"Nasze jutro. Na zawsze. Tom 2" - Anna Szafrańska. Zakazana miłość wkracza na wyższy poziom.

Autorka powieści „Nasze wczoraj” naznaczyła swoją powieść piętnem bardzo odważnej i to wcale nie pod kątem rozbieranych scen, a raczej pod kątem zakazanego uczucia, które nigdy nie powinno być miejsca. Niemoralne, niedozwolone, chore… No bo ja można zakochać się we własnej siostrze czy własnym bracie?! I choć na łamach historii pojawił się pewien motyw usprawiedliwiający całą sytuację, będący punktem zaczepienia jeśli chodzi o „normalność” losy postaci stają pod wielkim znakiem zapytania, tym bardziej teraz, w obliczu rozegranej tragedii. Zakończyła Anna Szafrańska pierwszą część serii tak, że wprost nie mogłam doczekać się kontynuacji. Wreszcie ją dopadłam, toteż zapraszam Was na recenzję książki „Nasze jutro”.

"Nasze wczoraj. Na zawsze. Tom 1" - Anna Szafrańska. Są takie miłości, które nigdy nie powinny mieć miejsca...

Bywają miłości zakazane tylko w teorii. Te wynikające z różnic statusu społecznego czy te dzielone barierą wiekową. Ale tak naprawdę dla prawdziwej miłości nie ma żadnych granic, co w sposób obrazowy i emocjonujący ukazuje między innymi nasza cudowna literatura. Bywają jednak miłości prawdziwie zakazane: przez prawo, zasady, moralność i człowieczeństwo. Uczucia, które nigdy nie powinny i nigdy nie mogą mieć po prostu miejsca. Domyślacie się o co chodzi? Na początek zdradzę tylko tyle, że o nową powieść Anny Szafrańskiej pt. „Nasze wczoraj”. Pierwszy tom serii Na zawsze mam już za sobą. Zacznę zatem od wzmianki, ze to całkiem oryginalna historia.

"Dwa jabłka Adama" - Ewa Podsiadły-Natorska. Żona i kochanka pod jednym dachem? A jednak.

Bywają tacy bohaterowie książek, którzy pomimo tego, że nie zyskali naszej sympatii, w jakiś tam specyficzny sposób zapisują się w naszej pamięci. Kontrowersyjni, znajdujący się w patowych sytuacjach, wyraziści, albo życiowi. Mają w sobie to coś, co zachodzi za skórę. Na przekór niewinnej okładce. „Dwa jabłka Adama” to powieść, której należy się taki właśnie wstęp, bo pomimo tego, że budziła we mnie skrajne emocje dotyczące konkretnych sytuacji, budziła je. I to jest najważniejsze. Oryginalna, nieprzewidywalna, dziwna. Chyba tak mogłabym opisać ją ograniczając się do trzech słów. Chcecie poznać ją bliżej? Zapraszam na recenzję.

PRZEDPREMIEROWO: "Too late" - Colleen Hoover. Bezsprzeczny must have tego lata.

Słynny Grey liczy sobie aż pięćdziesiąt twarzy. Ale przecież to tylko literacka fikcja. Tymczasem okazuje się, że niewiele mniej ma ich Colleen Hoover, amerykańska pisarka, która każdą swoją książką wprawia mnie w coraz większą konsternację i podziw. Skąd ona bierze pomysły na TAKIE historie!? Od niewinnych New Adult, po mocne erotyki, historie dla czytelników dojrzałych, tych chcących się zabawić, ale i doszukać jakiegoś głębszego przekazu. Kiedy po raz pierwszy zetknęłam się z zapowiedzią „Too late” wiedziałam, że nie będę zawiedziona, ale nie miałam pojęcia, że otrzymam aż taki przekrój wrażeń. No cóż, nie ukrywam już na wstępie, że dziś będzie tylko w samych superlatywach. I jeszcze lepiej. Wszystkie dorosłe czytelniczki zapraszam na recenzję.

"To, co zakazane" - Tabitha Suzuma. Siostra, brat i zła miłość. Czy można ją zaakceptować?

Mogłoby się zdawać, że na rynku wydawniczym istnieje wielki przesyt, taki, który to wyklucza możliwość sięgnięcia po coś oryginalnego. Bo przecież wszystko kiedyś prędzej czy później po prostu już było. I choć zdaję sobie z tego sprawę, szukając w kolejnych książkach po prostu delikatnego powiewu świeżości, nagle zostałam porażona wielkim podmuchem czegoś, co zupełnie wybiło mnie z rytmu, zatrzęsło moimi światopoglądami i wyobrażeniami. A potem odeszło. Pozostawiając po sobie wiele natarczywych myśli. Dziś o książce, która porusza jeden z bardzo kontrowersyjnych tematów tabu. Tabitha Suzuma wzięła na pierwszy plan związek kazirodczy i uwiła wokół niego historię, która po prostu rozdziera serce.

"(Nie)miłość. Z tobą i bez ciebie" - Natasza Socha. Co się dzieje, gdy przestaje się kochać? Historia pewnego małżeństwa i wypadku.

Mówi się, że miłość przychodzi niespodziewanie, w najmniej oczekiwanym momencie. Dopada cię strzała Amora i już. Dzieje się. Czasami wbrew zasadom, wbrew regułom czy założeniom. Jednak… czasami po latach okazuje się, że tak samo jak i przyjść, podobnie może też odejść. Miłość umiera, bo niedokarmiana i niepielęgnowana usycha niczym niepodlewany kwiat. Przekonują się o tym bohaterowie nowej powieści Nataszy Socha, którzy gdzieś na swojej wspólnej drodze zdążyli mocno się pogubić. Historia o prawdziwym, niekolorowanym życiu, o tym, jak nieprzewidywalny bywa los. Lubicie budzące do refleksji powieści obyczajowe? Zatem zapraszam na recenzję.

"Trudna miłość" - Gabriela Gargaś. Zdrada, choroba, miłość i nadzieja w historii o życiu.

Miłość w większości kojarzy się z euforią, motylkami w brzuchu, w dalszym etapie ze szczerością, oddaniem, poświęceniem, szczęściem. Kojarzymy ją jako zjawisko pozytywne, a przecież to właśnie miłość niejednokrotnie staje się przyczyną łez, bólu i cierpienia. Bo przecież człowiek nie zawsze spotyka się z jej odwzajemnioną wersją i nie zawsze jest w stanie utrzymać ten stan szczęścia w ryzach. Mamy więc różne oblicza uczuć, dotyczące różnych osób, rozmaitych relacji i odmiennych wrażeń. Miłość może być zatem łatwa, prosta, głęboka, płytka, może być też trudna. I o tej ostatniej, oraz o jej wielu innych twarzach pisze Gabriela Gargaś.

"Z każdym oddechem" - Nicholas Sparks. Opowieść wykradziona z Bratniej Duszy.

„Kto wie, czy pewnego dnia sami nie natraficie na Bratnią Duszę i na historię, którą zechcecie opowiedzieć… która potrafi zmienić ludzkie życie tak, jak nigdy nawet nie myśleliście, że to możliwe.”

Zaczęło się od listu, w którym Nicholas Sparks wyznał m,i iż pisanie tej książki było dla niego przeżyciem wyjątkowym. Bo w pewien sposób zmieniło jego myślenie o miłości. A przecież mogłoby się wydawać, że na temat tegoż pięknego zjawiska powiedziano już chyba wszystko, że przebadano je wzdłuż i wszerz i że człowieka z bagażem doświadczeń życiowych już nic nie będzie w stanie zaskoczyć. Dziś chciałam zaprosić Was na recenzję powieści, która naprawdę poruszyła moje serce, historii, która zagrała na wielu strunach mojej duszy. Sparks już nieraz pozytywnie mnie zaskoczył, zdarzyły się także momenty rozczarowania. „Z każdym oddechem” to jednak jego wielki powrót do prozy wysokich lotów. Tyle w ramach wstępu.

"Przyjaciel" - Basia Karolewicz. Historia nieszczęśliwej miłości.

„Nawet jeśli wiemy, że odpowiedź na pytanie brzmi „nie”, to aż do śmierci nie przestajemy się oszukiwać, że zawsze jeszcze istnieje możliwość zmiany. Dopóki żyjemy, wciąż mamy nadzieję.”

Miłość bywa ślepa, mawiamy. Zamazuje obraz wad, odbiera rozsądek. Czasami przysłania cały świat, nader kolorowy, jeśli okazuje się spełniona, albo boleśnie szary, gdy w grę wchodzi nieodwzajemnione uczucie. Obraz tego drugiego naszkicowała słowem Basia Karolewicz w swojej powieści „Przyjaciel”. Tytuł wcale nie sugeruje miłości, dlaczego więc bazuje na niej gówna bohaterka? Historia o tym, jak jeden człowiek może zawładnąć czyimś umysłem i o tym, że życie nie zawsze bywa przyjemne i proste. Macie ochotę na moment zadumy u boku lektury polskiej pisarki? Zapraszam wpierw na recenzję.

"Miłość na dziesiątej wsi" - Agnieszka Olszanowska. Nieszczęśliwe uczucie sprzed lat i nowe pokolenie.

„ – Najważniejsze to w porę chłopa nakarmić. Pamiętaj, Basiu, że chłop jak świnia, jak głodny, to kwiczy. A każda gospodyni tym się chlubi, że gotuje, co mąż lubi.”

Żyjemy w czasach, kiedy drobnostki , sprawy błahe nieidące po naszej myśli potrafią wyprowadzić nas z równowagi. A przecież jako dorośli ludzie możemy o sobie decydować, wyjeżdżać, kreować własną przyszłość i choć owszem, mamy wloty i upadki, to my sami jesteśmy panami swojego losu. Nie zawsze tak było i to w całkiem nieodległej przeszłości ludzie musieli brnąć przed siebie z rękoma związanymi ciasnym sznurem decyzji innych. Czy było to szczęśliwe życie? O tym przyszło przekonać się bohaterom powieści Agnieszki Olszanowskiej „Miłość na dziesiątej wsi”.

"Ogród z marzeń" - Carmen Santos. Zaniedbywana żona w innego wpaść może ramiona.

„ […]miłość to skrzynia pełna skarbów, która wydaje się niewyczerpana – aż do chwili, kiedy pewnego dnia odkrywasz, że zostało już tylko kilka klejnocików i mały woreczek monet.”

Dwudziestolecie międzywojenne, kultura miast Francji i hiszpańskich wiosek. Rodzinny majątek, powrót do korzeni, miłość, ale i najboleśniejsza zdrada. Skrajne emocje, impulsywne decyzje, nieszczęście. Jeśli lubicie wielowątkowe powieści rozegrane pośród malowniczych krajobrazów, a Wichrowe Wzgórza należą do czołówki Waszych ulubionych, zapraszam do zapoznania się z całkiem pokaźną książką Carmen Santos, „Ogród z marzeń”. Witajcie w świecie starej winnicy, gdzie przykładność zmierzy się z pożądaniem, a plany z przeznaczeniem.

 

"Mimo moich win" - Tarryn Fisher

„Caleb był jak huragan, który przeszedł przez moje życie, poruszając we mnie rzeczy, z których istnienia nie zdawałam sobie sprawy. Jest tęsknotą, z której nigdy się nie wyleczę.”

Od kilku już tygodni zastanawiałam się nad fenomenem Tarryn Fisher, autorki, która zasłynęła książką „Mimo moich win”. Czy zajmująca się modą blogerka faktycznie stworzyła bezkonkurencyjny bestseller? A może została wzięta pod uwagę dzięki swojej przyjaźni z uwielbianą Colleen Hoover? Niebanalna powieść o skomplikowanej miłości intrygowała mnie więc podwójnie i postanowiłam, że nie zostawię tego tematu do chwili, aż sama przekonam się o co w tym wszystkim chodzi. Dziś więc po raz pierwszy wzięłam do ręki coś, na co długo czekałam. I dziś też musiałam się z tym rozstać. Czy powieść „Mimo moich win” tak mnie rozczarowała, że nie doczytałam ją do końca? A może książka wciągnęła mnie tak głęboko, że pochłonęłam ją w ciągu kilku godzin?

"Listy z morza" - Andrzej Perepeczko

„Prawdziwe marzenia, takie najprawdziwsze to tylko te, które nigdy nie mogą być spełnione.”

Każdy z nas obiera własną drogę. Gonimy za karierą, pieniędzmi, wykształceniem, a jednak wszyscy mamy jedną wspólną ścieżkę. Niezależnie od tego, jak kształtujemy swoje życie, potrzebujemy do szczęścia drugiego człowieka – jego miłości, przyjaźni czy wsparcia. Kiedy odcięci od ukochanych bliskich ruszamy w daleki świat, wysychamy jak rośliny, którym zabrano wodę. Egzystujemy jakiś czas, ale wysysane resztki sił odbierają nam uśmiech, i radość i sens istnienia. Co zatem powiedzą ci, którzy wypływając w morze nie mają możliwości rychłego powrotu? Marynarze zamknięci na statku, w porównaniu z potęgą wody wydają się tak mali, jak pyłek noszony przez wiatr. A jednak przychodzi zmagać się im nie tylko z żywiołem, bo jak się okazuje, najgroźniejsza jest właśnie tęsknota. Chcecie poczuć jej siłę rażenia? Zerknijcie na chwilę do Listów z morza.