"Burka w Nepalu nazywa się sari" - Edyta Stępczak. Wstrząsający reportaż o okrutnym losie kobiet.

„Najczęstszą przyczyną śmierci mężczyzn w Nepalu jest wypadek drogowy. Natomiast wśród kobiet w wieku produkcyjnym – samobójstwo.”

Kraj potężnych ośmiotysięczników, pięknych świątyń hinduizmu i kolorowych sari. Naturalna gospodarka, dzika przyroda, żarliwa modlitwa składana poszczególnym bóstwom. Słabo rozwinięte i raczej biedne państwo ma czym przyciągnąć złaknionych wrażeń turystów, którzy w orientalnej kulturze i tradycji doszukują się ponad przeciętnych wrażeń. I na pewno je znajdą. Pod powierzchnią wielu pozorów i atrakcji nie każdy jest jednak w stanie wychwycić fakty i krzywdy, wcale nie te dotyczące ubóstwa, ale stricte traktowania kobiet. Dlaczego Edyta Stępczak porównuje wielobarwne sari do ciemnej i przytłaczającej burki? Dziś chciałabym zapoznać Was z jej reportażem, z publikacją, która pokazuje kawałek dobrze zakamuflowanego cierpienia nepalskiej płci pięknej.

"Syberyjski trans. Mój tatuś kat i inne reportaże. Część 1" - Stanisław Kalisz. Historia ludźmi pisana.

„ […] im bardziej się tę krainę odkrywa, tym więcej przybywa wątków, których odgadnąć jednemu nie sposób. Pozostaje tylko pokora, szacunek i dziwny rodzaj mocnego „syberyjskiego uzależnienia”.”

Na temat Syberii powstała już niejedna książka. Kraina kojarzona ze srogimi zimami, przywodzi na myśl obraz katorżniczych prac uchodźców, którzy byli zsyłani na jej ziemie. Jedno jest pewne, wciąż nieodkryta odsłania po kawałku swoje tajemnice. Tropem uzupełniających jej obraz elementów wyruszył Stanisław Kalisz, który poprzez historie ludzi cofnął się w czasie, by paradoksalnie zrozumieć teraźniejszość współczesnej Rosji. Jeśli lubicie pełne wrażeń podróże bądź interesuje Was ten wciąż nie do końca zbadany rejon świata, zapraszam do zapoznania się z recenzją książki „Syberyjski trans. Mój tatuś kat i inne reportaże”.

 

"Po drugiej stronie" - Stefan Czerniecki. Podróże małe i duże spisane w 40 reportażach.

„Tęskno mi do tamtego oblicza taternictwa. Do gór pozbawionych beznadziejnej aury wyścigów. Do intymnej relacji człowieka z naturą. Do pokusy wychodzenia wyżej i wyżej. Nie dla wyścigu. Lecz dla namacalnego symbolu życia. Codziennego trudu egzystencji. Dla idei. Dla Boskiej Ciszy.”

W podróżach najpiękniejsze jest to, że zawsze coś może nas zaskoczyć. Chociaż często ruszamy w zaplanowanym przez siebie kierunku, nie jesteśmy w stanie przewidzieć zachowań ludzi, których napotkamy i emocji, jakie będą nam towarzyszyć. Lubię odkrywać nieznane mi zakątki tego świata osobiście, niemniej jednak uwielbiam także sięgać po książki podróżnicze i tym razem miałam okazję poznać kolejną. „Po drugiej stronie” Stefana Czernieckiego to na swój sposób bardzo wyjątkowa publikacja, bo nieograniczona do jednego miejsca dotyka każdej ze stron naszego globu. Wyjątkowa, bo… No właśnie. O tym chciałabym Wam dzisiaj opowiedzieć. Zapraszam na recenzję.

"Sycylia. Między niebem a morzem" - Ewa Cichocka. Bajeczne oblicze Wyspy Słońca.

„Moja Sycylia. Są miejsca, które przy pierwszym spotkaniu wydają się bliskie i znajome. Są takie, za którymi się tęskni i marzy o powrocie. Są wreszcie takie, które zapadają w pamięć na zawsze.”

Największa wyspa na Morzu Śródziemnym, z Etną, Stromboli i mafią na czele. Wyspa włoska i niewątpliwie jej wyspa – Ewy Cichockiej, która podczas podróży na południe Europy zostawiła na niej kawałek swojej duszy. Sycylia oferowana w katalogach biur podróży, pokazywana w filmach, przewijająca się na kartach literatury. Nic tak naprawdę nie ukaże jej prawdziwego oblicza jak osobista podróż po jej zakątkach i właśnie to uczyniła autorka książki „Sycylia. Między niebem a morzem”. Wiedziona słowem poetów wyruszyła na Wyspę Słońca.