"Handlarz ksiąg przeklętych" - Marcello Simoni

 

„Handlarz ksiąg przeklętych” trafił w moje ręce całkiem przypadkiem. Pewnego razu, na jednej ze stron księgarni internetowych, mój wzrok przyciągnęła okładka tej książki. Zapisałam sobie jej tytuł na mojej liście pozycji, które chcę zakupić. Wkrótce jednak sprezentowali mi ją moi kochani rodzice. 

Na okładce tejże książki dostrzegłam napis głoszący, że jest to doskonała intryga dla wielbicieli Imienia Róży Umberta Eco. Niestety to bardzo mnie rozczarowało, ponieważ ów autor zniechęcił mnie do siebie swoją książką „Cmentarz w Pradze”. Nie wiem jak inne jego dzieła, ale czytanie tegoż było dla mnie męką.  I tutaj okazało się, że po przeczytaniu kilku stron Handlarza ksiąg przeklętych, książka zapowiada się całkiem ciekawie. Jej treść tak mnie pochłonęła, że nawet się nie zorientowałam, kiedy dotarłam do końca.

Akcja powieści toczy się po roku 1200. Pewnego dnia, zakonnik Vivien z Narbonne postanawia uciec, ponieważ orientuje, że jest śledzony przez tajemniczych ludzi w dziwnych maskach. Oczywiście ojciec Vivien domyśla się przyczyny bycia obserwowanym. W jego rękach znajduje się bowiem niezwykła i cenna rzecz, o niewyobrażalnej mocy. Rozpoczyna się pościg, w którym ojciec Vivien woli umrzeć, aniżeli dać się złapać. Stacza się więc ze skał i ginie…

Kilkanaście lat później, Ignacio z Toledo – handlarz relikwiami, zostaje wezwany przez pewnego znanego szlachcica, który prosi go o zdobycie niezwykłej księgi „Uter Ventorum”. Podobno owa księga przekracza wyobrażenie niejednego człowieka. Ma bowiem moc przywoływania aniołów. Nieprzekonany do końca handlarz podejmuje się jednak wyzwania, ponieważ okazuje się, że księgę posiada niejaki Vivien z Narbonne – jego przyjaciel z dawnych lat, z którym kontakt urwał się, gdyż powiadano, że ów mężczyzna zginął. Czy zatem żyje? A może ktoś się pod niego podszywa? Jeżeli jednak tak, to jaki ma cel?

Podróż, w jaką wybiera się Ignacio, nie jest prosta. Zawiłe tajemnice, symbole, których rozwiązanie wymaga ogromnej wiedzy, ale nieraz i ogromnego ryzyka. Dodatkowo okazuje się, że chętnych do zdobycia księgi jest o wiele więcej. Są między nimi tacy, którzy nie cofną się przed niczym, zaś swój cel osiągają nawet kosztem życia innych…

Czy „Uter Ventorum” naprawdę istnieje? Czy Vivien z Narbonne faktycznie żyje? Kto jeszcze pragnie zdobyć tajemną moc z pożądanej księgi? I wreszcie, jak zakończy się długa wędrówka Ignacia z Toledo? Bardzo zachęcam do poznania odpowiedzi na te pytania.

„Handlarz ksiąg przeklętych” to powieść utrzymana w niesamowitym klimacie. Styl Marcello Simoni, jego wyobraźnia, umiejętne kreowanie bohaterów i akcji oraz zdolność wprowadzania tajemniczych przedmiotów w całą treść książki – w niczym nie ustępują talentom najwybitniejszych i najbardziej znanych pisarzy. Człowiek, o którym słyszałam po raz pierwszy, przez długi czas pozostanie na mojej liście ulubionych autorów. 

Akcja powieści nie jest zawiła, ale napotykamy w niej tyle ciekawych wydarzeń, że nie w sposób się nudzić. Z każdą kolejną stroną, czytelnik staje się ciekawszy i pragnie brnąć dalej w treść, aby poznać całą tajemnicę książki. Odległe czasy średniowiecza są dla nas innym światem, co zostało doskonale odzwierciedlone. Długie podróże związane z brakiem pojazdów, brak możliwości szybkiego komunikowania się czy też walka za pomocą ostrza, która była sprawiedliwa, bo pozwalała wygrać temu, który był lepszy. Simoni pozwolił mi przenieść się w epokę pozbawioną wielu przedmiotów, bez których my, współcześni ludzie, często nie wyobrażamy sobie życia. Mogłam odtworzyć sobie w głowie klimat panujący w tamtych czasach, kiedy to strach o własne życie towarzyszył ludziom nieustannie. Cóż to więcej mówić – naprawdę zachęcam do przeczytania. 

Myślę, że odtąd to na książkach Umberto Eco powinno widnieć nazwisko Simoni, jako forma reklamy i zachęcenia do przeczytania, bo ten autor ustawił poprzeczkę naprawdę bardzo wysoko. 

Lekturę polecam wszystkim wielbicielom thrillerów historycznych, zagadek wymagających czasu i cierpliwości oraz fanom takich książek jak „Kod da Vinci”, „Inferno” czy nawet „Szmaragdowa tablica”. 

Moja ocena – 5/5

"Czarny Książę" - Katarzyna Michalak

 

Jakiś czas temu pojawiła się stworzona przez wydawnictwo Filia, „Seria z tulipanem”, przeznaczona dla dorosłych kobiet.  Rozpoczęła ją powieść Katarzyny Michalak, zatytułowana „Mistrz”. Takowa książka, pomimo niezbyt wymarzonego zakończenia, bardzo przypadła mi do gustu. Właśnie takie powieści przekonują, że mamy w Polsce naprawdę dobrych pisarzy. Ostatnimi czasy dopadły nas wieści, że pani Michalak napisała kolejną książkę dla wspomnianej powyżej serii.  „Czarny Książę” – bo taki jest jej tytuł, przykuł więc uwagę wielu zwolenniczek „Mistrza” oraz powieści typu „Grey”.

A że streszczenie książki ukazuje, iż jest to mieszanka kryminału i romansu, mającego dodatkowo miejsce w nieco odległych już czasach, to także moje apetyty na tę książkę, zostały pobudzone.

Zastraszone Miasto emanuje grozą. Ludzie po zmierzchu obawiają się o własne życie, ponieważ po ulicach grasuje morderca, którego ofiarą padają młode kobiety. Wszystkie giną od precyzyjnego ciosu sztyletem w gardło. Żadna nie może być pewna tego, czy dożyje kolejnego dnia, bo ofiarą może być każda. Morderca zaś pozostaje nieuchwytny, co spędza sen z powiek inspektorowi Paulowi de Bries. Śledztwo wciąż nie dostarcza dostatecznie silnych tropów, a tylko kwestią paru dni jest pojawienie się nowego, martwego ciała.

W końcu jedną z podejrzanych osób zostaje Maksymilian Romanow, najbogatszy i najbardziej potężny mężczyzna ze znanego rodu. Czarny Książę, bo tak jest nazywany, jest marzeniem wielu miejscowych kobiet, które zrobiłyby wszystko, aby tylko zostać żoną tegoż bogacza. Nieprzeciętna uroda, majątek i niebezpieczne zagrywki to coś, z czego Maksymilian jest znany. Aczkolwiek inspektor de Bries nie ma dostatecznych dowodów na to, aby obarczyć Czarnego Księcia winą za wszystkie morderstwa. Sprawa jest trudna, gdyż Maksymilian Romanow oraz Paul de Bries byli dotąd wiernymi przyjaciółmi. Mało tego, dodatkowych komplikacji dostarcza pojawienie się w miasteczku pięknej i niewinnej Konstancji, która zostaje oddana nieznośnej ciotce, aby spłacić ojcowskie długi. Wspomniani przed chwilą, zaprzyjaźnieni mężczyźni zakochują się w niej, a wiadomo, że kobieta może być przeznaczona tylko jednemu…

Kto jest mordercą? Ile osób musi jeszcze zginąć, zanim takowy zostanie uchwycony i czy w ogóle uda się go pojmać? Czy przyjaźń mężczyzn przetrwa? I w końcu, kto dostanie Konstancję? Na te pytania musicie sobie odpowiedzieć sami, a najłatwiejszym sposobem jest oczywiście przeczytanie książki.

Akcja powieści rozgrywa się w czasach, kiedy to kobiety noszą opinające ciało gorsety, a mężczyźni swoje spory rozwiązują za pomocą pojedynku pistoletów. Klimat tamtych lat jest wyczuwalny pomimo tego, że nie ma tutaj rozczulających się na ten temat opisów.

Pojawia się nuta niebezpieczeństwa i niepewności. Jest ciekawie, a czytelnik sam może przekonać się, czy ma dobre przeczucie co do mordercy. Jak to w serii „Tylko dla dorosłych”, można spotkać opisy scen erotycznych, które jednak nie są rozległe i nad wyraz częste. Wszystko jest więc umiarkowane i zrobione ze smakiem.

Pomimo bardzo ciekawego pomysłu na książkę i niesamowitego klimatu, pierwsza połowa książki była dla mnie lepsza, aniżeli druga, a to niestety nie pływa korzystnie na jej ocenę. Nie znaczy to, że spadło moje zainteresowanie treścią. Przez cały czas byłam ciekawa, jak zakończy się ta cała historia. Chodzi o to, że bieg wydarzeń stawał się coraz mniej prawdopodobny. Z czasem miałam wrażenie, że to wszystko zostało przesadzone i gdyby akcja potoczyła się inaczej, mogłaby być o wiele bardziej intrygująca. Niezbyt podobała mi się przemiana głównej bohaterki – Konstancji, aczkolwiek to nie ja pisałam tę książkę i to nie mi wolno decydować o tym, co się w niej powinno dziać. Mogę jednak przedstawić swoją opinię, a więc właśnie to robię. Niezbyt udane jest także samo zakończenie. Ma się wrażenie pustki i takiej nicości, a przecież po przeczytaniu książki powinniśmy nią być albo zniesmaczeni, albo wręcz przeciwnie – oczarowani.

Język, jakim została napisana książka sprawił, że czytało się ją szybko. Jest to lektura, z którą ja nie spędziłam długich nocy, ponieważ ciekawa tego, co będzie dalej, pochłonęłam ją w niecałe trzy dni, a nie miałam zbyt dużej ilości czasu na czytanie.  

Mimo wszystko, polecam, bo jest to niewątpliwie coś innego. Tym razem chcąc przeczytać coś pikantnego, możemy oderwać się od wizji nowoczesnych biurowców, bogatych właścicieli firm czy też mężczyzn współpracujących z mafią. W tej książce panuje inny świat.

Ostrzegam jednak, że ja w trakcie czytania się rozczarowałam, bo bieg wydarzeń podążył w takim kierunku, że z pewnością nie wymarzyłam sobie takiej akcji sięgając po tę książkę.

Jestem bardzo ciekawa Waszych opinii. Ja zdecydowanie opowiem się za „Mistrzem”, bo uważam, że ta część Serii z tulipanem była o wiele bardziej udana.

Moja ocena – 3/5

"Wołanie kukułki" - Robert Galbraith

Autor: Robert Galbraith

Tłumaczenie: Anna Gralak

Tytuł oryginału: The cuckoo's calling

Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

Data wydania: 4 grudnia 2013

ISBN 9788327150738

Liczba stron: 452

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam na wystawie sklepowej książkę „Wołanie kukułki” autorstwa niejakiego Roberta Galbraith’a, nie miałam pojęcia, że nieznane dotąd nazwisko może być mi tak bliskie. Osoby interesujące się tą książką, mogą bowiem z łatwością dotrzeć do informacji, że ów autor to kobieta ukrywająca się pod takowym pseudonimem. I to jeszcze jaka kobieta! J.K.Rowling jest przecież znana na całym świecie ze słynnej siedmiotomowej serii opowiadającej o życiu niezwykłego czarodzieja, Harrego Pottera. Pani Rowling nie bez przyczyny nie podała na okładce Wołania kukułki swojego nazwiska. Zabierając się za pisanie kryminałów, z pewnością nie chciała być kojarzona ze światem magii. Czy jednak autorka, która w niesamowity sposób opowiadała o wyimaginowanym i nierealnym świecie czarodziejstwa jest w stanie napisać wiarygodny kryminał? Przekonałam się o tym, że tak…

Lula Landry, niezwykłej urody, znana modelka, wypada z okna i ginie. Przeprowadzone przez policję śledztwo wykazuje, że jest to samobójstwo. Jedni z większą, inni z mniejszą wiarygodnością przyjmują to do wiadomości i sprawa cichnie.

Pewnego dnia, w biurze detektywistycznym byłego wojskowego, Cormorana Strike’a, zjawia się brat zmarłej gwiazdy. Jest przekonany o tym, że Lula nie popełniła samobójstwa, lecz wręcz przeciwnie, została zamordowana. Takie twierdzenie detektywowi wydaje się szaleńcze, gdyż wszystkie dowody wskazują na to, że policja rzetelnie przeprowadziła śledztwo i orzekła słuszny wyrok.

Cormoran mający jednak ostatnio spore problemy finansowe, podejmuje się rozpatrzenia sprawy, o którą prosi brat celebrytki, ponieważ jest to dla niego szansa na pozbycie sie długów.

Wszystko jest jednak niezwykle zawiłe. Wydaje się, że wszyscy, którzy mogliby coś w tej sprawie wiedzieć, zostali już przesłuchani. Jedyną osobą, która dostarcza przemawiających za zabójstwem dowodów, jest była sąsiadka Luli, która jednak w tragicznym dniu śmierci modelki, była pod wpływem narkotyków.

Cormoran Strike coraz mocniej zagłębia się w świat milionerów, niejednokrotnie ryzykując. Zaś osoby, które wydają się podejrzane, mają żelazne alibi, a ich zeznania wydają się całkiem sensowne.

Czy zatem śledztwo ma w ogóle sens? A może faktycznie cierpiąca na choroby psychiczne modelka popełniła samobójstwo?

Książka „Wołanie kukułki” to ciekawy, doskonale skonstruowany i trzymający w niepewności kryminał. Jedno wydarzenie, niczym walące się domino, pociąga za sobą serię różnych wydarzeń. Pojawiają się różne postacie, a każda z nich ma swój wyraźny charakter, który wnosi coś wartościowego w całą akcję. Każda osoba ma swoją historię, swoją wersję wydarzeń i własne cele, ale ostatecznie wszystko sprowadza się do jednego.  Ów kryminał to doskonała zagadka dla czytelnika, który do końca nie jest przekonany o tym, czy morderca naprawdę istnieje. Pojawiają się chwile zwątpienia i chwile oświecenia, kiedy człowiek ma już praktycznie pewność, że odkrył całą tajemnicę zagmatwanej zagadki. Ale Robert Galbraith skutecznie wodzi nas za nos. Nie zawsze jest więc tak, że ci najbardziej podejrzani są tymi złymi. Najciemniej jest bowiem pod latarnią…

Niezwykły klimat zatłoczonego, ale i miejscami tajemniczego Londynu przez cały czas daje czytelnikowi szansę zgrania się z powieścią i „wejścia w nią”. Ma się wrażenie uczestniczenia w biegu wydarzeń, a wraz z każdą stroną coraz trudniej odłożyć książkę na bok. Mnie ów kryminał wciągnął już od pierwszych stron, zaś gwarantuję, że im dalej, tym ciekawiej.

Przed rozpoczęciem przygody z książką „Wołanie kukułki”, czytałam kilka recenzji osób, które pisały, że trochę się kryminałem rozczarowały. Liczyły bowiem na coś więcej. Ja powiem tak, że otrzymałam od tej książki wszystko, czego się spodziewałam. Było ciekawie, nieprzewidywalnie i mrocznie. Język, jakim jest pisana książka, z pewnością wpływa na jego korzyść. Interesujące dialogi, zróżnicowana mowa odmiennych klas społecznych i niezbędne opisy- to wszystko składa się na doskonałą powieść, która w mojej pamięci pozostanie raczej na długo. Jeżeli pojawią się więc nowe części opowiadające o losach Cormorana Strike’a (a tak ponoć ma właśnie być) to z przyjemnością po nie sięgnę.

Polecam zarówno kobietom, jak i mężczyznom i zapewniam, że „Wołanie kukułki” trafiło na listy bestsellerów nie dlatego, że to książka pani Rowling, ale dlatego, że to bardzo interesująca i wciągająca powieść.

Moja ocena – 4,5/5

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat S.A.

"Anioł w kapeluszu" - Monika Szwaja

 

Z twórczością Moniki Szwai mam styczność nie od dziś. Przeczytałam wiele jej książek, więc mniej więcej wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Pani Monika, jak każdy autor, ma swój wyraźny i charakterystyczny styl. W tym wypadku jest on lekki, żartobliwy i przyjemny, niczym delikatna bryza letniego wiatru, muskającego nasze ciało.

„Anioł w kapeluszu” to historia wielu ludzi, spośród których wyszczególnić należy trzy najistotniejsze osoby:

Jonasz – młody chłopak będący ofiarą pochłoniętych biznesem rodziców. Ci zmuszają go do wielu zadań pozalekcyjnych, a w jego życiu brak czasu na prawdziwe, wolne życie. Nie może spotykać się z kolegami, zaś ogromnym problemem  dla jego rodziców jest to, że pod względem nauki nie jest na pierwszym, ale na drugim miejscu w klasie. To wszystko zaczyna odbijać się na psychice chłopca, co oczywiście jest niezauważalne dla jego ambitnej matki. Bohater posuwa się do drastycznych czynów i ucieka z domu…

Jaśmina – wybitna pani profesor znana w całej Polsce ze swoich publikacji książkowych i występów w telewizji. Jej poukładane życie zamienia się w dramat, kiedy nagle i niespodziewanie umiera jej mąż, zaś wszyscy synowie mając własne plany, wyprowadzają się z domu. Kobieta zostaje sama i męczona długimi stanami depresyjnymi, przeprowadza się z Warszawy do Szczecina. W jej życiu zachodzą o wiele większe zmiany, aniżeli mogłaby się tego spodziewać. Na jej drodze pojawia się Miron, tajemniczy, zdolny i oczytany mężczyzna, który mieszka w małym garażu, wiodąc życie kloszarda…

Miranda – młoda dziewczyna, której spokojne życie przewróciła do góry nogami pewna decyzja. Bohaterka postanowiła urodzić dziecko innej kobiecie, a to okazało się zbyt trudne na jej psychikę. Od tego czasu serce Mirandy nosi znamiona głębokiej rany, a różne problemy sercowe dodatkowo ją powiększają.

Losy trzech wspomnianych bohaterów są początkowo przedstawiane osobno. Co kilka stron, w książce pojawia się nowy dział noszący tytuł „Strona Mirandy”, „Strona Jonasza” czy też analogicznie, „Strona Jaśminy”. Z czasem jednak autorka zaprzestaje takich praktyk, a to dlatego, że zanika taka potrzeba. Bowiem drogi życiowe chłopca „uciekiniera”, zranionej dziewczyny oraz wybitnej pani profesor - krzyżują się. Zupełnie nieznani sobie ludzie, w takich, a nie innych okolicznościach spotykają się i odtąd będą mieli ze sobą wiele wspólnego. Pod jakim względem? Powinniście przekonać się o tym sami.

Problemy życiowe bohaterów książki „Anioł w kapeluszu” są naturalne i niewyimaginowane. Czytelnik ma wrażenie „prawdziwości” owej książki. Być może każdy z nas zna kogoś, kto zmaga się z podobnymi trudnościami, z jakimi zmagają się postacie stworzone przez Monikę Szwaję. Być może to my sami się z nimi zmagamy. Ta książka ukazuje to, że każdy człowiek napotyka na swojej drodze jakieś problemy. Nie zawsze jest kolorowo. Pani Monika uczy jednak tego, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. Nie można tylko biernie siedzieć i czekać aż przyjdą lepsze dni. Warto przejąć inicjatywę, bo to my odpowiadamy za nasze życie i to od nas zależy, jak będzie ono wyglądać. Nieraz warto posunąć się do ryzykownych działań, bo można zyskać wiele.

Bohaterowie książki „Anioł w kapeluszu” są w dużej mierze sympatyczni i wyraźni. Przypadają do gustu i sprawiają, że na twarzy czytelnika pojawia się uśmiech.

Styl pani Moniki, jak już wspomniałam, jest lekki i łatwy w odbiorze, stąd też ta pozycja książkowa może być lekarstwem na nudne, depresyjne dni, ale nie tylko. Mi dzieła tej autorki kojarzą się z latem i wiosną. Anioła w kapeluszu czytałam zimą, ale spoglądając za okno miałam wrażenie, że to nie ta pora roku. Słońce, zero śniegu i temperatura znacznie powyżej zera. Być może to ocieplenie klimatu, a może właśnie „Anioł w kapeluszu” jest tego przyczyną. Kto wie, ponoć „anioły” mogą zdziałać cuda.

Książkę polecam w szczególności wesołym kobietom kochającym swoje życie tak samo, jak ja.

Moja ocena – 4/5    

Wkrótce "Czarny książę", "Wołanie kukułki" i "Anioł w kapeluszu"

Oto moje plany na parę najbliższych dni. Właśnie kończę czytanie najnowszej książki Moniki Szwai "Anioł w kapeluszu", którą sprezentował mi mój Mężuś. W niedługim czasie pojawi się więc recenzja. Następnie planuję przeczytanie bestselleru niejakiego, a właściwie niejakiej Galbraith Robert, "Wołanie kukułki". Pod takim pseudonimem ukrywa się bowiem autorka "Harrego Pottera". Za książkę bardzo serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat S.A. Postaram się napisać jedną z lepszych recenzji w moim życiu. Na koniec zostawiam sobie książkę "Czarny książę". Jestem bardzo ciekawa, czy będzie tak udana jak "Mistrz". 

Jak zareklamować bloga

Moi Kochani,

Swoją przygodę z blogiem (tak na poważnie) rozpoczęłam w zeszłym roku. Od tego czasu zyskałam paru obserwatorów i naprawdę nie narzekam na ilość codziennych odwiedzin. Widząc, że ktoś czyta to, co napisałam i wiedząc, że mogę komuś pomóc, czuję się naprawdę szczęśliwa. Nigdy nie zrezygnuję z czytania, bo to coś, co kocham, a na takie czynności zawsze znajdzie się czas.

Jednakże ilekroć wchodzę na słynne blogi recenzentów, jestem zasmucona. Niektórzy chwalą się tym, że prowadzą bloga już rok czy chociażby dwa, zaś zerkając na ilość osób obserwujących, ja ze swoim blogiem nie dorastam im do pięt...

Zatem co robię źle? Może podpowiecie. Każda rada jest cenna. Naprawdę nie chcę wpychać się na blogi innych osób i tam reklamować się nieproszona, bo wiem, że kogoś może to oburzać.

A może ktoś z Was zechciałby współpracować ze mną w taki sposób, że ja zareklamowałabym Wasz blog na moim, a Wy mój na Waszym?;) To chyba byłoby sprawiedliwe, a naprawdę byście mi pomogli. Każda jedna Wasza pomoc to dla mnie naprawdę wiele.

Z góry z całego serca dziękuję