„[…] życie czasami pisze
scenariusz tak niewiarygodny, że nie stworzyłby go nawet najbłyskotliwszy autor.”
Chociaż od jego śmierci minęło już sporo czasu, on wciąż nie został
zapomniany. Tkwi głęboko zakorzeniony w sercach wielu Polaków i między innymi
także w moim. Mistrz słowa, geniusz wywoływania emocji, mój numer jeden wybrany
z kręgu wielu poetów – Krzysztof Kamil Baczyński. Jego twórczość, spisana w
tomiku poezji, nie jest mi obca, a niektóre z jego utworów znam na pamięć, gdyż
czytałam je tak często, że same zostały w mojej głowie. To może dziwne, przez
wielu uważane za niemodne, ale w dzisiejszych skomputeryzowanych czasach, mam w
zwyczaju sięgać po poezję – w szczególności tę naznaczoną kroplą wojny. Tę,
która wyszła spod pióra Baczyńskiego. Kiedy więc na ryku wydawniczym pojawiła
się książka Katarzyny Zyskowskiej – Ignaciak, będąca opowieścią o miłości Krzysztofa
i Basi, wiedziałam, że na pewno po nią sięgnę. Było to tylko kwestią czasu. Teraz
lekturę mam już za sobą i zastanawiam się nad tym, czy decyzja o jej
przeczytaniu była słuszna. Dlaczego? Ponieważ czuję, że przez najbliższe dni
jej treść będzie zaprzątała moje myśli. Wiem, że z pewnością tak szybko o niej
nie zapomnę…



