"Wielcy zapomniani. Polacy, którzy zmienili świat" - Marek Borucki

 

Najcenniejszym darem, jaki może otrzymać człowiek, jest pamięć. Bo takowa pozostaje nieśmiertelna i nic nie jest w stanie jej zniszczyć. Aby na zawsze zapisać się na kartach stale biegnącej historii, trzeba jednak wykazać się czymś więcej. Toteż narodowych, czczonych bohaterów mamy niewielu, w porównaniu z całą żyjącą populacją. Zapytani o znanych, godnych pamięci Polaków z pewnością wymienilibyśmy Jana Pawła II, Fryderyka Chopina, Marię Skłodowską-Curie czy też Lecha Wałęsę. Dlaczego? Bo ci ludzie przekraczali granice, odważnie czyniąc to, czego nie potrafili zrobić inni. Można jednak powiedzieć, że oprócz talentu, ci bohaterowie mieli także szczęście. Jest bowiem wielu takich, którzy pomimo czynów wielkich, w oczach narodu pozostali małymi, a to ze względu na zapomnienie potrafiące obrócić w pył wszelkie starania. Jednakże na ratunek żyjącym dotąd w cieniu, przychodzi Marek Borucki z książką „Wielcy zapomniani. Polacy, którzy zmienili świat”. Wywołując na podium i honorując tych, którym pamięć niewątpliwie się należy, uświadamia nam to, jak wielu genialnych ludzi miała okazję wychować nasza Polska Ziemia.

„Oto scenka z Warszawy: Po Krakowskim Przedmieściu przewodnik oprowadza grupę turystów. Zatrzymują się pod „domem bez kantów”. Przewodnik opowiada anegdotę z nim związaną. – Kiedy planowano budowę domu dla wojska, marszałek Piłsudski odbył spotkanie z inwestorami i przyszłymi budowniczymi. Znając różne przekręty i nadużycia w budownictwie zakończył rozmowę ostrzeżeniem: Panowie, tylko bez kantów! – I zamówiony został projekt na budynek bez kantów, z zaokrąglonymi narożnikami. Ale u kogo? O autorze projektu przewodnik nie wspomniał.”

No właśnie. Dlaczego tak często zapominamy o tych, którzy tak naprawdę w pełni zasłużyli sobie na podziw i szacunek? Dlaczego znamy Ignacego Paderewskiego, a nie mamy pojęcia o istnieniu Ludwika Bronarskiego? Czemu TEN Stefan Czarniecki wydaje się nam bliższy aniżeli JAKIŚ TAM Wojciech Chrzanowski? Jak się okazuje, historia bywa bardzo niesprawiedliwa, ale można zrobić coś, aby obecną sytuację nieco podratować. „Wielcy zapomniani. Polacy, którzy zmienili świat” to zbiór 39 sylwetek wybitnych obywateli naszego kraju: kompozytorów, lekarzy, poetów, budowniczych i działaczy oświaty, o których warto coś wiedzieć i to nie tylko dlatego, że tak wypada.

Czy wiecie, że gdyby nie Polak – Jan Czochralski, nie mielibyśmy telewizji, komórek czy komputerów. Gdyby nie Hilary Koprowski, nie byłoby szczepionki przeciw polio, a wiele ludzkich żyć odeszłoby przedwcześnie. Wanda Landowska, to właśnie ona wskrzesiła klawesyn, a talent Kazimiery Iłłakowiczówny w niczym nie ustępował twórczości znanej Marii Konopnickiej. Dlaczego zatem pamięć o jednych trwa, podczas gdy historia życia wielu innych, wybitnych geniuszy, już dawno straciła na ważności? Ernest Malinowski, to właśnie dzięki niemu w Peru powstała kolej nazwana cudem techniki. Zaś Tadeusz Krwawicz, znakomity okulista, rozsławiał Polskę w popularnych Stanach Zjednoczonych. To właśnie tam oferowano mu pracę ze znakomitym wynagrodzeniem, ale nie chcąc zdradzić ojczyzny, Tadeusz powrócił tam, gdzie się urodził. Dlaczego zatem Polska zdradziła jego, skazując go na zapomnienie?

Autor książki, Marek Borucki, prezentuje czytelnikowi solidnie opracowany zbiór dotyczący ludzi wyjątkowych, o których można byłoby mówić naprawdę wiele. Aby jednak nie zanudzać, wybrał te najcenniejsze informacje, toteż o każdym wybitnym bohaterze możemy przeczytać kilka bardzo treściwych stron. W rezultacie powstała dość pokaźna księga, udekorowana klimatyczną, twardą oprawą, a co w niej najlepsze, to możliwość czytania jej w dowolnej kolejności. Nie trzeba bowiem poznawać życiorysów wybitnych Polaków po kolei. W każdym momencie możliwe jest odłożenie tomu na półkę i powrócenie do niego w dogodnej, wolnej chwili. Dla wielu zapracowanych fanów literatury taka informacja może wydać się wartościowa.

„Wielcy zapomniani. Polacy, którzy zmienili świat” to nie tylko książka o ciekawej treści. To także „muzeum” wydobytych z archiwum zdjęć przedstawiających niejednokrotnie podniosłe i mające ogromne znaczenie sytuacje. Staniemy tutaj oko w oko z portretami tych, których twarze powinny być rozpoznawalne. Być może dzięki tej książce Polacy będą mieli szansę poszerzyć swoją wiedzę na temat ojczyzny, bo przecież nasz kraj tworzą właśnie ludzie – często wybitni i utalentowani, chociaż niejednokrotnie żyjący w cieniu. Czytelnik ma okazję spotkać się tutaj z geniuszami żyjącymi w luksusie, ale i niejednokrotnie w warunkach ekstremalnie ubogich. To zaś podsuwa na myśl jeden wniosek, że aby był człowiekiem wielkim, wcale nie trzeba mieć pokaźnego portfela i ogromnej willi.

Książkę polecam czytelnikom lubiącym zagłębiać się w historii i kulturze Polski. Myślę jednak, że jej zawartość powinna być obowiązkiem dla każdego patrioty i każdy powinien mieć szansę na to, by chociaż trochę „liznąć” jej treści. Pięknie prezentująca się oprawa oraz liczne ilustracje, będące doskonałym uzupełnieniem zarysów postaci, mają niewątpliwie ogromny wpływ na odbiór książki zarówno przez wielbicieli literatury jak i tych, którzy od książek stronią. „Wielcy zapomniani. Polacy, którzy zmienili świat” może więc stać się idealnym pomysłem na prezent i to w przypadku różnorodnych okazji.

„Ci, którzy głęboko wierzą, że coś jest piękne albo znaczące, łatwiej pokonują smutek”

/Wanda Landowska/

Moja ocena: 5/6

Wydawnictwo: MUZA SA

Wydanie: 1

Data wydania: 21.01-2015

Oprawa: twarda

Liczba stron: 448

Autor: Marek Borucki

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu MUZA SA.

 

"Flawia de Luce: Zatrute ciasteczko" - Alan Bradley

 

 

Znane nam książkowe kryminały zawsze zawierają jakiś intrygujący wątek – sprawę, którą należy rozwiązać. Po nitce, dochodzi się do kłębka i odkrywa wielką tajemnicę, która nękała czytelnika przez kilkaset stron. Triumfującym bohaterem jest zazwyczaj renomowany policjant czy też znany i niezastąpiony detektyw.  A jednak taki scenariusz nie zawsze ma miejsce. Okazuje się bowiem, że całkiem udane śledztwo może prowadzić mała dziewczynka – jedenastoletnia, ale za to jak bardzo wyjątkowa!

Flawia de Luce jest niezwykle inteligentnym dzieckiem. W wieku jedenastu lat interesuje się chemią, przeprowadzając w domowym laboratorium przeróżne eksperymenty. Ponadprzeciętny intelekt pozwala jej umiejętnie radzić sobie z wrednym rodzeństwem w postaci dwóch starszych i nieznośnych sióstr. Pewnego dnia w domu Flawii dochodzi do bardzo dziwnego wydarzenia. Wraz z ojcem i kucharką dziewczyna natyka się na leżącego pod drzwiami ptaka, na którego dziobie znajduje się pocztowy znaczek. Bystra i spostrzegawcza bohaterka dostrzega przerażenie malujące się na twarzy taty i to daje jej już sporo do myślenia. Niedługo potem udaje się jej podsłuchać pod drzwiami rozmowę, którą ojciec przeprowadza z nieznanym dotąd jej mężczyzną. Do uszu Flawii docierają słowa, które już na zawsze pozostają w pamięci: „zabiliśmy go”. To jednak nie wszystko. Rankiem, podczas przechadzki w przydomowym ogródku, bohaterka potyka się o coś wystającego z ziemi. Okazuje się, że pod jej stopami znajduje się dogorywające ciało mężczyzny…

„Ciało w ogórkach wzięło głęboki oddech… a potem – puszczając nosem bąbelki – wydyszało pojedyncze słowo, powoli i jakby ze smutkiem, prosto w moją twarz.

- Vale – powiedziało.”

Sprawa trafia na policję, a znalezionym trupem zajmuje się wykwalifikowany komisarz. Flawia postanawia jednak wszcząć własne śledztwo, a jej nieprzeciętne zdolności z pewnością w tym pomogą.

„Zatrute ciasteczko” to książka rozpoczynająca cykl zatytułowany „Flawia de Luce”. Powieść autorstwa Alana Bradley’a niesie ze sobą jedyną w swoim rodzaju, wyjątkową treść. Kryminał traktujący o dokonanym przestępstwie został tutaj połączony z dużą dawką humoru, bo przecież dziecięcy świat, nawet ponadprzeciętnej jedenastolatki, zawsze okraszony jest różnorodnymi, zabawnymi wydarzeniami. Flawia, czyli główna bohaterka książki, to dręczona przez siostry dziewczynka wychowywana przez ojca. Odnalazłszy pasję w całkiem „dorosłej” dziedzinie, jaką jest chemia, wykazuje swoją wyjątkowość, bo przecież dzieci w jej wieku wolą beztroski świat całkiem innych rozrywek. Toteż nic dziwnego, że natykając się na trupa, Flawia nie panikuje i nie krzyczy, a wręcz cieszy się tym, że spotkało ją coś interesującego. Wyeliminowana z możliwości uczestniczenia w policyjnym śledztwie, dziewczynka postanawia prowadzić je na własną rękę. Jaki jest tego efekt? Z pewnością niezwykle ciekawy.

Alan Bradley wykazał się niezwykle oryginalnym pomysłem stworzenia powieści. Dzieci uczestniczące w literaturze zazwyczaj kojarzone są z biernymi istotami, często beztroskimi. Flawia jest inna – zdeterminowana, odważna i pomysłowa, a to czyni ją niezapomnianą. „Zatrute ciasteczko” to pisana tajemniczym i lekkim językiem powieść kryminalna dla młodzieży, nawet tej nieco młodszej. Jednakże treść powieści, która jest z pewnością ciekawym eksperymentem, przypadnie do gustu niejednemu dorosłemu czytelnikowi, który zdecyduje się na przygodę okraszoną sensacją tuż u boku małej, aczkolwiek niezwykle bystrej dziewczynki. W książce niejednokrotnie pojawiają się zabawne fragmenty odzwierciedlające myśli i porównania Flawii, która pomimo swojego wieku, potrafi wypowiedzieć się w bardzo inteligentny sposób. Słowa padające z jej ust niejednokrotnie brzmią wprost fantastycznie.

„Ofelia ma jasnobłękitne oczy – takie, jak mógł mieć, moim zdaniem, ślepy Homer. Choć zna większość repertuaru na pamięć, czasem przesuwa się na stołku, pochyla jak automat i wpatruje się w partyturę.” – Flawia opisuje swoją siostrę grającą na pianinie.

„Siedzieliśmy oboje sztywno, jak dwie parafianki na herbacie u proboszcza.” – Flawia opisuje spotkanie z ojcem po wzruszającej rozmowie.

Skupiając się na samej bohaterce, nie można zapomnieć o tym, że książka posiada bardzo ciekawy wątek kryminalny, który rozpoczyna się wraz ze znalezieniem pod drzwiami martwego ptaka będącego jakimś złowrogim zwiastunem. Oczywiście na napotkaniu trupa się nie kończy, ponieważ to jest dopiero początek ciekawych wydarzeń. Czytelnik od pierwszych stron ma okazję zastanawiać się nad tym kto tak naprawdę jest mordercą, a zagadka wcale nie jest prosta do rozwiązania. Czy okażecie się bystrzejsi niż jedenastoletnia dziewczynka?

„Zatrute ciasteczko” Alana Bradleya to niewątpliwie wyjątkowa powieść, która zaciekawi i pozwoli odpłynąć w mroczne zaułki tajemnic. Polecam młodzieży, zarówno tej młodszej jak i starszej, ale zachęcam także i tych dojrzalszych już czytelników, bo aura panująca w tej książce jest niezastąpiona. Warto zwrócić uwagę także na okładkę, bo takowa z pewnością wpływa pozytywnie na wrażenia, jakie czytelnik odczuwa w pierwszym kontakcie z powieścią. Sięgnijcie po świat inteligentnej Flawii i sprawdźcie, do jak wielkich wydarzeń może doprowadzić jeden pocztowy znaczek.

Moja ocena: 4+/6

tytuł oryginału: The Sweetness at the Bottom of the Pie

wydawnictwo: Vesper

data wydania: 10 lipca 2010

liczba stron: 368

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Vesper.  

 

"W butach Valerii" - Elisabet Benavent - PRZEDPREMIEROWO

 

Czy związek mężczyzny i kobiety musi opierać się wyłącznie na miłości? A może miłość to przeżytek i o wiele ciekawszy jest niezobowiązujący seks? Czy aby jednak cielesne doznania nie prowadzą czasem do czegoś głębszego? No właśnie – tutaj koło się zamyka. Ile jednak warte jest wyznanie miłości? Czy takowa ma szansę przetrwać wiecznie? Być może te pytania brzmią nieco poważnie i chociaż niewątpliwie dotyczą książki, którą miałam okazję niedawno przeczytać, to takowa z pewnością poważna nie jest… „W butach Valerii” Elisabet Benavent to jedna z tych typowo kobiecych powieści, dzięki której mój humor przez długi czas utrzymywał się na bardzo wysokim poziomie.

Valeria jest dwudziestokilkuletnią mężatką, której życie stanęło w trudnym do przebycia punkcie. Oczekiwania wydawców względem niej, po bardzo udanym debiucie literackim, są dość znaczne, a tutaj jak na złość bohaterce brakuje weny twórczej. To jednak nie koniec. Valeria zauważa, że jej małżeństwo nie funkcjonuje tak, jak powinno. Adrian, mężczyzna, któremu oddała serce, poświęca jej minimum swojego czasu. Zapracowany odpycha ją, wynikiem czego para nie kochała się już od miesięcy. Pewnego dnia dziewczyna dowiaduje się, że jej zajmujący się fotografią mąż współpracuje z bardzo młodą  i uwodzicielską Alex. Czy jednak ten fakt stanowi dla niej jakieś zagrożenie? Kiedy zazdrosna Valeria zaczyna snuć różnorodne teorie, na jej drodze staje boski i niezwykle czarujący Victor…

Z licznymi trudami, znakami zapytania i domysłami Valeria nie zostaje jednak sama. U boku nieustannie towarzyszą jej przyjaciółki – Lola, Carmen i Nerea, a każda z nich jest na swój sposób pokręcona, szalona i wyjątkowa. Lola uprawia niezobowiązujący seks z mężczyzną, który po wszystkim zabiera swój tyłek i wraca do dziewczyny. Czy aby jednak taka sytuacja na pewno do końca sprzyja jej oczekiwaniom? Carmen z kolei podkochuje się we współpracowniku, aczkolwiek codzienne życie uprzykrza jej szef „imbecyl”, któremu z nienawiści wykonała nawet laleczkę wudu. Nerea to chodząca piękność, której życie miłosne układa się idealnie odkąd poznaje Daniela. Szkoda tylko, że jej mężczyzna to właśnie znienawidzony szef Carmen.

„W butach Valerii” to pełna humoru, niezwykle klimatyczna powieść, z którą nie można się nudzić. Główna bohaterka od samego początku zyskuje sympatię czytelnika, bo wraz ze swoimi zaletami i wadami, mocnymi stronami i słabościami okazuje się taka przyziemna i taka naturalna, jakby żyła tuż obok nas. Jej niewyidealizowany świat sprawia, że każda czytająca książkę kobieta wkracza w niego i traktuje bohaterkę tak, jakby była najbliższą przyjaciółką, zaś kibicując jej śledzi poczytania Valerii do samego końca. Spotykamy tutaj panie tak bardzo od siebie różne, a jednak każda z nich niesie ze sobą jakiś bagaż doświadczeń i to nie tylko tych dobrych. Każda na swój sposób została jakoś zraniona, ale będąc z silnej grupie wie, że może otrzymać wsparcie, bo damska przyjaźń może okazać się bezcennym darem. Autorka już na samym początku książki przedstawia sylwetki poszczególnych bohaterek i nakreśla ich sytuację, a dzięki temu wszystko jest idealnie uporządkowane.

Pomimo tego, że Elisabet Benavent napisała powieść o zabawnych i nie do końca doskonałych kobietach, „W butach Valerii” to także książka o mężczyznach. No właśnie. Bo czymże byłby damski świat bez chodzących wokół Adonisów? Adrian i Viktor, Borja czy Sergio. Kto z nich okaże się zwyczajnym „dupkiem”, a kto będzie trzymał fason do samego końca? Wbrew pozorom, nie każdy mężczyzna opiera swoje życie tylko na jednym. A jak jest w przypadku kobiet?

Autorka książki, posługując się niezwykle przystępnym językiem, stworzyła powieść dla każdej kobiety, bo zarówno te żyjące w udanych związkach jak i panie samotne znajdują tutaj wiele radości. Niejednokrotnie pojawiają się nie do końca grzeczne słowa, ale cóż, takie właśnie są kobiety – prezentując swoją wysoką kulturę osobistą, niejednokrotnie potrafią odstawić maniery na bok, bo przecież bez kilku grzeszków i tego czegoś schowanego za uszami życie byłoby nudne.

 zródło

„W butach Valerii” to historia, która od razu podbiła serca stu tysiąca hiszpańskich czytelniczek i ja wcale się temu nie dziwię. Doskonale wpływająca na samopoczucie, wciągająca, fascynująca i genialna powieść naprawdę potrafi zrelaksować i myślę, że zadowoli także każdą Polkę, która zachce po nią sięgnąć. Hiszpański bestseller ma już swoje kontynuacje, które już niebawem pojawią się także u nas. Ja już nie mogę się ich doczekać, bo świat Valerii bywa uzależniający.

Moja ocena:  5+/6

tytuł oryginału: En los zapatos de Valeria

wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

PREMIERA: 5 lutego 2015

Ilość stron: 428

 Za książkę bardzo serdecznie dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

 

"Dante na tropie" - Agnieszka Olejnik - PRZEDPREMIEROWO

 

Każdy człowiek sam decyduje o swoim życiu. Jedni fascynują się wysokim poziomem adrenaliny, inni szukają spokoju, który jest dla nich wyznacznikiem szczęścia. Jednakże nie wszystko zależy od nas. Czasami los stawia na naszej drodze coś, czego z pewnością nie obejmował nasz sprytnie opracowany plan. A co, jeżeli zamiast poszukiwanej ciszy czeka na nas moc wrażeń, która z pewnością odmieni naszą codzienność na zawsze? Bohaterka książki „Dante na tropie” planowała wieść samotne, spokojne życie. Lecz jeden, niewinny z pozoru spacer, zmienił jej poukładaną dotąd rzeczywistość …

Anna Drozd, trzydziestoparoletnia kobieta zamieszkująca odremontowaną willę w malutkiej miejscowości, wiedzie raczej mało towarzyskie życie. Zraniona przez los, pragnie znaleźć ukojenie w samotności, toteż pozostali mieszkańcy wiedzą o niej raczej niewiele. Pewnego dnia, podczas jednego z rutynowych spacerów u boku psa Dantego, kobieta staje się świadkiem przerażającego wydarzenia. Jej pupil przynosi z pobliskiego lasu … ludzki palec! Anna bez wahania udaje się na komendę, a policjanci przeszukują okolicę w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów przestępstwa. Szybko odnajdują zwłoki, które należą do starszego mieszkańca, jednakże ciało nie posiada żądnych ubytków. Jak wykazuje sekcja zwłok, pan Turek zmarł na zawał serca, a w jego dłoniach znajduje się wszystkie dziesięć palców. Najgorsze jest to, że ów znaleziony palec, od którego wszystko się zaczęło – przepadł, bo pierwotnie roztrzęsiona odkryciem Anna nie zabrała go przecież ze sobą. Czy policja traktuje zatem zgłoszenie bohaterki poważnie? Śledztwem w tej sprawie zajmuje się niejaki komisarz Wiktor Gryka, na widok którego Anna nie reaguje obojętnie. Czy makabrycznego przypadek może być początkiem rodzącego się uczucia? Bohaterka jednak dowiaduje się o tym, że Wiktor ma żonę. Co z zatem wyniknie z tej całej sytuacji?

„Dante na tropie” to doskonale opracowany kryminał, w którym przez cały czas dzieje się coś ciekawego. Rozpoczyna się od niesamowitego odkrycia, które rozpala zmysły czytelnika, zaś takowe w bardzo szybko dostają zimny prysznic, kiedy okazuje się, że znalezione zwłoki są wynikiem naturalnej śmierci. Autorka jednak nie zamierza na tym poprzestać, bo wkrótce dochodzi do kolejnych sensacji, które z pewnością potrafią podgrzać całą atmosferę. Pewne jest to, że w okolicy grasuje morderca, a jego zachłanne ofiar macki nie potrafią powstrzymać pragnienia dalszego działania. Czy zatem spokojna dotąd mieścina zamieni się w siejącą strach i grozę okolicę? Aura, która tutaj panuje jest nie do opowiedzenia. To trzeba przeczytać. Agnieszka Olejnik zbudowała idealny klimat panujący w małej miejscowości. Plotkujące kobiety, fryzjerki wiedzące o każdej nowinie, mieszkańcy znający tajemnice sąsiadów. A jednak pomimo tego, że niby wszyscy, wszystko o wszystkich wiedzą, za placami ludzi dzieje się coś, co wywołuje przerażenie. Czy zabójcą jest ktoś obcy? Wszystko wskazuje na to, że takowym jest osoba zamieszkująca okolicę…

Gęsto utkana fabuła, motyw podsycający ciekawość, lekkie pióro autorki i bohaterowie, którzy do końca pozostają zagadką. Książka wciąga więc od pierwszych stron, kiedy czytelnik staje się świadkiem nie niesamowitych wydarzeń, aż do ostatniej, ponieważ pani Agnieszka Olejnik nie spoczęła na laurach i poprowadziła pełną wrażeń akcję do samego końca. Chociaż „Dante na tropie” to kryminał, miłośnicy opowieści o miłości będą mieli okazję znaleźć tutaj coś dla siebie. Autora umiejętnie połączyła bowiem sensację z romansem i to wcale nie byle jakim. Główna bohaterka – Anna Drozd, zraniona przez byłego chłopaka traci zaufanie do płci męskiej, ale wraz z pojawieniem się komisarza Gryki coś w niej odżywa. I wszystko zmierza we właściwym kierunku aż do momentu, kiedy Wiktor wspomina o swojej żonie. Anna zdaje sobie sprawę, że na daremno rozpalała swoją wyobraźnię i snuła złudne nadzieje. Czy jednak wszystko jest stracone?

Nowa powieść Agnieszki Olejnik to książka dla każdego. Doskonały kryminał zawierający motyw miłosny, sielską atmosferę, ale i tajemnice mieszkańców, z pewnością przypadnie do gustu niejednemu czytelnikowi, którego oczekiwania literackie wysoko stawiają poprzeczkę. Tutaj autorka na pewno nie zawiedzie. Bo któż z nas nie lubi tych zasłyszanych o sąsiadach opowieści, sensacji, zdrad i ukrytych uczuć. Pozornie należące do przeszłości, mogą jednak wyjść z cienia i stać się tak groźnymi, że trudno to sobie nawet wyobrazić.

Tutaj nastrój grozy miesza się z namiętnością, nienawiść z miłością, strach z nadzieją i dobro ze złem. A taka mieszanka wybuchowa z pewnością nikomu nie pozostanie obojętna. Po raz kolejny mam więc okazję przekonać się o tym, jak wielka moc czyha w rękach polskich autorów, bo już niejednokrotnie książki naszych rodaków podbijały moje serce.

źródło

„Dante na tropie” to powieść, którą polecę wszystkim  wielbicielom nietypowych kryminałów, fanom tajemnic i licznych zagadek oraz tym, którzy kochają psy, bo przecież tytułowy Dante to czteronożny przyjaciel, którego rola w tej książce jest niezastąpiona. Jak wiele ludzi będzie musiało jeszcze zginąć? Czy morderca wpadnie w końcu w sidła policji i kim takowy jest? Czy Anna Drozd szczęśliwie się zakocha i czy Wiktor Gryka okaże się dobrą partią na ulokowanie damskich uczuć? Zachęcam do poznania odpowiedź na podane pytania, bo nowa powieść pani Olejnik z pewnością nie pozwoli Wam na nudę.

Moja ocena: 5/6

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

PREMIERA: 5 LUTEGO 2015

Ilość stron: 376

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

 

"Złota skóra" - Carla Montero

Carla Montero, czyli hiszpańska pisarka, która zadebiutowała powieścią „Szmaragdowa tablica”, okazała się dla mnie orzechem trudnym do zgryzienia. Wspomniany bestseller stał się dla mnie numerem jeden, toteż kiedy ukazała się „Wiedeńska gra” jej autorstwa, szybko wyposażyłam w nią moją biblioteczkę. Jakże ogromne było moje rozczarowanie, kiedy nie mogłam przebrnąć przez pierwsze sto stron książki. Ogromna nuda, chaos i brak czegokolwiek tak mnie zniechęciły, że zwątpiłam w talent hiszpańskiej autorki. I nagle zobaczyłam zapowiedź kolejnej powieści, noszącej tytuł „Złota skóra”. Wahałam się, ale dokonałam jej zakupu, bo postanowiłam dać pani Montero jeszcze jedną szansę. Książka przeleżała w sporym stosie jakiś miesiąc, ale w końcu przyszła jej kolej. Właśnie zamknęłam tylną okładkę, ale jakie są moje odczucia względem całej treści? O tym dowiecie się za chwilę.

Inspektor Karl Sehlackman stojący na straży prawa ma przed sobą niezwykle trudne zadanie. Urokliwym dotąd Wiedniem zawładnęła fala morderstw, którego ofiarami padają modelki pozujące utalentowanym artystom. Ktoś pozbawia ich życia w okrutny sposób, a znalezienie przestępcy okazuje się o wiele trudniejsze, aniżeli mogłoby się wydawać. Otóż jednym z podejrzanych okazuje się książę Hugo, będący dotąd wielkim przyjacielem komisarza. Wszystkie zamordowane kobiety mają bowiem coś z nim wspólnego, a mężczyzna nie ma nic na swoją obronę. Jak długo inspektor będzie bronił przyjaciela? Co, jeżeli to właśnie on dokonuje tych wszystkich zbrodni? To jednak nie wszystko. Podejrzenia padają także na najpiękniejszą z wszystkich dam – Ines, która swoim urokiem podbiła serce Karla. Sytuacja policjanta staje się coraz trudniejsza, a morderca nie pozwala o sobie zapomnieć. Kto okaże się kolejną ofiarą? Karl wkracza w wysokie progi nieznanego dotąd świata, a ma on naprawdę wiele do ukrycia…

Autorka książki wprowadza nas w świat malarstwa – subtelny, delikatny, czysty – ale tylko z pozoru. Pod wierzchnią farbą ukrywa się bowiem coś szatańskiego. Ines , kobieta budząca podziw każdego mężczyzny, dama mająca wiele do powiedzenia, kiedyś okupywała progi burdelów. Książę, człowiek wysokiej rangi, korzysta z usług podstarzałych prostytutek. A w kręgi malarzy wkracza erotyka, niewinna, a jednak wymowna. Giną młode kobiety, a zabójca pozostaje nieuchwytny. Są podejrzani, ale brak dowodów. Czy jednak aby mordercą jest na pewno ta osoba, która wydaje się nim być? Nie warto stawiać pochopnych wniosków, bo tutaj wcale nie chodzi o błahostki.

Carla Montero stworzyła naprawdę wspaniałą, ciekawą i intrygującą powieść. W książce dzieje się dużo, a wszystko udekorowane jest romansem, kobiecym pięknem i sztuką. Ponoć pod postacią znanego tutaj malarza autorka ukryła samego Gustava Klimta. Niewątpliwie potrafiła mnie jednak zainteresować całością od początku, do samego końca. Aura mroku i tajemniczości, klimat dawnego Wiednia oraz wyjątkowi bohaterowie. Ponadto niepewność, zainteresowanie oraz zaskakujący finał. Teraz czuję, że pani Montero powróciła.

Kto jest mordercą? Jak wiele mają do ukrycia poszczególni bohaterowie? Jak wiele ofiar pochłonie ta gra i jakie będzie jej zakończenie?

Gustav Klimt - Judyta

Bardzo dobrze poprowadzona narracja gdzieniegdzie została udekorowana wewnętrznym monologiem mordercy. Czytelnik wkracza więc w pokiereszowaną psychikę seryjnego zabójcy, a jest to całkiem ciekawy eksperyment. Jeżeli chodzi o dodatkowe zalety książki, warto tutaj zwrócić uwagę na okładkę, na której pojawia się piękna, tajemnicza kobieta. Niewątpliwie wszystkie powieści Carli Montero odznaczają się ciekawą oprawą graficzną.

Podsumowując, książka naprawdę przypadła mi do gustu, chociaż „Szmaragdowa tablica” wciąż pozostanie na pierwszym miejscu w rankingu powieści tej autorki. Jest jednak o wiele, wiele lepsza od książki „Wiedeńska gra” i tym samym z pewnością sięgnę po kolejne dzieła pani Montero, kiedy tylko pojawią się w księgarni.

Polecam wielbicielom kryminałów, zagadek i tajemnic – zarówno tym płci żeńskiej, jak i męskiej. Według mnie „Złota skóra” to naprawdę kawał dobrej roboty.

Moja ocena: 5-/6

tłumaczenie: Wojciech Charchalis

tytuł oryginału: La piel dorada

wydawnictwo: Rebis

data wydania: 4 listopada 2014

ISBN: 9788378186076

liczba stron: 376

Wyniki KONKURSU

Moi Kochani,

Bardzo nie lubię publikacji wyników i odwlekam tę chwilę tak długo jak mogę. Dlaczego? Bo ciężko wybrać mi zwycięską odpowiedź, gdyż chciałabym nagrodzić każdego. Chyba się do tego nie nadaję... Skoro jednak napisałam, że wyniki podam do trzech dni, musiałam się tego podjąć. W odpowiedziach pisaliście o ulubionych tradycjach świątecznych. Ja kocham je wszystkie i chyba trudno byłoby mi opowiedzieć o tej jedynej. Strojenie choinki, dodatkowy talerz, dzielenie się opłatkiem... Boże Narodzenie to dla mnie cudowny czas i chyba nie jestem tutaj sama. No dobrze, aby nie przeciągać, podam zwycięską odpowiedź. Chciałam jednak podziękować jeszcze wszystkim tym, którzy wzięli udział w konkursie i obiecuję, że wkrótce zorganizuję coś nowego. Książki : "Nad brzegiem rzeki Piedry..." oraz "Bielizna i czekoladki" trafiają do Katarzyny Balbierz za taką właśnie odpowiedź na konkursowe pytanie:

W mojej rodzinie tradycji świątecznych jest wiele. Zaczynając od ubierania choinki, śpiewania kolęd, lepienia pierogów a kończąc na tym, że mama zawsze wsadzi rękaw do barszczu a tata będzie podglądał co jest w prezentach. Jest jednak pewna rzecz, która miała być jednorazową pomocą a przerodziła się w tradycję. Jako to było pierwszy raz? A tak:"Mały rudzielec stoi przed półką z zabawkami. Co chwilę bierze do ręki jakąś książeczkę, lalkę, misia, kredki... Trudno rozstać się z zabawkami nawet, gdy już się ich nie używa. W głowie rysuje się obraz smutnej dziewczynki, która w Wigilię nie dostaje żadnego prezentu. Rudzielec zdejmuje z półki swoją ulubioną lalkę, książeczkę z wierszykami, piłkę co zmienia kolory i domino." Oczywiście do paczki rodzice dorzucili suchy prowiant i słodycze. Pamiętam jak szliśmy z tatą do kościoła zanieść naszą paczkę. Byłam bardzo dumna z siebie. Nasza parafia rok w rok organizuje taką zbiórkę dla biednych. Przez 16 lat tworzymy swoją paczkę więc stało się to tradycją, jak dla mnie najpiękniejszą.

Bardzo proszę o przesłanie adresu na e-maila: werka7@gmail.com

Książki z sentymentem - czyli Eminem i Skrzaty

Każdy z nas ma w swojej kolekcji szczególne perełki, które z jakiegoś tam powodu wpisały się w nasze serce. Pozostawiając już powieści, chciałam zaprezentować Wam dwie wyjątkowe dla mnie książki, które goszczą u mnie już dość długo, ale ginąc w tłoku nowości, jakoś pozwoliły o sobie zapomnieć. Kiedy znowu wzięłam je w swoje ręce pomyślałam, że wspomnę o nich na blogu.

Jedną z nich jest autobiografia Eminema, pt. "The Way I am". Ten wykonawca, kontrowersyjny, nie pozwalający sobie na obojętność, jest albo nienawidzony, albo też uwielbiany. Był taki czas w moim życiu, kiedy z podziwem słuchałam jego tekstów. Sięgnęłam więc po jego autobiografię, bo byłam ciekawa, cóż takiego ma o sobie do powiedzenia ten popularny artysta. Jak się okazało, ma i to wiele. Bo jego życie, pełne przeszkód i problemów, niejednokrotnie próbowało go wyniszczyć. Książka jest po angielsku i o ile dobrze mi się wydaje, nie ma jej w języku polskim, a szkoda.

Ciekawa jest już sama okładka, ponieważ po zdjęciu obwoluty widać napisy, które przedtem były niewidoczne.

Książka posiada bardzo ciekawą szatę graficzną. Liczne zdjęcia przypominają osobisty album Eminema.

Są także skany kartek z zapisanymi słowami utworów. To właśnie między innymi dzięki nim możemy słuchać wiele piosenek tego artysty.

Pozostawiając już buntowniczy świat wykonawcy przenieśmy się do dziecięcej krainy marzeń. Bo kolejna książka to "Skrzaty", autorstwa Wila Huygen'a. Co tutaj znajdziemy? Wszystko. Od opisu wyglądu tych niezwykłych stworzonek, po przekrój ich domku, sposób odżywiania się, ich gry i zabawy oraz wiele, wiele innych ciekawostek. Książka jest niezwykle pięknie wydana. Posiada ogromną ilość cudnych ilustracji i ma ten swój niepowtarzalny, baśniowy klimat. Można cieszyć się nią dzięki wydawnictwu Bona.

Jak już wspomniałam, pominęłam powieści, bo biorąc je pod uwagę miałabym ogromny problem z wyborem. Jest ich bowiem cały ogroooom. A jakie są Wasze książkowe perełki? Macie takowe?