„[…] jest jakaś granica bólu, rozpaczy i
pustki, które człowiek może znieść na tym świecie.”
W czasach wojen, śmierci, w otoczeniu ginących ludzi,
człowiek tracąc nadzieję na szczęście nieraz poddawał się otoczeniu idąc przed
siebie z obojętnością malowaną na twarzy. Przesłaniający wszystko strach, z
czasem wykańczający do tego stopnia, że traciło się nadzieję na lepsze dni,
pozbawiał złudzeń i sensu istnienia. A jednak spośród kłębowiska złowrogich
chmur czasami prześwitywały promienie zbawiennego słońca. Gdzieś tam wysoko,
ktoś próbował dać znać, że warto się rozglądać, łapiąc okazje, które pomagały
przetrwać. Byli bowiem i tacy ludzie, którzy swoim hartem ducha walczyli do
końca, a pełne beznadziejności i zwątpienia dni wynagradzały im doświadczenia
bólu czymś tak pięknym, że szarobury krajobraz znowu nabierał barw. Pośród
krwawych pól śmierci mogło się bowiem zrodzić uczucie, miłość, która naznaczała
nieśmiertelnym znakiem życie dwojga ludzi. Czy macie ochotę na rodzące się w
walce uczucie? Zatem poznajcie twórczość Chrisa Bohjaliana i jego „Zamki na
piasku”.
