„Niebezpieczeństwo jest najgroźniejsze
wtedy, gdy najmniej się go spodziewasz…”
Fantastyka to gatunek literacki, po który sięgają tylko
ci nieco odważniejsi. By móc wtopić się w jej klimat, trzeba być gotowym i
chętnym do poszerzania własnych horyzontów. W historii książek z fabułą dalece
odbiegającą od rzeczywistości zapisało się sporo wybitnych tytułów. A jednak
jest i wiele takich, które jakby jałowe w własną treść powielają scenariusze
stworzone w pierwowzorach. I tak zyskujemy kolejne powieści o smokach czy
elfach, bo jakże wybitne muszą być umysły tworzące własne, wyimaginowane
światy. Jak potężna musi być wyobraźnia tych autorów, którzy stają przed
wyzwaniem wykreowania czegoś własnego. Ostatnimi czasy miałam okazję zmierzyć
się z powieścią właśnie tegoż gatunku. Dla mnie, jako dla czytelniczki raczej
stroniącej od fantastyki, był to podwójny test jakości. „Aremil iluzjonistów.
Wschodnie rubieże” to powieść o niebywale oryginalnym tytule. Czy zatem unikatowa
jest także sama treść? Zapraszam do zapoznania się z magiczną wręcz rzeczywistością,
która wraz z każdą stroną odkrywa przed czytelnikiem swoją niezwykłą twarz.


