"Wyspy niepoliczone" - Tadeusz Biedzki. Walka z łowcą głów i ucieczka przed smokiem, czyli Indonezja w wielu odsłonach.

Najlepsze podróże to te, podczas których dzieją się rzeczy niezaplanowane. Najwięcej wrażeń dostarczają wydarzenia, w których człowiek konfrontuje się z emocjami iście skrajnymi. Niebezpieczeństwo, absolutny podziw, kontakt z odmienną kulturą. Nie monumentalne zabytki i nie gwarne od turystów place, tylko wejście w szeregi społeczeństwa pozwala poznać prawdziwy urok danego regionu. I doskonale zdaje sobie z tego sprawę Tadeusz Biedzki, który w swojej publikacji pokazuje pełny obraz egzotycznej Indonezji i odsłania jej różne oblicza. Od tego szczerzącego groźnie kły, po te czarujące błogim spokojem.

"Księżycowa kołysanka" - Katarzyna Misiołek. Kiedyś i teraz, czyli historia pewnej tragedii.

Nikt z nas nie jest w stanie przewidzieć tego, jak potoczy się nasz los. Snujemy plany, nawiązujemy przyjaźnie, remontujemy wijąc sobie bezpieczne gniazdka, a potem… Potem przychodzi czas próby, jedno wydarzenie, które może zmienić wszystko. Przyszłość okazuje się dobrym weryfikatorem. Pokazuje to w swojej książce Katarzyna Misiołek, która kontrastując przeszłość i teraźniejszość unaocznia zmienność i zawiłość ludzkich ścieżek. Gotowi na złudną melodię pięknego życia, która nagle może okazać się podchwytliwą i usypiającą czujność muzyką? Przed Wami „Księżycowa kołysanka”.

"Nauczyciel tańca. Rewolta" - Anna Dąbrowska. Żyli długo i szczęśliwie, a potem...

Wiele książek o miłości kończy się słodkim happy endem. Mieli dziecko, wciąż rozpalała ich namiętność i żyli długo i szczęśliwie. Jednak każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że prawdziwa codzienność na pewno nie jest bajką z niekończącą się fortuną. I po książkowej kropce wieńczącej udany epilog prędzej czy później pojawią się jakieś problemy. Pięknie ujęła to w swojej powieści "Nauczyciel tańca. Rewolta" Anna Dąbrowska, która tworząc kontynuację losów bohaterów udowodniła, że składane obietnice wymagają jeszcze realizacji, a raz dane słowo musi być pielęgnowane. Jesteście ciekawi co słychać u Dominika i Kai?

"Słodki dom" - Tillie Cole. Popularny chłopak i ułożona, skromna dziewczyna, czyli o miłości łamiącej bariery.

Twórczość Tillie Cole miewa skrajnie różne oblicza, więc rozpoczynając recenzowanie jej książki zawsze warto zaznaczyć, którym tym razem postanowiła się posłużyć. Delikatna i daleka od mrocznych odsłon okładka Słodkiego domu podpowiada jednak, że nie jest to jedna z tych kontrowersyjnych powieści dark romance, którymi zdążyła autorka ująć wielbicielki dosadniejszych i mocnych klimatów. Teraz nadszedł czas na New Adult, na romantyczną i wrażliwszą wersję jej pióra, w którym nie fizyczność, a to, co mentalne i ukryte w sercu stoi na pierwszym miejscu. Wszystkie fanki romansów o popularnych książętach z bajki i Kopciuszkach skrywanych pod grubą warstwą prostoty zapraszam na recenzję.

"To, co zakazane" - Tabitha Suzuma. Siostra, brat i zła miłość. Czy można ją zaakceptować?

Mogłoby się zdawać, że na rynku wydawniczym istnieje wielki przesyt, taki, który to wyklucza możliwość sięgnięcia po coś oryginalnego. Bo przecież wszystko kiedyś prędzej czy później po prostu już było. I choć zdaję sobie z tego sprawę, szukając w kolejnych książkach po prostu delikatnego powiewu świeżości, nagle zostałam porażona wielkim podmuchem czegoś, co zupełnie wybiło mnie z rytmu, zatrzęsło moimi światopoglądami i wyobrażeniami. A potem odeszło. Pozostawiając po sobie wiele natarczywych myśli. Dziś o książce, która porusza jeden z bardzo kontrowersyjnych tematów tabu. Tabitha Suzuma wzięła na pierwszy plan związek kazirodczy i uwiła wokół niego historię, która po prostu rozdziera serce.

"Dwór szronu i blasku gwiazd" - Sarah J. Maas. Jak wygląda życie po wojnie?

W wir losów bohaterów serii rozpoczętej Dworem cierni i róż dałam się wciągnąć i ja. Zawiłe i na pewno nieprzewidywalne wydarzenia zostały w końcu doprowadzone do samego końca. I mogłoby się zdawać, że na temat fantastycznego świata Sarah J. Maas zostało powiedziane, a raczej -  napisane – już wszystko, autorka wychodzi naprzeciw nie z pełnowartościowym tomem (należy to mieć na uwadze), a dodatkiem pełniących rolę gratki dla oddanych postaciom fanów. „Dwór szronu i blasku gwiazd” z najpiękniejszą spośród wszystkich czterech książek serii okładką, ale i czy również udaną treścią? Co skrywa się na kartach tej publikacji? O tym w dzisiejszej recenzji.

"Pocałuj mnie wiosną" - Emily March. O kilka tragedii za dużo, czyli co poszło nie tak.

Odważne zmiany wprowadzane w życie zawsze ciągną za sobą jakieś konsekwencje. Przecież gdyby nie one, każdy z nas decydowałby się na kosztowanie różnych odcieni życia. Tymczasem na to, by postawić wszystko na jedną kartę decydują się tylko nieliczni. Czy im się to opłaca? Wszystko zależy od konkretnego przypadku. Na pewno jednak opłacało się to bohaterce powieści „Pocałuj mnie wiosną”. Lekki romans? Głęboka powieść obyczajowa? A może miks gatunków? Po okładce i streszczeniu powieści  trudno było mi ukierunkować swoje oczekiwania wyłącznie w jedną stronę. Zupełnie nie miałam pojęcia czym książka może mnie zaskoczyć. Macie ją na oku? Zatem dowiedzcie się, czy warto po nią sięgnąć.

"Nigdy, trochę, do szaleństwa" - Adi Alsaid. Przestrzeganie zasad vs ich łamanie. Co wydaje się trudniejsze?

Nigdy nie mów „nigdy”, bo życie jest za krótkie, by sztywno trzymać się planów. Czasami warto zrobić coś na przekór sobie, by się przekonać, czy aby na pewno przez cały czas podąża się tą właściwą drogą. Dlaczego od tego zaczynam? Ano dlatego, że taki wniosek naszedł mnie po przeczytaniu powieści Adi Alsaid „Nigdy, trochę, do szaleństwa”. Okładka niczym z powieści Kasie West (w końcu to samo  wydawnictwo) i okładkowe streszczenie przypominające typowo nastoletnią, lekką przygodę. Podeszłam do tej historii bez wielkich oczekiwań, licząc po prostu na prostą  i odprężającą powieść. Czy moje podejście było słuszne? Czy otrzymałam coś więcej? Czy byłam rozczarowana? O tym w dzisiejszej recenzji.

"Jeszcze się kiedyś spotkamy" - Magdalena Witkiewicz. Nieszczęśliwie zakochana na tropie przeszłości babci.

Choć wojna sama w sobie jest najgorszym złem i w życiu obywateli Polski namieszała niegdyś tak bardzo, że nagle wszystkie plany zostały wywrócone do góry nogami, sam jej temat w literaturze wydaje się dobrym materiałem na powieść. Trzeba tylko umiejętnie go wykorzystać. Bo cóż budzi większe emocje niż podszyta prawdą fikcja i historie, które tak naprawdę mogły mieć przecież i na pewno miały w przeszłości swoje miejsce. Z twórczością Magdaleny Witkiewicz jakoś dotąd nigdy nie było mi po drodze. Tym bardziej cieszę się, że natrafiłam przypadkiem na „Jeszcze się kiedyś spotkamy”, bo teraz już wiem, że na tej jednej jej książce na pewno nie poprzestanę.