„Posłuchajcie: dwóch chłopów pojechało na wycieczkę
zwiedzać kołchozy w ZSRR. Wraca tylko jeden. We wsi go wypytują: „Widziałeś jak
dobrze żyje się ludziom w Rosji?”. „Widziałem”. „A widziałeś szczęśliwych
kołchoźników?” „Ano widziałem”. „A radio w każdej chałupie?” „Widziałem”. „A co
się stało z twoim sąsiadem?” „Jego zamknęli”. „Za co?” „Za to, że tego
wszystkiego nie widział”.”
Bezsprzecznie istotnym elementem każdej powieści okazuje
się tło. Słabo zarysowane odbiera przyjemność czytania i przyznam szczerze, że
jak dotąd to środowisko wojennej zawieruchy uważałam za najbardziej
emocjonujące. Czy pomyślałabym, że realia wczesnego PRL-u okażą się równie
wdzięcznym tematem? Z pewnością nie. Edyta Świętek uświadomiła mnie, że może
być inaczej. Dziś chciałam więc zaprosić Was na recenzję książki, która
całkowicie mnie zaskoczyła. Domyślacie się już, że w pozytywnym tego słowa
znaczeniu. Nie wiecie jednak dlaczego. Cóż zatem odnalazłam na jej kartach?