„Ojciec miał to gdzieś – ma to gdzieś.
Wszyscy gadają o jego bohaterskich czynach, ale przecież popełniał też błędy. W
sumie ogromne błędy. Chcę naprawić jeden z nich. Chcę, żebyśmy ocalili
Cedrika.”
Kończąc siódmą część serii przygód Harrego Pottera, z mniejszym bądź większym smutkiem, pożegnaliśmy
magiczny świat młodego czarodzieja. To był absolutny koniec, a upływający czas
utwierdził wszystkich w przekonaniu, że ostatnie słowo zostało już powiedziane.
Tymczasem, kiedy Europę obiegła wieść o kontynuacji, przecierający ze
zdziwienia oczy fani zaczęli odliczać dni do premiery. I ja poczułam nieodpartą
chęć powtórnego wkroczenia w rzeczywistość, od której w dużej mierze rozpoczęła
się moja wielka fascynacja literaturą. Czy jednak „Harry Potter i Przeklęte Dziecko”
to godny uwagi powrót do napiętnowanego magią środowiska? Czy warto otwierać
bramy, które zostały już zamknięte?


