"Dom Ziemi i Krwi cz. 2" - Sarah J. Maas.W kręgu tajemnic, czyli fantasy królowej gatunku.

Dotąd w miarę poukładane życie Bryce zostało wywrócone do góry nogami. Skupiona wokół pracy w sklepie z antykami, uczestnicząc w spotkaniach z przyjaciółmi, trafia w sam środek zawiłego śledztwa. A wszystko w momencie, kiedy miasto obiega wieść o okrutnym morderstwie. Dziewczyna nie dość, że traci bardzo bliską jej osobę, to jeszcze staje w kręgu podejrzeń. Czy pomści śmierć przyjaciółki? Czy sprawiedliwości stanie się zadość? Pierwszy tom serii „Dom Ziemi i Krwi” pozostawił wiele niedopowiedzeń i nie pozwolił na zaprzestanie przygody z tą historią. Koniecznie trzeba było sięgnąć po kontynuację. Czy warto było to zrobić? Na dzisiejszą recenzję zapraszam wszystkich wielbicieli gatunku fantasy.

"Dom Ziemi i Krwi cz.1" - Sarah J. Maas. Na tropie mordercy przyjaciół.

Znana z ponadprzeciętnej wyobraźni i umiejętności kreowania fantastycznego świata autorka Sarah J. Maas powraca na polski rynek wydawniczy z zupełnie nową serią. Po Szklanym tronie czy Dworze cierni i róż nadszedł czas na serię zatytułowaną „Dom ziemi i krwi”. Co istotne i warte dopowiedzenia, nowy cykl nie jest dedykowany młodzieży, jak to było w przypadku poprzednich, ale dorosłemu czytelnikowi skłaniającemu się ku gatunku powieści niosących ze sobą nutę magii i nierealności. Co skrywa pierwszy tom – „Księżycowe miasto”? Słowem wstępu szepnę tylko, że nie zabraknie ani paranormalnych bohaterów, ani ludzkich emocji. Czas na nową dawkę wrażeń, ale najpierw parę słów recenzji.

"Dwór szronu i blasku gwiazd" - Sarah J. Maas. Jak wygląda życie po wojnie?

W wir losów bohaterów serii rozpoczętej Dworem cierni i róż dałam się wciągnąć i ja. Zawiłe i na pewno nieprzewidywalne wydarzenia zostały w końcu doprowadzone do samego końca. I mogłoby się zdawać, że na temat fantastycznego świata Sarah J. Maas zostało powiedziane, a raczej -  napisane – już wszystko, autorka wychodzi naprzeciw nie z pełnowartościowym tomem (należy to mieć na uwadze), a dodatkiem pełniących rolę gratki dla oddanych postaciom fanów. „Dwór szronu i blasku gwiazd” z najpiękniejszą spośród wszystkich czterech książek serii okładką, ale i czy również udaną treścią? Co skrywa się na kartach tej publikacji? O tym w dzisiejszej recenzji.

"Dwór skrzydeł i zguby" - Sarah J. Maas. Powrót, plan, wojna i wielka miłość.

Pierwszy tom rozdmuchanej serii Sarah J. Maas zrobił na mnie dobre, ale nie szokujące wrażenie. Wręcz mocno zastanawiałam się na czym tak naprawdę polega fenomen tej historii. Jednak im dalej brnęłam w jej głąb, tym mocniej przeżywałam pokręcone losy bohaterów, a druga część dosłownie powaliła mnie z nóg. Nie w sposób było odmówić sobie kontynuacji, toteż „Dwór skrzydeł i zguby” raczej prędzej, niż później, trafił w moje ręce. Ponad 800 stron ryzykownej przygody, bo przecież obszerne tomiszcza zawsze niosą ze sobą ryzyko sporej ilości straconego czasu. Jak było tym razem? Zapraszam na kilka słów recenzji.

"Dwór mgieł i furii" - Sarah J. Maas. Ślub, porwanie, Dwór Nocy. Kto w końcu jest wrogiem, a kto przyjacielem?

Od jakiegoś już czasu chodziła za mną seria Sarah J. Maas, a premiera każdego kolejnego tomu tylko utwierdzała mnie w przekonaniu, że najwyższy czas zakasać rękawy i zabrać się za czytanie. A trochę się tego nazbierało. Fenomen roku, książka o wielu nominacjach i setkach pozytywnych recenzji. Jakże mogło być inaczej? Musiałam poczuć to samo, co inni. Ale przy pierwszym tomie tak się nie stało. Owszem, koniec był już mocno zachęcający, jednak przez długi czas nie mogłam zrozumieć fenomenu wspaniałości całego cyklu. Mało tego, „Dwór cierni i róż” zakończył się tak, że miałam obawy względem kontynuacji. Przecież już chyba wszystko zostało powiedziane. Tymczasem… no właśnie. Jako że zamówiłam sobie od razu całą serię nie było wyjścia. Zabrałam się za drugi tom. I wiecie co Wam powiem? Przeżyłam prawdziwy szok.

"Dwór cierni i róż" - Sarah J. Maas. Śmiertelniczka vs. magia - w czym tkwi sukces książki?

Wychwalana pod niebiosa, przez blogerów opisywana jako jedna z tych, która uzależnia. Nie mogłam się oprzeć pragnieniu osobistego odkrycia powieści „Dwór cierni i róż” i choć książki skropione magią bywają dla mnie wyzwaniem, postanowiłam zaryzykować i skusić się od razu na wszystkie części serii. A niektóre z nich to naprawdę gigantyczne tomiszcza. Historia o niezłomnej i twardo stąpającej po ziemi bohaterce, o wyniszczającej świat pladze i relacji, która zrodziła się tam, gdzie na pewno nikt się jej nie spodziewał. Czy miłość jest w stanie pokonać każdą barierę? Do jak wielkich poświęceń jest w stanie skłonić? Przed Wami pierwszy tom znanej serii i moje niejednoznaczne odczucia, którymi go obdarzyłam.

"Alyssa i obłęd" Tom 2. - A.G. Howard. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem?

Przygody Alicji w Krainie Czarów odżyły. Wznowione przez A.G. Howard, która postanowiła naprawić błędy starej bohaterki wpuszczając na pierwszy plan jej potomkinię. Alyssa otwarła zatem bramy Wonderlandu kolejny raz  pokazując, jak niebezpieczny może okazać się świat magii i jak wiele może namieszać. Takie było jej przeznaczenie i zdaje się, że nie powiedziało ono jeszcze ostatniego słowa. Z mrocznym Morpheusem i dalekosiężnymi mackami Czerwonej Królowej przyjdzie jej spotkać się kolejny raz, tak samo, jak i czytelnik ma okazję sięgnąć po kolejny tom przygód niezwykłej dziewczyny. Przed Wami „Alyssa i obłęd”. Gotowi na środowisko magii, w którym może zdarzyć się wszystko?

"Druga Szansa" - Katarzyna Berenika Miszczuk. Budzisz się i nic nie pamiętasz. Co czujesz?

„Wszystko zaczęło rozmazywać mi się przed oczami. Kolory, kształty… Tabletka zaczynała działać, wprowadzając mnie w stan przyjemnego odrętwienia. Bez smutku, bez bólu, bez wątpliwości.

Bez woli…

Już nic nie miało znaczenia.”

Każdego ranka wstajemy z głową pełną planów i założeń. Pędzimy do pracy, kontynuujemy rozpoczęte już wcześniej zadania, prowadzimy rozmowy z bliskimi. Z zapisanymi na ludzkiej „karcie pamięci” wspomnieniami wiemy co dobre, a co złe, co swojskie, a co obce, co bezpieczne, a co groźne. Jak zatem byłoby obudzić się z umysłem opustoszałym niczym tabula rasa? Taki stan postanawia przybliżyć czytelnikowi Katarzyna Berenika Miszczuk, w powieści rozegranej w czterech ścianach przerażającego psychiatryka. Zapraszam na recenzję Drugiej szansy.

"Alyssa i czary" Tom 1. - A.G. Howard. Naprawiając błędy Alicji, czyli Wonderland po raz drugi.

„I tam, za bezlikiem moich głów trzepoczą czarne skrzydła i jarzy się łagodny błękit. Oglądam się szybko do tyłu i świecę latarką, spodziewając się ujrzeć za sobą tę ćmę […]

Te oczy i usta widzę wyraźnie. To ten chłopiec z moich wspomnień – już całkiem dorosły.”

Pamiętacie magiczny Wonderland, Krainę Czarów? Biały Królik, Kapelusznik, Marcowy Zając. Dlaczego o postaciach wyjętych rodem z książki o przygodach Alicji wspominam teraz, przy okazji powieści A.G. Howard? Bo świat owej dziewczyny powraca, a wraz z nim potomkini tej, która wpadła do króliczej nory. Macie ochotę na ponowne wejście w głąb środowiska niepewnego, niebezpiecznego, ale zarazem kuszącego? Czy macie w sobie na tyle odwagi, by skonfrontować się z jawą i snem, cudem i koszmarem, z ciążącą od lat klątwą? Zapraszam wpierw na recenzję pierwszego tomu cyklu o przygodach Alyssy. Jak z intrygującym pomysłem poradziła sobie A.G. Howard?

"Toń" - Marta Kisiel. Tajemniczy zegarek, trup i podróż w czasie - czyli #tonchybapotrafisz.

„Motyl to symbol duszy, a ćma to symbol śmierci – wyjaśniła młodszej siostrze. – Tylko po co ktoś zamieszczałby symbol śmierci na zegarku?...”

Marta Kisiel pisze dla wszystkich, a zarazem nie dla każdego. Co to oznacza? Że trudno polecić ją konkretnej grupie odbiorców, a by czerpać pełną satysfakcję z jej powieści, trzeba potraktować je z przymrużeniem oka. Specyficzny humor, niebanalne postaci, nieprzewidywalna akcja. Zastanawiałam się cóż takiego szykuje dla mnie „Toń”, która przywędrowała do mnie wraz z tajemniczym przedmiotem. Kiedy zaczęłam czytać, byłam przekonana, że mam w dłoniach najprawdziwszy w świecie, mocny kryminał. Tymczasem… Zapraszam na recenzję.

"Dożywocie" - Marta Kisiel. Nie wszystkie potwory muszą być złe.

„Gdzieś tam czaiło się wielkie zło.

I zamierzało wyjść na powierzchnię.”

Otrzymując w spadku dom, należy upewnić się, czy nie ciąży na nim jakieś zadłużenie. W tej kwestii ludzie bywają ostrożni, ale nie zawsze są w stanie przewidzieć, jakie ukryte dno skrywa wypełniony testament. Bo czy bylibyście w stanie domyślić się, że wraz ze starą posiadłością odziedziczycie anioła? Niech Was wzrok nie myli. Anioła, Utopca czy Zmorę. Wyczuwacie ekscentryczną, ale dobrą lekturę? Szukacie pozytywnego klimatu przypominającego zabawną parodię horroru? Dziś zabieram Was w progi książki „Dożywocie” autorstwa Marty Kisiel. Co to za powieść i czy faktycznie jest tak dziwna, jak ją zapowiedziałam? Przekonajcie się.

"Podróżniczka" - Dayton Arwen Elys. Athamen, dziennik i zagadki przeszłości.

„ – Wychowano mnie na Poszukiwaczkę. Prawdziwą Poszukiwaczkę. Taką, która odnajduje ukryte pośrednie ścieżki, wybiera właściwą drogę i czyni to, co słuszne.”

Intrygujący klimat stworzyła Arwen Elys Dayton w pierwszym tomie serii Poszukiwaczka. Świat młodych ludzi, którzy zostali oszukani przez tych najbliższych – dekorowany wyraźną nutą fantastyki – nie tak łatwo odsłonił przede mną wszystkie tajemnice. Stąd wkroczyłam pomiędzy szeregi bohaterów niepewnie i z mieszanymi uczuciami ukończyłam czytanie otwierającej cykl części. Co autorka serwuje w kontynuacji? Czy „Podróżniczka” pozwoliła mi bardziej oswoić się z rzeczywistością magii, miłości i walk? Zapraszam na recenzję.

"Poszukiwaczka" - Dayton Arwen Elys. O pewnej misji, kłamstwie i cennym athamenie.

„Połowa jej duszy chciała krzyczeć z radości. Jeszcze nigdy nie walczyła tak dobrze. Dziś złoży swoją przysięgę. Życie, którego pragnęła od wczesnego dzieciństwa, nareszcie miało się rozpocząć. Jednak druga połowa jej duszy była przy Johnie…”

Bywają takie książki, które pozostawiają po sobie miłe wspomnienia. Są niestety i takie, które budzą gniew spowodowany zwyczajną stratą czasu. Co zatem zrobić z literaturą, która rodzi mieszane uczucia? Dziś recenzja takiej właśnie powieści, trudnej do opisania w kilku zdaniach, wcale nie tak oczywistej pod względem gatunku. O czym opowiada „Poszukiwaczka”, czym mnie zaskoczyła i dlaczego poirytowała?