"Drań" - Katarzyna Michalak. Dwóch samców alfa i wielki pościg.

Sugestywny tytuł nowej powieści Katarzyny Michalak nie pozostawia żadnych wątpliwości. To nie będzie historia o grzecznych chłopakach. Ni ckliwa książka, ni nader romantyczna opowiastka. Dramat.  Otóż autorka kolejny raz wystawia bohaterów swojej powieści na ogromne podmuchy wiatru, akcentując w głównej mierze mroczne aspekty życia i co nieco mieszając pewne wątki… Ale o tym za moment. Prozy tej autorki nie trzeba nikomu przedstawiać. Polskie społeczeństwo już dostatecznie dobrze zdążyło podzielić się na jej zagorzałych fanów, jak i przeciwników. Na recenzję więc zapraszam tych, którzy ufają pomysłom Katarzyny Michalak. Jest gęsto, jest wartko i jest dynamicznie. Tyle słowem wstępu.

"Uśmiech losu" - Katarzyna Michalak. Saga Mazurska. Czy w te święta zdarzy się cud?

Ciepła kołderka, przytulny dom i ludzie, którzy zawsze czekają z otwartymi ramionami na przybywających do nich gości. Niespodziewane miłości, wielkie dramaty i rozgrzane serca. Nie wiecie o kim mowa? Katarzyna Michalak dostatecznie zdążyła wypracować cechy charakterystyczne swojej prozy tak, że podzieliła czytelników na zagorzałych fanów i zagorzałych przeciwników. Tych, którzy postanowili jej zaufać i tych, którzy stwierdzili, że takie romanse – to nie dla nich. Ja z radością złapałam w swoje ręce kolejny tom Sagi Mazurskiej, piąty już, ale jak zwiastują finalne zapowiedzi, nie ostatni. Cóż takiego przygotowała autorka dla tych, którzy cenią jej słowo pisane? O tym w dzisiejszej recenzji.

"Marzycielka" - Katarzyna Michalak. Wykorzystana, zraniona - czy doczeka się happy endu? Przedpremierowa recenzja finału trylogii + dodatki.

Jedna z najpoczytniejszych autorek polskiego rynku wydawniczego, Katarzyna Michalak, dorobiła się wielu udanych serii, pokaźnego grona wiernych wielbicieli, ale i przeciwników, którzy stwierdzili, że na pewno nie zasługuje na miano autorki bestsellerów. Tymczasem nieustraszona pisarka wciąż brnie do przodu i wciąż zaskakuje, a jej najnowsza trylogia zdaje się być wisienką na torcie dotychczasowej prozy, wielką kropką nad „i” oraz swojego rodzaju powieścią przypominającą bardzo intymny wywiad. Jednak, pomimo tego, że część ukrytych w Pisarce zdarzeń miało miejsce naprawdę, to nie jest autobiografia, a już na pewno nie warto doszukiwać się tego, co autentyczne, a co zaaranżowane, skonstruowane na potrzeby podniesienia jakości książki. Przyszło mi się zatem zmierzyć z ostatnim tomem trylogii, noszącym tytuł „Marzycielka”. Czy okazał się równie fascynujący, jak dwa poprzednie?

"Zagubiona" - Katarzyna Michalak. (Nie)autobiografia i błędne decyzje, czyli historia o smutnej miłości + niespodzianki.

To ponoć trylogia najbardziej bliska sercu autorki, historia, w której jednak – jak sama zaleca – na próżno doszukiwać się prawd i kłamstw dotyczących niej samej. Ale która zawiera zdarzenia mające miejsce naprawdę w kręgu otaczających ją osób. „Pisarka” dumnie otwarła serię kończąc się tak, że ciężko byłoby odmówić sobie kolejnej części. Toteż kiedy tylko w moje ręce wpadła „Zagubiona”, powieść będąca kontynuacją, dość szybko przepuściłam ją w kolejce pomiędzy pozostałymi, zaległymi tytułami. Historia o zagubionym szczęściu, sytuacjach bez wyjścia, o zaciętej walce i poddaniu. O utraconych nadziejach i o tym, że prawdziwa miłość w sercu człowieka nigdy nie umiera.

"Pisarka" - Katarzyna Michalak. (Nie)autobiografia, czyli historia osnuta tajemnicą + rozpakowanie niespodzianki.

Ponoć najbardziej osobista książka autorki, a jednak nie autobiografia. Jak sama Katarzyna Michalak radzi, daremno szukać w niej prawdy o niej samej, choć momentami staje się to całkiem kuszącą opcją. Wydarzenia rozegrane na kartach tej powieści miały jednak miejsce naprawdę i są powiązane z ludźmi, którzy stanowią jakąś część przeszłości autorki. Nie są wyłącznie wytworem wyobraźni, który niknie wraz z zamknięciem ostatniej strony. Historia pisarki, która postanowiła przelać na papier opowieść pisaną przez samo życie. O druzgocących chwilach dzieciństwa, niespełnionej miłości i nadziei. O mężczyźnie, który skradł serce samej Katarzyny Michalak. Ciekawi? Ja byłam. I to bardzo.

"Trzy życzenia" - Katarzyna Michalak. Wigilia na mazurskiej wsi.

Ponoć prawdziwe szczęście rodzi się w bólu i nie wynika z materialnych dóbr. Jego źródłem jest relacja międzyludzka, poczucie przynależności, bezpieczeństwa i miłości. Wie o tym doskonale Katarzyna Michalak, która bohaterów swoich powieści stawia przed wielkimi wyzwaniami.  A wszystko po to, by udowodnić, że nawet po największej, gwałtownej burzy wychodzi zbawienne słońce. Tym razem nadszedł czas na czwarty tom serii Mazurskiej, w wydaniu jakże świątecznym. „Trzy życzenia” to historia zupełnie nowej pary, więc nie przejmujcie się, jeśli nie udało się Wam zerknąć do poprzednich części. Zapraszam na recenzję.

"Ścigany" - Katarzyna Michalak. Pod jednym dachem z mordercą.

„ – Dotrwa – ucięła stanowczo, mimo że głos odmawiał jej posłuszeństwa. To jedno słowo, słowo-przysięgę, wypowiedziała bez wahania. Ona mogła sobie umierać, ale dopiero po tym, jak Huberta Karlinga – wrobionego w poczwórne morderstwo przez kogoś stąd, z bliska, od nas! – ocali. Za wszelką cenę.”

Niewinne i spokojne powieści Katarzyny Michalak często wywołują wiele nie niewinnych opinii. Jak zatem jest w przypadku historii niebezpiecznych, które wyszły spod jej pióra? Ano okazuje się, że i w tym wypadku bywa całkiem różnie. Nieczęsto spotyka się autorów, którzy budzą tak skrajnie różne emocje. Tak jest w przypadku pani Kasi. Albo kocha się jej historie i przymyka oko na niedogodności, albo skreśla się jej twórczość grubą kreską, nie mogąc znaleźć żadnych słów uznania dla tego, co robi. „Ścigany” miał okazać się książką tej drugiej ze wspomnianych kategorii, przesiąkniętą niebezpieczeństwem, balansowaniem na granicy. Powieścią dla dorosłych. Miał być tą historią, w którą autorka włożyła największy procent siebie. Czym zatem okazał się być dla mnie? Zapraszam na recenzję.

"Promyk słońca" - Katarzyna Michalak. Tom 2. Seria mazurska. Marnotrawna córka.

„[…] są różne rodzaje samotności. Samotność we dwoje, gdy budzisz się każdego ranka u boku kogoś, kto staje się coraz bardziej obcy… Samotność w tłumie, gdy żyjesz otoczony ludźmi, których nie interesujesz i którzy także tobie są obojętni…”

Tak, jak twórczość Katarzyny Michalak dzieli polskie czytelniczki na jej fanki i zaciętych wrogów, tak pierwsza część serii mazurskiej rozbiła jej wielbicielki. Jedni stwierdzili, że to już nie ta sama autorka, która niegdyś imponowała magią pióra. Drugim sentymentalna historia ze smutną melodią w tle zdała się wystarczać. Co kryje w sobie czarująca okładka Promyka słońca? O tym w dzisiejszej recenzji.

"Gwiazdka z nieba" - Katarzyna Michalak. Nie dajcie się zwieść okładce.

„Jeśli nie zależy ci na własnym życiu, nie możesz oczekiwać, że komu innemu będzie na twoim życiu zależało bardziej niż tobie.”

Powieści Katarzyny Michalak są jak ruletka, albo natrafia się na coś wzruszającego – zwyciężając, albo ginie się u boku akcji, w której absurd goni za absurdem. Trudno wyjaśnić mi fenomen towarzyszący prozie tej autorki, która nawet rozczarowując w magiczny sposób mnie przyciąga. A że lubię ryzyko, postanowiłam sięgnąć po kolejną jej książkę, „Gwiazdka z nieba” żałując trochę, że nie udało mi się przeczytać jej w grudniu. Byłam przekonana, że to idealna na świąteczne dni lektura. Okazało się jednak, że nieco się myliłam. Ależ te okładki potrafią wyprowadzić w pole. Zapraszam na recenzję.

 

"Błękitne Sny" - Katarzyna Michalak. Leśna Trylogia. Tom 3. Czy można mieć takiego pecha?

„Trzy przyjaciółki,

trzej bracia,

trzy historie,

jedno zakończenie.

Czy będzie ono szczęśliwe? Los zdecyduje.”

Są tacy, którzy uwielbiają jej twórczość, ale i tacy, którzy jej nienawidzą. Jedna z najpopularniejszych autorek literatury kobiecej, Katarzyna Michalak, właśnie uraczyła nas trzecią częścią Leśnej Trylogii, która pomimo paru wad, poprzednimi tomami zapewniła mi całkiem przyjemnie spędzony czas. Co zatem z zakończeniem? To właśnie finału serii wyczekujemy zawsze najniecierpliwiej. Muszę przyznać, że „Błękitne sny” uważam za najsłabsze ogniwo trylogii. Dlaczego? I czy to oznacza, że nie warto po tę książkę sięgać?

"Czerwień Jarzębin"- Katarzyna Michalak. Leśna Trylogia. Tom 2. O porwaniu, zamachu, gwałcie i miłości.

„Bóg nie lubi, jak mu się pluje w twarz…”

Kontynuacja, której naprawdę wyczekiwałam. Bo choć pierwszy tom miał swoje mankamenty, historia wykreowana przez panią Michalak przekonała mnie magicznym, bijącym ciepłem. „Czerwień Jarzębin”, drugi tom Leśnej Trylogii, to dalszy ciąg losów trzech brutalnie doświadczonych przez przeszłość braci Prado oraz trzech poturbowanych emocjonalnie przyjaciółek. Czy ta powieść o miłości i zawirowaniach życia także mnie urzekła?

"Leśna Polana" - Katarzyna Michalak. Dlaczego odszedł? Czy powróci?

„Los ma, doprawdy, poczucie humoru. I bywa złośliwy…”

Twórczość Katarzyny Michalak wywołuje skrajnie różne opinie. Jedni kochają marzycielski ton jej powieści, podczas gdy inni nie akceptują ich ckliwego brzmienia. Do której grupy wpisuję się ja? Gdybym była członkiem tej drugiej, nie sięgnęłabym po jej nową publikację. I chociaż jestem świadoma w czym tkwi niechęć wroga kierowana pod adresem prozy pani Michalak,  ja lubię panujący w jej książkach klimat. Bo zaliczam się do grona wrażliwych duszyczek i nic nie mogę na to poradzić. Jaką literacką ucztę funduje zatem „Leśna Polana”? Zapraszam na recenzję historii o nieszczęśliwej miłości i kolejnej szansie.

"Zemsta" - Katarzyna Michalak

„Zaraz obejrzy wszystkie zdjęcia. Powoli i dokładnie. Nauczy się ich na pamięć. Wyryje sobie w mózgu każdy najmniejszy szczegół. Tak, by ten obraz miał przed oczami w chwili, gdy nadejdzie czas zemsty.”

Bywają tacy pisarze, którzy stronią od obojętności. Uwielbiani bądź wprost odwrotnie – darzeni nienawiścią, mają swój wyraźny styl, dzięki któremu jeszcze przed sięgnięciem po ich nową książkę wiemy, jakiego poziomu i mniej więcej jakiego typu historii możemy się spodziewać. Wywołującą skrajne emocje autorką jest niewątpliwie Katarzyna Michalak, która akurat z mojej strony zyskała niemałą sympatię. I chociaż przyznam otwarcie, że jedną ze swoich serii mnie rozczarowała, inne wprost podbiły moje serce. Czytałyście Mistrza? O tej książce nie potrafiłam przestać myśleć jeszcze przez długi czas po jej przeczytaniu, a euforia i zachwyt mieszały się z łzami, które autentycznie zalewały mi twarz. Myślałyście, że pożegnacie w niej Raula de Luca na zawsze? Ja byłam o tym przekonana, więc jakże ogromne było moje zdziwienie, kiedy… Na tym zakończę ów wątek, by nie zdradzić zbyt wiele, ale zaproszę Was do dalszego przeczytania recenzji nowej powieści Katarzyny Michalak – „Zemsta”.