"Ocalenie Callie i Kaydena" - Jessica Sorensen - REKOMENDACJA

Sięgając po książkę nieraz wystawiamy swoje emocje na wielką próbę. Wraz z bohaterami, przeżywając radości i żale, wkraczamy w świat ich uczuć, ale tylko w takim momencie, kiedy dana powieść jest po prostu jakościowo dobra. Otrzymując jednak uroczysty finał, zakończony słodkim happy endem, jesteśmy w stanie uporać się z całą treścią i w pełni ją zaakceptować. Gorzej, kiedy na koniec nie jest tak wesoło. Spotykamy bowiem i takie książki, które wciągając nas w wir potężnych emocji, nie pozwalają o sobie zapomnieć. Kiedy w takim przypadku na ich ostatnich stronach napotykamy tragedię, czujemy rozrywającą pustkę i niewymowny ból, którego nie da się opisać. Właśnie tak miałam, kiedy poznałam zakończenie książki „Przypadki Callie i Kaydena”. Umierający główny bohater, z którym zdążyłam się zżyć i którego krótko mówiąc – pokochałam, odchodził, pozostawiając niezrozumienie i wewnętrzne pretensje. Gdy jednak doszukałam się informacji na temat drugiej części, nieco się uspokoiłam. Posłusznie więc czekałam i przyznam, że słowa Jana Jakuba Rousseau – „Cierpliwość jest gorzka, ale jej owoce są słodkie” doskonale się tutaj sprawdzają. Właśnie nadszedł ten czas, by poznać dalsze losy niesamowitych Callie i Kaydena, więc nie pozostaje mi nic innego, aniżeli zaprosić Was do przeczytania mojej recenzji.

WYNIKI konkursu z "Rycerzem sowy" i trochę informacji

Kochani,

Jestem zarzucona książkami do recenzji, a czasu coraz mniej. Jakby tego było mało, nie mogę się powstrzymać od zamawiania nowych. Czy zwariowałam? A może też macie tak samo? Dzisiaj chciałam podzielić się z Wami kilkoma informacjami, pośród których znajdziecie wyniki konkursu, na które z pewnością czekacie. Może więc przejdźmy do konkretów.

"Bóg nie ma ptaszka" - K.S. Rutkowski

„Wbijałem gwoździe do ich trumien? Nie. Każdy dźwiga swój krzyż.”

Czytamy o pięknej miłości, gdzie nieraz dziwne zbiegi okoliczności sprawiają, że ludzie zostają ze sobą na zawsze. Poznajemy historie szczęśliwców, którzy pomimo życia na samym dnie w końcu wdrapują się na szczyt. Zanurzamy się w zapierających dech krajobrazach, towarzysząc bohaterom idealnym i doczekując się za każdym razem wymarzonego happy endu. Krążymy pośród barwnych słów, malowanych szczęściem, a potem odkładamy książkę na bok i wracamy do swojej rzeczywistości – już nie tak kolorowej i nie tak bezproblemowej jak ta, którą przed chwilą stworzyła nasza wyćwiczona wyobraźnia. A gdyby tak skosztować literatury od tej prawdziwej, nieraz brutalnej strony - przepełnionej ludzkimi słabościami i skalanej życiem. Właśnie o tym, co przyziemne, pisze K.S. Rutkowski. Nie obawiając się poruszać kontrowersyjnych i nie dla wszystkich wygodnych tematów, stworzył książkę „Bóg nie ma ptaszka”. To właśnie z nią przeżyłam moją literacką wędrówkę, która chociaż pozbawiona magii i złudzeń, dotarła w głąb mojego umysłu, uderzając niczym młot – mocno i wyraźnie. Zapraszam zatem do zapoznania się z moją recenzją.

"Pąki lodowych róż" - Zbigniew Zborowski

„Czasem najlepszy przyjaciel może okazać się wrogiem, a wróg najlepszym przyjacielem”

Od czasu do czasu natykamy się na nazwiska takich autorów, o których nie potrafimy zapomnieć. Nie potrafimy, bo nie chcemy. Zasłużenie tkwią w naszych głowach zajmując tam honorowe miejsca. Dokładnie tak zostało mi w pamięci nazwisko pewnego mężczyzny, człowieka, którzy stworzył niezwykle poruszającą i cudowną powieść. I nie chodzi tutaj o żadnego zagranicznego pisarza, a o Polaka – Zbigniewa Zborowskiego. Jego książka „Trzy odbicia w lustrze” zapuściła we mnie korzenie i tym sposobem pozostała ze mną na zawsze. Jakże więc wielkie było moje zaskoczenie, kiedy wydawnictwo ogłosiło premierę kolejnej jego książki, drugiej części poruszającej sagi. Wysoko zawieszona poprzeczka z pewnością nie ułatwiła autorowi zadania. Czy zatem oferując czytelnikom „Pąki lodowych róż”, sprostał też moim oczekiwaniom? Jeżeli interesuje Was ten temat, zanurzcie się w słowach mojej dzisiejszej recenzji.

Zysk i S-ka, a Targi w Krakowie

Zysk i S-ka Wydawnictwo zaprasza na liczne spotkania autorskie podczas Międzynarodowych Targów Książki w Krakowie 

"Zjazd rodzinny" - Irena Matuszkiewicz

„Pochodzimy z jednego pnia. Musimy się kochać, szanować i wspierać.”

Gdyby nie niespodzianka wydawnictwa, ta książka prawdopodobnie nigdy nie trafiłaby w moje ręce. Bo jakoś tak nie do końca zachęcona streszczeniem i okładką, pewnie odrzuciłabym możliwość jej przeczytania. Tymczasem otrzymując ją z zaskoczenia, przez jakiś czas odkładałam jej przeczytanie z dnia na dzień, aż w końcu nadszedł ten moment, kiedy postanowiłam się za nią zabrać. Półtorej doby– dokładnie tyle trwała moja przygoda spędzona u jej boku. Co czułam wczytując się w słowa Ireny Matuszkiewicz? Czy żałuję tego, że ostatecznie sięgnęłam po tę powieść? Czy moje obawy okazały się słuszne? Przekonajcie się. Zapraszam zatem na „Zjazd rodzinny”, by przeżyć niezwykłe chwile u boku Leontyny i Jana.

Niezwykły kalendarz i mała niespodzianka

Kochani,

Nie wiem jak u Was, ale u nas, na południu Polski bardzo zimny wiatr. Nawet nosa nie chce się wstawić poza wyjściowe drzwi. Współczuję mężowi, mojemu kochanemu tacie i wujkowi, którzy właśnie kładą dachówkę na moim nowym domu. Ale nie o tym chciałam dzisiaj Wam napisać. By nie przeciągać, chciałam coś Wam przedstawić, ale i coś od siebie dać. 

"Afgańska perła" - Nadia Hashimi

„Chyba wszyscy nosimy w sobie część historii naszych przodków.”

Sytuacja kobiet żyjących w krajach arabskich została spisana na setkach kartek różnorakich powieści. Rynek wydawniczy oferuje szeroką gamę literackich bohaterek, które poddając się lub też i walcząc z okrutnymi tradycjami, stoją już z góry na przegranej pozycji, ciemiężone przez mężów, ojców czy niesprawiedliwe prawo. Zazwyczaj skryte, ciche i poddane, marzą o wolności, jednakże na tym się kończy, bo tłumione przewagą wrogów żyją niczym ptaki uwięzione w szaroburych klatkach. Tym razem w moje ręce trafiła „Afgańska perła” – książka przedstawiająca losy dwóch kobiet, które zmieniły swoje przeznaczenie. Odbiegająca od znanego mi już schematu powieści o mieszkankach wschodu, zafascynowała mnie tak, że na jakiś czas całkowicie przepadłam. Poznajcie zatem Szekibę i Rahimę, które chociaż oddzielone od siebie szmatem czasu, mają ze sobą naprawdę wiele wspólnego.

"Wyznania randkowiczki" - Rosy Edwards

„Chodzenie na randki to sztuka podlegająca całemu szeregowi zasad i konwencji i najwyraźniej zapomniałam ich wszystkich. Zastanówmy się… absolutnie niedopuszczalne jest plucie, bicie lub rasistowskie uwagi, podobnie jak pojawianie się w brudnych ubraniach albo w ogóle bez ubrań tudzież w ubraniach z lateksu. Zaproponuj kupno drinka, i to nie tylko dla siebie. Rozmawiaj, śmiej się, okazjonalnie sprawdzaj, czy jedzenie nie utknęło ci między zębami: to oczywiście podstawy. Ale w jaki sposób zakończyć randkę?”

W znajdywaniu swojej drugiej połówki jedni z nas mają po prostu pecha. To niesprawiedliwe, że część społeczeństwa cieszy się trafnym strzałem mitologicznego Kupidyna, podczas gdy inni wkładają całe swoje pokłady sił, by móc odnaleźć miłość – niestety bez powodzenia. Niegdyś jednak wszystko wydawało się trudniejsze. By spotkać kogoś nadającego się na partnera, trzeba było wieść bujne życie towarzyskie. Dla tych nieco bardziej zdesperowanych rozwiązaniem były także ogłoszenia pisane w gazetach. Zatem jak jest teraz? Odpowiedzią na to pytanie okazuje się Internet i jego morze randkowych aplikacji, będących w stanie utorować komuś drogę do serca tej drugiej, idealnej połówki. Wszystko wydaje się proste i kolorowe. Piszesz ogłoszenie, zaczepiasz tych, którzy wydają się interesujący, a kiedy sprawy zmierzają we właściwym kierunku, umawiasz się na spotkanie. Czy jednak aby na pewno realia pokrywają się z tym, co wirtualne? Przekonajcie się o tym sięgając po „Wyznania randkowiczki” autorstwa Rosy Edwards.