"Autostopem przez Atlantyk i Amerykę Południową" - Przemysław Skokowski

„[…] czasami nie o podróż chodzi, a o to, co się z niej wynosi. O to, co dla oka i rozumu niewidoczne, ale dla serca istotne.”

Podróże kształcą, są jednym z tych elementów, które uczą życia nie w teorii, ale w praktyce. Rozwijając osobowość, poszerzają nasze horyzonty wiedzy i tolerancji na otaczające nas środowisko, bo czymże jest podręcznik do geografii czy mapa w porównaniu z przygodą, która pozwala przemierzać obce ziemie własną stopą, smakując ich gruntu i zapisując w pamięci nieśmiertelne wrażenia na zawsze. Podróżujemy na własną rękę czy z biurem podróży  - autokarem, samochodem, samolotem czy statkiem. A co, gdyby tak porzucić ustalone harmonogramy i wyruszyć na spotkanie z naturą bez biletu i pojazdu? Czy wizja poruszania się autostopem Was przekonuje? Co zatem powiecie na to, gdyby ambitnym celem podróży była Ameryka Południowa? Czy to możliwe, by dotrzeć tak daleko zdając się na pomoc innych ludzi? Potrzeba niemałych pokładów odwagi i wyobraźni by rzucić się w wir takiego wyzwania. A jednak mamy pośród nas ambitnego, młodego Polaka – Przemysława Skokowskiego – który tego dokonał. Swoimi doświadczeniami zaś dzieli się w książce „Autostopem przez Atlantyk i Amerykę Południową.”

Dodatkowy konkurs z "Migdałowym aromatem" - Kto szybszy, ten lepszy ;)

Kochani,
Z racji, że wydawnictwo Zysk i S-ka przeznaczyło na konkurs z książką "Migdałowy aromat" nie dwa, a trzy egzemplarze, będę miałam dla Was dodatkowe zadanie. Otóż jutro na moim Facebooku pojawi się pytanie zagadka. Osoba, która jako pierwsza prześle na mojego maila poprawną odpowiedź (werka7@gmail.com) - wygrywa książkę. Pytanie będzie dotyczyło albo zapowiedzi wydawnictwa Zysk i S-ka, albo życia autorki książki "Migdałowy aromat". Coś tam Wam wymyślę. Tym razem będzie liczył się refleks, ale żeby podnieść trochę adrenalinę, nie od razu Wam podam, kto wygrał. Wyniki opublikuję wraz z wynikami losowania głównego konkursu, który kończy się jutro.

"Kalendarz 2016. Rok pozytywnego myślenia" - Beata Pawlikowska

„Myślę pozytywnie i wysyłam do siebie pozytywne komunikaty. Wspieram siebie dobrymi myślami.”

Snujemy plany, nieraz bardzo odległe. Zapisujemy w kalendarzach daty kolejnych spotkań, wizyt czy wyjazdów. Zamierzamy wieść poukładane życie, ale ilość obowiązków i celów powoduje, że nieraz coś nam gdzieś umyka. Organizujemy kolejne godziny, chwile, lata. A może by tak w kolejny, 2016 rok, wkroczyć z tylko jednym, za to ambitnym i wartym realizacji planem? Co by się stało, gdybyśmy założyli, że będzie to rok pozytywnego myślenia? Tym razem może nam w tym pomóc kalendarz Beaty Pawlikowskiej – solidnie przygotowana publikacja wydawnictwa Edipresse Książki.

Puzzle i edukacyjne gry memory Beaty Pawlikowskiej

Pamiętacie, jak ostatnio prezentowałam Wam kalendarz Beaty Pawlikowskiej na 2106 rok? Wczoraj właśnie dotarł do mojego domu, więc jego recenzja i fotki, dzięki którym przyjrzycie się mu nieco wnikliwiej - już niedługo. Tymczasem dzisiaj chciałam Wam zaprezentować coś zupełnie innego, a jednak mającego wspólny punkt odniesienia - autora. Otóż Beata Pawlikowska zadbała nie tylko o to, byśmy mieli zorganizowany rok, ale i pomysły na rodzinne zabawy pełne rozrywki, edukacji i uśmiechu. Tym sposobem na półki trafiły już puzzle, a całkiem niedługo dołączy do nich edukacyjna gra memory. Zainteresowani?

"Wciąż czekam" - Louisa Young

„[…] jeśli żyjesz w sposób, który prowadzi ku dobru, możesz umrzeć właściwie w dowolnym momencie, niezależnie od tego, czy jesteś tego konkretnego dnia szczęśliwy, czy nie…”

Spustoszenie, które pozostawia po sobie wojna, przywodzi na myśl krajobrazy pełne zgliszcz, spalenizny i szaroburych, opustoszałych ulic, gdzie dominuje tylko jeden, za to intensywny i bardzo wyraźny kolor – czerwień ludzkiej krwi. Niestety wojenne piętno to nie tylko widoczne gołym okiem zniszczenia. To przede wszystkim nieodwracalne zmiany, które zachodzą tam, gdzie nikt nie jest w stanie ich zobaczyć – w umyśle. Właśnie w głowach tych, którzy byli świadkami świata wyzbytego człowieczeństwa, dochodzi do zapisu nieśmiertelnych wspomnień, powracających w nocnych koszmarach, w codziennym życiu, w trakcie poszukiwania normalności, która bezpowrotnie odeszła. Właśnie taka tragedia spotkała bohaterów książki „Wciąż czekam”. Ich bowiem niełaskawa wojna obarczyła tak wielkim piętnem, że odnalezienie szczęścia okaże się wyzwaniem, któremu nie podołają wszyscy. Czy zatem powieść zyskała moje uznanie? Zapraszam do zapoznania się z moją recenzją.

"Jak pokonać wilki?" - C. Leblanc, R. Garrigue - DLA DZIECI

 „Kto przebywa z wilkami, nauczy się wyć.”

(przysłowie angielskie)

Wilk – cieszący się niezbyt pochlebną rolą bohater Czerwonego Kapturka i głupkowaty rywal Trzech małych świnek czy Siedmiu Koźlątek. Zawsze podstępny, egoistyczny, próbujący namieszać w życiu uczciwych postaci po to, by osiągnąć własną korzyść. Wilk, majestatyczny drapieżnik zaliczany do rodziny psowatych, od zawsze przyjmował w bajkach te negatywne, niewzbudzające sympatii cechy. Nic więc dziwnego, że jego grono fanów jest raczej wąskie i o wiele mniejsze niż to, w którym znajdują się drżący przed nim wrogowie – dzieci. Kiedy nadchodzi noc, a wokół słychać dziwne trzaski czy widać poruszające się w oddali cienie, wyobraźnia tych najmłodszych zostaje podkręcona do tego stopnia, że zaczyna malować własne, niekoniecznie dobre pejzaże. Pośród nich, wyciągnięty z głębokich, bajkowych szuflad pamięci, wyłania się on – wilk – zmora dziecięcego snu i prowodyr niepokojącego strachu. Zatem „Jak pokonać wilki?”, te złe, nękające i pojawiające się właśnie w nocy? Ano zapoznajcie się z całkiem ciekawą pozycją, w której te drapieżne ssaki na pewno nie odgrywają żadnej ze swoich zatrważających ról.

Wymiana

Kochani,

Listonosz dzisiaj przytargał mi 6 paczek. Obawiam się, że jego codzienne wizyty w moim domu z czasem staną się dla niego przekleństwem. Nosić takie ciężary... No cóż. W sumie to jego obowiązek. Dostałam sporo cudownych książek, więc dosłownie książki na co najmniej miesiąc mam już zaplanowane. Przyszły też konkursowe egzemplarze "Migdałowego aromatu" dla Was i zamiast dwóch.... są trzy. Będzie więc dodatkowa szansa dla wygraną. Jeżeli jeszcze nie wzięliście udziału, klikajcie na baner po prawej stronie.

Ale przejdźmy do głównego tematu. Do zakładki "Wymiana" dodaję nowe tytuły, a są nimi "Afgańska perła" oraz "Zwilczona".

"Zamki na piasku" - Chris Bohjalian

„[…] jest jakaś granica bólu, rozpaczy i pustki, które człowiek może znieść na tym świecie.”

W czasach wojen, śmierci, w otoczeniu ginących ludzi, człowiek tracąc nadzieję na szczęście nieraz poddawał się otoczeniu idąc przed siebie z obojętnością malowaną na twarzy. Przesłaniający wszystko strach, z czasem wykańczający do tego stopnia, że traciło się nadzieję na lepsze dni, pozbawiał złudzeń i sensu istnienia. A jednak spośród kłębowiska złowrogich chmur czasami prześwitywały promienie zbawiennego słońca. Gdzieś tam wysoko, ktoś próbował dać znać, że warto się rozglądać, łapiąc okazje, które pomagały przetrwać. Byli bowiem i tacy ludzie, którzy swoim hartem ducha walczyli do końca, a pełne beznadziejności i zwątpienia dni wynagradzały im doświadczenia bólu czymś tak pięknym, że szarobury krajobraz znowu nabierał barw. Pośród krwawych pól śmierci mogło się bowiem zrodzić uczucie, miłość, która naznaczała nieśmiertelnym znakiem życie dwojga ludzi. Czy macie ochotę na rodzące się w walce uczucie? Zatem poznajcie twórczość Chrisa Bohjaliana i jego „Zamki na piasku”.

"Zwilczona" - Adrianna Trzepiota

 

„Można zabić w człowieku duszę, ale nie można pozwolić jej odfrunąć.”

Czy otaczająca nas rzeczywistość, przyziemna, realna i bliska, może zawierać zjawiska niewytłumaczalne prawami fizyki? Czy w nasze życie może wkraść się odrobina magii? Czy wiemy o sobie już wszystko? A może od czasu do czasu zaskakują nas targające nami instynkty, które nieraz bagatelizujemy? Zagłuszamy wewnętrzne głosy, które podpowiadają nam, jak żyć, bo być może boimy się zmian i nie chcemy przyjąć do świadomości faktu, że oprócz tego, co zwykłe i dobrze nam znane, tuż obok nas funkcjonuje inna rzeczywistość, ta pierwotna, przepełniona tajemnicą i czarem. Właśnie w takim klimacie utrzymana jest książka Adrianny Trzepiota, pt. „Zwilczona”. Akcja buszująca pomiędzy mocą ziół i aurą magii, zderza się z brutalną rzeczywistością i pokazuje, że na tym świecie wciąż jeszcze mamy sporo do odkrycia. Jeżeli lubicie poetycką miłość, wilcze instynkty i historie o kobietach rozgrywane w środowisku mazurskich guseł, zapraszam do zapoznania się z moją recenzją.