalne wrażenia, na wątek miłosny, który w końcu obudzi mnie z czytelniczego znużenia. Jak zatem było? Czy „Papierowa Księżniczka” faktycznie okazała się obwieszczanym rollercoasterem emocji? Wszystkie wielbicielki nurtu New Adult i zarazem literatury dla dorosłych, zapraszam do zapoznania się z recenzją.

 

"It Ends with Us" - Colleen Hoover. Miłość, która rani, czyli najbardziej osobista powieść autorki.

„Rośliny i ludzie. Rośliny potrzebują miłości, żeby przetrwać. Ludzie też […] Jeśli nas zaniedbują, stajemy się bezdomni i niezdolni do tego, co ważne.”

Nazwisko Colleen Hoover jest dla mnie jak najlepsza marka, po której zawsze mogę się spodziewać usług najwyższej jakości. Moi stali czytelnicy wiedzą, jak wielkim szacunkiem darzę prozę tej autorki. Tym razem jednak miałam okazję zagłębić się nie tylko w jej twórczości, ale i życiu. Bo pomimo tego, że „It Ends with Us” to nie jest żadna autobiografia, pisarka zawarła w książce prawdę o sobie samej. Czy najbardziej osobista publikacja Hoover poruszyła mnie tak, jak poprzednie, stworzone przez nią historie? Czy warto dać się skusić pięknej okładce i kto tak naprawdę odnajdzie w niej lekturę dla siebie? Zapraszam na recenzję.

"Światło, które utraciliśmy" - Jill Santopolo O wygasającej iskrze nadziei, czyli historia nieszczęśliwej miłości.

„Śmierć sprawia czasem, że ludzie garną się do życia.”

Po wielu przeczytanych przeze mnie książkach o szczęśliwej miłości nadszedł czas na historię o uczuciu skazanym na niepowodzenie. Nie. To nie jest ten rodzaj powieści, w której namiętność przekracza niemożliwe do przebicia granice, a wszystkie decyzje naraz stają się zupełnie proste. Czy jesteście gotowi na to, by dać szansę lekturze niosącej więcej smutku, niż nadziei? Czy szukacie książki, w której gorycz dominuje nad słodyczą, a finał przybiera postać szklistego od wzruszenia wzroku? Zapraszam na recenzję powieści „Światło, które utraciliśmy”.

"Zła Julia" - Leisa Rayven. Od niewinności do rozwiązłości krótka droga.

„W przeszłości nigdy nie rozumiałam, dlaczego dziewczyny grają w gierki, używają swojej płci i seksapilu, by dostać to, czego chcą.

Teraz to rozumiem.”

Pierwsza część serii, którą niewątpliwie wypadałoby przeczytać, by sięgnąć po Złą Julię, naprawdę mnie kupiła. Byłam pod wrażeniem dialogów głównych bohaterów, wyjątkowego tła czy połączenia sztuki aktorskiej z miłością. Teatr, Szekspir, a wokół tego rodzące się uczucie z emocjami tak wyrazistymi, że można byłoby je łapać. Z wygórowanymi oczekiwaniami zabrałam się więc za kontynuację. Czy „Zła Julia” sprostała moim oczekiwaniom? A może… Może książkę dopadła klątwa drugiego tomu?

"Bez uczuć" - Mia Sheridan. Co zrobić, kiedy kocha się wroga?

„Granica między miłością i nienawiścią jest bardzo płynna.”

Za każdym razem, gdy kończę czytać powieść autorstwa Mii Sheridan, zadaję sobie pytanie: Jak ona to robi? Jak wielkim magikiem słowa trzeba być, by zmieniać fikcję w tak żywe historie. Tym razem przypuszczałam, że będzie nieco inaczej, bo streszczenie książki „Bez uczuć” jakoś specjalnie mnie nie urzekło. Uff… Musiałabym paść na kolana (a główny bohater powieści ma do tego gestu uraz – nie zdradzę powodu) i prosić autorkę o przebaczenie. Dlaczego? Chyba wiecie czym jest książkowy kac. Właśnie go mam. Dlatego.

"Confess" - Colleen Hoover. Namalować miłość.

„Zawsze będę cię kochał. Nawet kiedy już nie będę mógł.”

W każdym naszym wyznaniu, większym czy też mniejszym, ofiarowujemy komuś cząstkę duszy. Co zatem powiedzielibyście na książkę, w której ludzkie wyznania, w dodatku autentyczne, stanowiłyby bazę treści? Co, jeśli autorką takiej powieści byłaby słynna Colleen Hoover? Dla mnie brzmiało to jak obietnica niezapomnianej historii. Jak lektura, której nie mogłam sobie odpuścić. „Confess” już za mną. Czy książka spełniła moje oczekiwania?

"Zły Romeo" - Leisa Rayven. Szekspir by się zdziwił.

„- Chcę grać, bo nie wiem, kim właściwie jestem. Czuję się lepiej, kiedy wcielam się w kogoś innego.”

Czy romans „Zły Romeo”, książka, która przypadła do gustu moich ulubionym, zagranicznym autorkom mogła mi się nie spodobać? Mogła. Bo sięgając po nią miałam niemałe oczekiwania i naprawdę potrzebowałam porządnej historii o miłości, która przywróciłaby mi wiarę w ów gatunek literacki. Nie ukrywam, że zainteresowała mnie okładka, przyznam, że przyciągnął tytuł. Wiedziona doświadczeniem zazwyczaj na kilometr wyczuwam  powieści warte uwagi, choć bywa tak, że się mylę. Jak było zatem tym razem? Czy nieznana mi dotąd Leisa Rayven podołała zadaniu? Czy mnie rozczarowała? A może… Zapraszam na recenzję.

"Mimo naszych kłamstw" - Tarryn Fisher. Tom 3. Jaki happy end miewa destrukcyjna miłość?

„- Kiedy jestem z tobą, wylewają się ze mnie wszystkie uczucia. Topię się w nich. Mam ochotę do ciebie pobiec, a równocześnie uciec.”

Tajemnicza, skomplikowana, nieprzewidywalna. Takie wrażenie wywarła na mnie trylogia Tarryn Fisher, a już na pewno jej dwie pierwsze części. Po ostatnią sięgałam więc z autentycznym zainteresowaniem, ale i nutą niepewności, bo twórczość tej autorki zdążyła mnie już przyzwyczaić do scenariuszy, które nie zawsze byłam w stanie do końca zaakceptować. Trzy tomy, trzy postaci, wielkie zakończenie. Co spotkało mnie zatem w powieści „Mimo naszych kłamstw”? Zapraszam na recenzję.

"November 9" - Colleen Hoover. Co wydarzyło się 9 listopada?

„Miłość i piękno przemijają. Dobroć – nie.”

Bywa tak, że spotykamy osoby, które są dla nas czymś więcej aniżeli wyłącznie przeznaczeniem. Zdarza się, że padamy ofiarą wypadku po to, by w końcu odnaleźć szczęście. Żyjemy na łasce nieświadomości jutra, a wszystko dlatego, że los lubi robić nam niespodzianki. O tym, jak nieprzewidywalne bywa życie i jak bardzo potrafi ono łączyć rozdzielonych oraz dzielić połączonych pisze Colleen Hoover w książce „November 9”. Szukacie nieschematycznej historii o miłości? Oto ona.

"Bez szans" - Mia Sheridan. Upadła wioska, piętno katastrofy i rodzące się uczucie.

„- Co takiego mógłbym ci dać?
Zastanowiłam się.

- Pomagasz mi wierzyć.

- W co?

- W dobroć, w siłę.”

Mia Sheridan to nie tylko dobra autorka. Jej nazwisko jest dla mnie jak marka, która jak dotąd zawsze oferowała godny polecenia produkt. Historie przez nią tworzone potrafią zagrać na najczulszych strunach duszy, a bohaterowie na długo pozostawiać wyraźny ślad swojej obecności. Nie tak dawno, przy okazji jednej z jej książek, dałam się ponieść wyobraźni buszując po starej winnicy. Tym razem przyszło mi trafić do ubogiej wioski, która wciąż dźwiga ciężkie brzemię okrutnej tragedii rozegranej w podziemiach kopalni. Ubóstwo, niesprawiedliwość i młodzi ludzie, którzy dorastając w miejscu pozbawionym nadziei stawiają czoła codzienności. Czy płomyk miłości może zrodzić się tam, gdzie wokół panuje całkowita ciemność? Zapraszam na recenzję powieści „Bez szans”.

"Bez winy" - Mia Sheridan. Gdy miłość staje się lekiem.

„[…] nie można kogoś naprawdę zrozumieć, dopóki nie spojrzy się na świat jego oczami.”

Książek o miłości mamy na naszym rynku wydawniczym na pęczki. Książek, które pokochamy, jest już zdecydowanie mniej. Wiele jest takich, które darzą kilkugodzinną, ciekawą przygodą. Są jednak i takie, które pozostają znacznie dłużej, tkwiąc w głębi umysłu jeszcze przez wiele dni po przewróceniu ostatniej strony. Są więc powieści dobre, a nawet bardzo dobre, takie, które polecilibyśmy znajomym. Bywają jednak i te, których nigdy nie określilibyśmy tak banalnym podsumowaniem. Wspaniałe, zapierające dech i odbierające mowę stają się poniekąd częścią naszego życia, wcielone, wdrążone, niezapomniane. Z taką książką, którą nigdy nie scharakteryzowałabym zwyczajnym słowem „bardzo dobra” miałam do czynienia w ostatnią noc. Poświęciłam jej swój sen i nie żałuję nawet ułamka sekundy spędzonego nad jej stronami. Przed Wami „Bez winy” i moja recenzja, którą spróbuję nakreślić Wam fenomen tej powieści.