"Zagubione niebo" - Katarzyna Grochola

 

Kiedy dowiedziałam się o nowej książce Katarzyny Grocholi „Zagubione niebo”, nie zawahałam się popędzić po nią do księgarni. Owa kobieta to moja ulubiona autorka i jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Wszystko, co wyjdzie „spod jej pióra”, jest wyjątkowe, ciekawe i przepełnione optymizmem. Chociaż niezbyt przepadam za krótkimi opowiadaniami i wolę raczej zgłębić się w nieco dłuższe powieści, to jednak w przypadku pani Grocholi przymrużam na to oko, ponieważ jak już wspomniałam, ta autorka nigdy mnie nie rozczarowała. I chociaż „Zagubione niebo” to właśnie zbiór różnych opowiadań, to jednak kolejny raz miałam okazję się przekonać, że liczne nagrody, jakimi została obdarowana Katarzyna Grochola, nie trafiły do niej przypadkowo.

Wspomniana nowość owej autorki, to zebrane w jeden tom historie przedstawiające ludzkie rozterki. W każdej z nich pojawia się nowy bohater i chociaż każdy jest inny, we wszystkich możemy odnaleźć cząstkę siebie. Głównym motywem opowiadań jest miłość, a takowa przecież dotyka każdego. Nic więc dziwnego, że możemy o niej tak wiele przeczytać. Czasami intensywna, w innym wypadku delikatna niczym smagnięcia skrzydeł motyla. Miłość jednak zawsze rozgrzewa nasze serca i tak też się dzieje, czytając opowiadania pani Grocholi. Wprowadzają one w doskonały nastrój. Ma się wrażenie wdychania atmosfery zbudowanej przez ową autorkę. Opisy, w których często dominuje słońce, zielone łąki i cudowna, nieskażona natura to coś, co przenosi nas do innego, lepszego świata i czytelnik może naprawdę przenieść się oczyma wyobraźni do wykreowanych przez panią Grocholę miejsc. Opowiadania skłaniają nas także do refleksji. Niejednokrotnie podczas czytania zauważymy, że sami przeżywaliśmy podobne sytuacje. Teraz jest okazja, aby spojrzeć na to z innej strony i mieć okazję ocenić to, co jest dobre, a co nie do końca. Można powiedzieć, że „Zagubione niebo” to swego rodzaju życiowy przewodnik. Bohaterowie stworzeni w tej książce są naturalni i tacy bliscy, jakbyśmy mieli ich na wyciągnięcie ręki. Nie znajdziemy tutaj wyidealizowanych postaci przeżywających nieskazitelne chwile. W każdym zawsze rodzą się jakieś obawy i każdy z nas ma jakieś wady, co jest w tej książce doskonale widoczne i właśnie to jest takie wyjątkowe. Coś zwyczajnego zostało przekazane czytelnikowi w niezwyczajny sposób.

Bardzo odpowiada mi język kreowany przez Katarzynę Grocholę. Zwiewny, lekki, przyjemny i trafiający wprost do serca. Na piętnaście opowiadań tylko dwa wydawały mi się przeciętne i lekko nudnawe. Reszta była rewelacyjna.

„Zagubione niebo” to pozycja idealna na słoneczne i pochmurne dni. Jest idealna dla osób kochających czytać oraz dla tych, którzy z tego zrezygnowali, ponieważ szybko się nudzą. Polecam przede wszystkim kobietom, które żyją w udanych związkach, ale także i tym, które cierpią z powodu rozstań. Pani Grochola jest bowiem lekiem na zranioną duszę i leczy lepiej, niż niejeden terapeuta.

Moja ocena – 4,5 / 5

 

Już 29 maja w Biedronce wszystkie książki za 4,99 zł !!!

 

Od 29.05 do 11.06. 2014 w sklepach "Biedronka" będzie można nabyć książki za 4,99 zł. Do wyboru przygotowano aż 550 tytułów. Wiadome jednak, że nie w każdej Biedronce będzie to samo. Promocja ma formę kiermaszu, a więc nie w każdym sklepie będą takie same tytuły. Ciekawe, czy w koszach znajdziemy coś wartościowego, czy też oferowane będzie tylko to, co w księgarniach niestety się nie sprzedaje. Biedronka potrafi niejednokrotnie pozytywnie zaskoczyć, więc ja z pewnością przetestuję tę ofertę i na własnej skórze przekonam się, czy jest warta uwagi. 

"Żar nocy" - Sylvia Day

 

Sylvia Day, autorka książki „Żar nocy”, jest mi znana dzięki serii rozpoczynającej się tytułem „Dotyk Crossa”. Opowieść o ogromnej namiętności pomiędzy niewinną i młodą Evą, a bogatym biznesmenem Gideonem, poruszyła moje serce i przypadła mi do gustu. Chociaż czasami irytowało mnie to, że Sylvia Day posłużyła się nieco opowieścią o Christianie Greyu, z chęcią przeczytałam wszystkie trzy książki o Crossie i obecnie czekam na czwartą. Teraz sięgnęłam po „Żar nocy”, gdzie ogromną i pełna erotyzmu miłość miała mieszać się z wątkami fantastycznymi. Byłam bardzo ciekawa tego połączenia.

„Żar nocy” to druga część cyklu „Strażnicy snów”. Pierwszą była książka „Rozkosze nocy” i przyznam, że nie miałam z nią styczności. Przeczytałam jednak w Internecie, że można przeczytać drugą część nie zgłębiając się w pierwszą, gdyż przedstawia już ona innych bohaterów, a ci z pierwszej części są w drugiej zaledwie dodatkiem.

W tym wypadku mamy do czynienia z nietypowym związkiem Stacey Daniels oraz Connora Bruce. Ona - prosta kobieta, skrzywdzona przez mężczyzn i nieufna względem ich, wychowująca samotnie syna. On  - superbohater o boskim ciele, twardziel z pozoru niedelikatny, będący fantazją każdej pani. Pewnego dnia, zrządzeniem losu spotykają się w domu swoich przyjaciół (Lyssy i Aidana – bohaterów z pierwszej części serii). Tam od razu rodzi się pomiędzy nimi iskra namiętności, przed którą Stacey próbuje się bronić, aczkolwiek niedługo ulega. Connor, przesiąknięty „światem snów”  wypełnionym przez wojnę, czuje się coraz bardziej związany z rzeczywistością, a to za sprawą pojawiającej się miłości. Niestety liczne wydarzenia nie pozwalają zapomnieć o owym innym wymiarze. Czy związek zwykłej kobiety i żyjącego od stuleci idealnego superbohatera jest możliwy? Czy Stacey będzie w stanie zrozumieć, że świat, którym dotąd była otoczona, nie jest jedyny?

„Żar nocy” to erotyk będący zarazem klasyfikowany do gatunku fantasy. Tutaj mieszają się dwa światy – realny, z którego pochodzi bohaterka oraz świat snów –  będący światem głównego bohatera. Connor jednak może przebywać w obu światach, a wszystko zależy od tego, jakie w danym momencie ma on potrzeby i zadania. Czy taki pomysł na stworzenie czegoś pikantnego z nutą odmienności jest trafiony? Jeżeli chodzi o moje zdanie, to całość wyszła niezbyt dobrze. To nie moja bajka. Po pierwsze, odrealniony świat snów, w tym wypadku, wydaje się sztuczny i zbędny. Autorka jakoś tak nieumiejętnie połączyła ze sobą dwa wymiary i ma się wrażenie, że wzorując się na innych książkach z gatunku science-fiction, robiła coś jakby wbrew sobie. Bohaterowie także są nieco sztuczni. On, pomimo tego, że spełnia wszystkie kobiece fantazje, bywa niewychowany. Ona, niby wzbraniająca się, a jednak ulega tak szybko, że nie można nacieszyć się momentem oczekiwania na najlepsze. Wszystko dzieje się na początku książki i czytelnik szybko zaczyna się nudzić zastanawiając nad tym, cóż takiego ciekawego może się jeszcze wydarzyć. Oznajmiam więc, że niestety nie dzieje się zbyt dużo. „Żar nocy” oczywiście znajdzie swoje zwolenniczki. Jeżeli jakaś kobieta lubi literaturę science fiction, to może uważać tę lekturę za coś naprawdę ciekawego, bo takich książek, będących  dodatkowo erotykami, jest mało.  Sylvia Day zaryzykowała, eksperymentując w nietypowy sposób. Aczkolwiek paniom, które wzdychały do Greya, Crossa czy też Gabriela, taki sztuczny świat może wydawać się mało pociągający. Ja podczas czytania jakoś nie mogłam dać się ponieść fantazji. Ta historia mnie nie wciągnęła. Cały czas byłam gdzieś obok niej, jakby przyglądając się z daleka jakieś wystawianej sztuce, wiedząc, że nie jest prawdziwa. Zainteresowało mnie kilka ostatnich rozdziałów, ale to oczywiście nie wystarczy, aby polecić tę książkę innym. Przyznam, że po Sylvii Day spodziewałam się czegoś więcej. Może byłoby inaczej, gdybym przeczytała „Rozkosze nocy” będące pierwszą częścią serii. Może wtedy ów dziwny świat byłby mi już lepiej znany, bo całkiem prawdopodobne, że został on tam w jakiś określony sposób naturalnie wprowadzony i objaśniony. Na chwilę obecną przyznam, że „Żar nocy” to książka, która nie pozostanie w mojej pamięci. Nie porwała mnie i nie wniosła do mojego życia nic wartościowego. Myślę, że szybko o niej zapomnę.

Moja ocena – 2/5

"Płomień strachu" - Jack Lance

Dosyć często mówi się o oszustwach internetowych, o wyłudzeniach, kradzieżach czy też innych przytłaczających wydarzeniach. Jeżeli ktoś nie szkodzi innym, to często działa wyłącznie na swoją korzyść. A jednak zdarzają się przypadki, kiedy to ktoś obcy bezinteresownie chce sprawić nam radość. Nie do wiary? W moim przypadku tak właśnie było. Pozwólcie, że od tego zacznę tą właśnie recenzję. Od dłuższego czasu polowałam na książkę „Płomień strachu”. Jej streszczenie mocno mnie zafascynowało, a przyrównanie autora do twórczości Stephena Kinga dodatkowo podsyciło mój apetyt na nią. Na jednym z portali dotyczących książek napisałam do pewnej kobiety oferującej tę właśnie książkę na wymianę. Zaproponowałam coś od siebie i wiecie co? Pani Grażyna (bo tak ma owa kobieta na imię) zaproponowała mi wysłanie książki, nie chcąc niczego w zamian. Niedługo potem listonosz zapukał do drzwi mojego domu przynosząc ze sobą wyczekiwany przeze mnie „Płomień strachu”. Oprócz wspaniałej lektury przyszła więc także i wiara w to, że są na świecie życzliwi ludzie, którzy sprawiają, że nasze życie staje się piękniejsze. Pani Grażyno – dziękuję!

                                   

Autor owej książki, Jack Lance, nazywany jest holenderskim Stephenem Kingiem. Czasami oburza mnie to, że w celach marketingowych wykorzystuje się nazwiska znanych pisarzy po to, aby dodać innej osobie większego rozgłosu. Byłam więc bardzo ciekawa, jak wygląda sprawa w tym przypadku. Czy „Płomień strachu” dorównuje takim książkom jak chociażby „Miasteczko Salem” czy też „Cmętarz zwieżąt”? Od dłuższego czasu nurtowały mnie te pytania i w końcu mogłam sobie na nie sama odpowiedzieć.

Główny bohater powieści, Jason Evans, człowiek uczciwy, pracowity i zakochany w swojej żonie, prowadzi proste i szczęśliwe życie. Szanowany przez innych, nie ma wrogów, a wręcz przeciwnie, sporo osób zwraca się do niego po poradę z pełnym zaufaniem i sympatią. Pewnego dnia w jego ręce trafia adresowany do niego list nieznanego nadawcy. W kopercie zaś znajduje się zdjęcie wykonane polaroidem, przedstawiające cmentarz. To jednak nie wszystko. Na odwrocie znajduje się krótka informacja „Jesteś martwy”. Jason postanawia zbagatelizować sprawę i wkrótce o niej zapomina. Nieporuszony tym, co się wydarzyło, niedługo potem otrzymuje następną kopertę. Jej zawartością jest kolejne zdjęcie, tym razem z napisem „Myślisz, że żyjesz, ale ciebie nie ma”.  Mężczyzna nie ma pojęcia, jak interpretować te słowa. Zaczyna się także zastanawiać nad tym, kto może wysyłać mu takie wiadomości. Czy to niesmaczny żart, a może coś w rodzaju groźby. Sporo do myślenia daje mu jednak trzecia przesyłka, w której zostaje wyznaczona data jego śmierci. Czasu zostaje niewiele, a w życiu Jasona pojawia się szereg dziwnych i niewytłumaczalnych zdarzeń...

Budzi się w nim przykładowo dawny lęk przed ogniem, którego podłoża nikt dotąd nie potrafił wytłumaczyć. Czy nocne koszmary mają jednak jakieś znaczenie? Jason, aby żyć, musi cofnąć się wstecz, do swojej przeszłości i tam poszukać odpowiedzi na wiele nietypowych pytań.

Liczne tajemnice, mroczny klimat i interesujący ludzie – to coś, co sprawia, że „Płomień strachu” czyta się jednym tchem. Każdy rozdział kończy się tak, że niespokojny czytelnik porzuca wszystko, aby móc tylko zatopić się w kolejny i rozgryźć następne niewytłumaczone zdarzenie. Ta książka to przygoda przepełniona aurą niepewności i nutą strachu, aczkolwiek nie taka z rodzaju „baśniowych”, gdzie wszystkie wydarzenia są skonstruowane tak, że na pewno nie miałyby prawa się wydarzyć. W tym wypadku piękne jest to, że czytelnik z czasem zaczyna autorowi ufać, zapoznając się z całą historią tak, jakby to opowiadał nam ją dobry przyjaciel, który nie mógłby nas oszukać.

Wiele znaków zapytania nie wprawia jednak w kłopot, gdzie odbiorca zniechęca się tracąc cierpliwość. Tutaj wszystko jest zrównoważone i to czyni „Płomień strachu” jedną z moich ulubionych powieści. Tajemnicze słowa, dziwne zbiegi okoliczności i cmentarz ze zdjęć. O co w tym wszystkim chodzi? Nurtujące wątki ostatecznie znajdują rozwiązanie i zaskakują, a przecież o to właśnie w dobrej książce chodzi. Po raz pierwszy w życiu, mój mąż z zainteresowaniem słuchał mojej relacji dotyczącej całej akcji mającej miejsce w powieści. Mało tego, sam dopytywał się o szczegóły, a więc jego zaciekawienie nie było udawane.

Polecam wszystkim fanom dobrych thrillerów i kryminałów, a już na pewno wielbicielom Stephena Kinga. Z pełną odpowiedzialnością przyznaję więc rację, iż przyrównanie Jacka Lence do tego autora jest jak najbardziej na miejscu.  Holendrzy mają swojego Kinga. Ja zaś z miłą chęcią przeczytam w przyszłości kolejne jego książki.

Moja ocena – 4,5/5

Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: 29 stycznia 2014
Ilość stron: 272

"Wieczerza" - Tatiana Jachyra

 

Ostatnio zrobiło się dosyć głośno wokoło książki „Wieczerza” Tatiany Jachyry. Tytuł autorstwa młodej fotografki wzbudza wiele kontrowersji i został orzeknięty jedną z najbardziej skandalizujących powieści. Czy „Wieczerza” jest naprawdę aż tak odważną pozycją książkową? Jak to się stało, że nieznana dotąd wielu osobom autorka, wypłynęła na wody literatury z tak odważną ofertą? Postanowiłam to sprawdzić. Lubię wyzwania, a jeżeli coś może się nimi stać, chętnie korzystam z okazji.

Już sama okładka wzbudza dziwne emocje. Mężczyzna dotykający kobiecego ciała, które jednak okazuje się być nie żywą istotą, a manekinem. Taki obraz wprowadza nutę niepewności, grozy i tajemnicy. O czym zatem jest ta książka?

Joanna, zakochana w swoim partnerze, młoda dziewczyna, przeprowadza się ze swoją miłością do Warszawy, aby rozpocząć tam nowe życie i poszerzyć horyzonty możliwości rozwoju. Kiedy okazuje się, że jest w ciąży, czuje się naprawdę szczęśliwa i jak to zawsze bywa, udaje się na wizytę kontrolną do renomowanego ginekologa – Dawida Czestera. Nieśmiała i serdeczna, zwraca na siebie uwagę lekarza, który odtąd stara się być dla niej pomocny nie tylko w sferze medycznej, ale także w codziennym życiu. Podaje jej przydatne rady dotyczące nowego dla niej miasta, chociażby takie, gdzie mogłaby pójść na randkę ze swoim partnerem. Zagubiona w nieznanym otoczeniu Joanna często zostaje sama, gdyż praca jej narzeczonego wymaga licznych wyjazdów. Toteż doktor Dawid z czasem staje się coraz bliższym powiernikiem sekretów, któremu kobieta dość mocno ufa. Jednakże psychika ginekologa została w przeszłości dość mocno nadwyrężona, co niestety wywarło piętno także na obecnym życiu. Ukrywające swoje drugie „ja” lekarz-przyjaciel może okazać się największym wrogiem… W jaki sposób, dlaczego i czy na pewno?

„Wieczerza” – to jednak także historia Yasmine. Tancerka klubu go-go uprawiająca dodatkowo seks za pieniądze, wiedzie dotąd życie pozbawione uczuć. Nie angażując się emocjonalnie w to, co robi, jakoś udaje się jej przetrwać. Dziewczyna wraz ze swoim talentem wzbudza zainteresowanie wielu klientów. Pewnego razu zostaje jednak poproszona o prywatny taniec przez bardzo interesującego mężczyznę, który rozbudza w niej zmysły i pożądanie. Na jednym spotkaniu się nie kończy, a wypierająca z siebie jakiekolwiek uczucia Yasmine mimowolnie angażuje się w dziwną relację. Przyciągający niczym magnez mężczyzna zaprasza dziewczynę do siebie, a miejscem spotkania jest, jak się okazuje …. plebania.

Już po takim opisie można odczuć to, że książka porusza bardzo odważny temat. Czy tak wypada? To jest literatura, a tutaj wszystkie granice są dozwolone. Czy przedstawiona historia jest ciekawa? Niewątpliwie bywa dziwna i nie do przewidzenia. To nie ten rodzaj książki, w którym można przewidzieć ostateczny happy end. Tutaj wszystko jest bulwersujące, odmienne i dziwne, a czytając ma się wrażenie spotkania z osobą nie do końca zdrową psychicznie.

Narracja prowadzona dwutorowo to bowiem nie tylko trzecio-osobowe opowiadanie o czyichś losach, ale także monolog człowieka z umysłowym problemem. Można więc poznać myśli głównego bohatera i zgłębić się w to, czym kierowane są jego zachowania.

„Wieczerza” została zaklasyfikowana do gatunku thrillerów. Takie książki zawierają motyw grozy, która może doprowadzić do jakiejś tragedii. W powieści Tatiany Jachyry pojawiają się normalni z pozoru ludzie, w których wnętrzu tkwi głęboko ukryte zło, nie widoczne gołym okiem. Fikcja przedstawiona w takiej literaturze skłania jednak do rozmyślań, ponieważ takie przypadki zdarzają się w rzeczywistości. Iluż mamy psychopatów dokonujących niewyobrażalnych morderstw i iluż ludzi wypowiada się na ich temat tak, jak chociażby „był zwykłym, życzliwym i pomocnym człowiekiem”. Pozory mylą, więc warto być ostrożnym.

Ze stwierdzeniem, że książka jest kontrowersyjna, mogę się zgodzić. Aczkolwiek absolutnie nie potwierdzam tego, że zawiera „śmiałe sceny erotyczne”, jak podaje oficjalne streszczenie. Po tym, co zaserwowały nam Sylvia Day czy też E.L. James , „Wieczerza” nie może nosić miana erotyku. Poza tym, nie można tutaj liczyć na jakieś namiętności, uniesienia czy też intymność. Jeżeli dochodzi do aktów seksualnych, są one jakby skalane jakimś piętnem i tak też jest, co okaże się później. Dla fanek Pięćdziesięciu twarzy Greya czy też Dotyku Crossa, które nastawiają się na podobne doznania w przypadku czytania Wieczerzy daję radę, że lepiej sobie odpuścić.

Czy książka jest warta uwagi? Ciężko określić. Ja nie żałuję jej przeczytania. Sama w sobie była ciekawa, bo inna i niepowtarzalna. Jej nieprzewidywalność zachęcała do czytania kolejnego rozdziału, chociaż momentami opisy będące w zasadzie monologiem i odzwierciedleniem myśli robiły się nudne, niezrozumiałe i czasami przerażały, bo miało się wrażenie wdzierania do wnętrza osoby chorej, a z takimi lepiej nie zadzierać.

Były momenty, kiedy przerywałam pracę po to, aby przeczytać kolejne strony. Były też i takie, kiedy miałam ochotę odłożyć książkę na bok, zniesmaczona tym, co przeczytałam. Pojawia się motyw nienarodzonych dzieci, którym nie jest dane przetrwać, a więc kobietom w ciąży odradzam czytanie, chociaż sama jestem prawie w ósmym miesiącu, a jakoś nie wpłynęło to na mnie znacząco.

Polecam osobom lubiącym tematy odważne. Dla pasjonatów ludzkiej psychiki i zainteresowanych tematem konsekwencji traumatycznego dzieciństwa, może to być ciekawa lektura. Rekomenduję osobom, które mają dosyć oklepanych powieści, gdzie wszystko można przewidzieć. Ludziom wrażliwym i tym kobietom, które oczekują ciekawego erotyku z miłością i szczęśliwym zakończeniem w tle – odradzam.

Moja ocena – 3/ 5

"Jej wszystkie życia" - Kate Atkinson

 

Doświadczony czytelnik już po przeczytaniu paru stron potrafi stwierdzić, czy dana książka go zainteresuje. Zazwyczaj bywa tak, że coś nas albo wciąga, albo odrzuca. Oczywiście zdarzają się zaskakujące niespodzianki, kiedy to marne początki rozwijają się w ciekawą akcję.

„Jej wszystkie życia” to książka, która na wstępie wydała mi się dziwna, nietypowa i chaotyczna. Nie zmieniło się to jednak po stu, dwustu czy też czterystu stronach. Mam co do niej bardzo mieszane uczucia, aczkolwiek swoją opinię wyrażę nieco precyzyjniej trochę później.

Główną bohaterką książki jest Ursula. Dziewczynka przychodzi na świat w zaśnieżonej Anglii, po czym umiera dlatego, że podczas porodu wystąpiły komplikacje, a lekarz nie mógł dotrzeć na miejsce na czas. Jak zatem martwa osoba może być główną postacią książki liczącej prawie 600 stron? Okazuje się, że jednak może. Otrzymuje od losu niezwykłą szansę i rodzi się na nowo, opowiadając dalej o swoich dziejach tak, jakby zwyczajnie nic złego się nie stało. Na tym jednak nietypowe życie Ursuli się nie kończy. Śmierć wyciąga po dziewczynę swoje szpony niejednokrotnie, po czym znowu przychodzi kolejna szansa na to, aby dalej istnieć… Jak to jest, kiedy człowiek dostaje od losu taki dar? Czy na pewno jest to takie korzystne?

Akcja powieści rozgrywa się w czasach wojny, a klimat tychże czasów zostaje oddany naprawdę wspaniale. Cała atmosfera panująca wtedy w Anglii zostaje odzwierciedlona w opisach, ludzkich zachowaniach czy też w dialogach, a czytelnik ma wrażenie, że odczuwa ją wszystkimi zmysłami.  Wszystko jest dobrze, do czasu kiedy kończy się jeden rozdział i rozpoczyna kolejny, bo całość jest jakby nie powiązana ze sobą. Autorka miesza kolejność wydarzeń tworząc puzzle i skłaniając czytelnika do intensywnego myślenia. Oryginalny pomysł wielu osobom niewątpliwie przypadł do gustu. Mnie niestety męczył, a zagmatwana sytuacja bardzo zniechęcała. Kiedy już wczuwałam się w akcję, takowa kończyła się i zaczynała od nowa, jakby poprzednie wydarzenia nie miały sensu. Ciężko mi było skłaniać się do dalszego czytania, a przecież nie o to w książkach chodzi.

„Jej wszystkie życia” to pozycja, która na wielu blogach internetowych zyskała bardzo pozytywne opinie. Stąd moje zaskoczenie. Nie będę jednak ukrywać tego, co myślę i przyznam, że dla mnie przeczytanie jej nie było wspaniałą przygodą. Być może nie dojrzałam do takich powieści, a może mam inny gust niż większość. Wolę jednak takie książki, w których wszystko jest w miarę klarowne, a akcja przybiera tempa ukazując nowe wydarzenia. Tutaj za dużo było nowości, zawiłości i problemów. Zbyt dużo bohaterów, detali i wątków. Pani Kate Atkinson mówię więc stanowcze "nie".

Moja ocena – 2/5