"Grey. Pięćdziesiąt twarzy Greya oczami Christiana" - E L James

 

Tym razem może zacznę inaczej, bo ta recenzja z pewnością nie będzie jedną z wielu – tak samo, jak jedną z wielu nie jest dla mnie powieść „Grey”. Na wstępie może zaznaczę więc od tego, że jeśli nie lubicie trylogii autorstwa E.L. James, chyba powinniście zrezygnować z czytania dalszej treści, bo „ohy” i „ahy” wielbicielki boskiego Christiana (przyznaję się bez bicia – mnie) mogą Was nieco poirytować. To grozi zawałem! Nic nie mogę poradzić na to i z pewnością nie chciałabym zmienić tego, że „Pięćdziesiąt twarzy Greya” wprowadziło mnie w trans oczarowania, z którego nadal nie mogę się otrząsnąć. Kiedy więc tylko ukazała się wiadomość o tym, że we wrześniu autorka uraczy nas historią nietypowego związku widzianą oczami Christiana, odliczałam dni do chwili, kiedy będę mogła ją dotknąć, poczuć i pochłonąć. Ten czas nadszedł, więc gdy otworzyłam pierwszą stronę książki, przepadłam, rzucając się w wir znanej mi historii, którą tym razem zobaczyłam z nieco innej strony. Zapraszam więc do przeczytania mojej recenzji, pisanej emocjami, wrażeniami i stanem uniesienia, w którym wciąż tkwię.

Christian Grey, miliarder, właściciel prężnie działającej firmy, od lat pozostaje wielką zagadką dla wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób mieli okazję go poznać. Samotny, zdystansowany i niewiarygodnie despotyczny, wiedzie ukryte, pełne wrażeń życie, w którym - o dziwo – nie brakuje kobiet. Będące dla niego wyłącznie „przyborem” do zaspakajania seksualnych potrzeb, nie mogą liczyć na jego uczucia. Związane umową z człowiekiem uzależnionym od BDSM, otrzymują rozkosz, oddając mu to samo. I wszystko wskazuje na to, że mający serce z losu Christian już nigdy się nie zmieni, kiedy nagle próg jego gabinetu przekracza Anastasia Steel, młodziutka i niedoświadczona studentka, która ma przeprowadzić z nim wywiad do szkolnej gazetki. Mężczyzna doświadcza czegoś, co dotąd nie było mu znane. Obca dziewczyna staje się dla niego wyzwaniem, toteż wraz z jej odejściem Christian wie, że musi się z nią spotkać kolejny raz. Marząc tylko o tym, by znalazła się w jego zamkniętym pokoju zabaw, nie ma pojęcia, że wkrótce zmieni się nie tylko jej życie, ale także i jego.

On – nieprzyzwoicie przystojny, bajecznie bogaty, ale i poharatany przez przeszłość. Z pozoru ma wszystko to, o czym śni każdy człowiek i mogłoby się wydawać, że jest z tego wystarczająco zadowolony. Jednakże dręczony trudnymi doświadczeniami lat dzieciństwa, nie zna uczuć, którymi kieruje się każda, przeciętna osoba. Toteż Anastasia staje się dla niego nie tylko obiektem seksualnych żądz, ale i kobietą, z którą przeżywa wiele swoich pierwszych razy. Jakich?

Ona – młoda studentka, poznając Christiana wpada w paszczę lwa. Skromna, pracowita i raczej stroniąca od wielkich imprez, nie ma zbyt wielkiego doświadczenia, jeżeli chodzi o mężczyzn. Zakochując się w milionerze, który absolutnie nie powinien być jej pisany, nie ma pojęcia o tym, czego od niej oczekuje. Czy poznając jego mroczną stronę, będzie w stanie go zaakceptować? Czy decydując się na odważny krok i ufając człowiekowi wyzbytemu uczuć, będzie mogła się wycofać?

Historia Christiana i Any to pierwowzór, którego sukces tchnął w życie w wiele powieści wzorowanych na jego strukturze. Właśnie od tej książki zaczęła się moja wielka przygoda z literaturą erotyczną, moje nieudolne poszukiwanie równie dobrej powieści, które niestety często kończy się nie do końca zaspokojoną satysfakcją. Być może wynika to z faktu, że namiętna historia Greya i panny Steel była pierwszą, którą poznałam – nie wiem. Wiem jednak to, że ci bohaterowie zostaną ze mną na zawsze.

Nie mam w zwyczaju czytać tych samych książek po raz drugi. A jednak zawsze próbowałam znaleźć czas, by zrobić to z książką „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Tym razem autorka trafiła więc w dziesiątkę wydając powieść „Grey” i pozwalając mi tym samym odświeżyć sobie jedną z moich ulubionych treści, aczkolwiek z innej perspektywy. Sięgając po nową książkę E.L. James miałam okazję zobaczyć całą rozegraną akcję oczami Pana Szarego. To niewyobrażalnie mnie do niego zbliżyło i sprawiło, że stał się dla mnie bardziej ludzki – ze swoim nieujawnianym dotąd bagażem niepewności, przemyśleń i uczuć. Przez długi czas Grey był niczym głaz – niewzruszony i bez emocji. Teraz okazało się, że już na początku drzemało w nim o wiele więcej uczuć, aniżeli ktokolwiek mógłby pomyśleć. „Grey” jest więc historią, którą znamy, wzbogaconą o perspektywę tego, którego pokochały tysiące. Prócz relacji wiążących go z panną Steel oraz przedstawionego toku myślenia, którym się kierował gdy była w jego pobliżu, czytelnik ma okazję poznać zachowanie Christiana w momencie, kiedy zostaje sam na sam z bratem czy gdy w grę wchodzą kontakty z panią Robinson.  Wnikamy więc zakamarki życia mężczyzny, który jawił się jako człowiek zagadka. Tutaj wiele z jego tajemnic zostaje ujawnionych.

Być może E.L. James napisała tę książkę dla pieniędzy, być może dla proszących ją o to fanek – jak sama wyznała. Nie ważne. Ja wiem, że zrobiła to między innymi dla mnie, ponieważ już dawno nie towarzyszyły mi podczas czytania takie emocje, jak teraz. Nie zauważyłam nieudolnego tłumaczenia, jak zarzucają książce niektórzy czytelnicy (chociaż słowo pierdoła tutaj występujące może zastąpiłabym innym) i nie mogłabym powiedzieć żadnego słowa krytyki na temat fabuły czy samego stylu pisania. Być może to miłość, bo mawiają, że jest ślepa. I chociaż nie potrafię obiektywnie ocenić tej książki, myślę, że nie jestem sama. Pani James zdobyła moje serce i w tych chwilach, w których zanurzam się w napisanych przez nią słowach, jestem cała jej.

Historię Christiana i Any, ukazaną tym razem z perspektywy Pana Dominującego, wzbogaconą o nowe wydarzenia, których nie znajdziecie w Pięćdziesięciu twarzach - polecam fanom całej trylogii autorstwa pani James. Jeżeli macie ochotę zbliżyć się do Christiana i zanurzyć w jego nieodgadnionych dotąd myślach, sięgnijcie po Greya. Przekonajcie się o tym co czuje ten, który dotąd wydawał się nie czuć nic i kolejny raz przeżyjcie namiętną przygodę u jego boku. Tym nie do końca zdecydowanym może przyda się informacja, że tym razem książkę z języka angielskiego przełożyli kobieta i mężczyzna. Inny narrator, inni tłumacze – może warto skosztować tej opowieści właśnie od innej strony? Przekonajcie się.

Czy jestem niespełnioną mamuśką czy też znudzoną życiem kurą domową? Z pewnością nie. Ale dla wrogów Christiana Greya, którzy tak nazwali czytelniczki trylogii, mogę nią być. Naprawdę po raz pierwszy w ogóle mnie to nie wzrusza. „Grey” zaś jest tak dobry, jak pozostałe trzy części i z pewnością zajmie w mojej domowej biblioteczce jedno z najbardziej zaszczytnych miejsc.

Na koniec chciałam podziękować autorce, za to, że mogłam jeszcze raz wniknąć w niezwykły świat moich ulubionych bohaterów, wydawnictwu Sonia Draga – za udostępnienie mi egzemplarza do recenzji oraz mojemu mężowi i córce – za to, że znieśli moje dwudniowe oderwanie od rzeczywistości, kiedy nie potrafiłam zrobić nic, prócz przewracania kartek nowego Greya.

wydawnictwo: Sonia Draga

ilość stron: 688

data wydania: 10 września 2015

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Sonia Draga. 

 

 P.S. Mam już wyniki konkursu z książką "Szkoła latania". Jeszcze dziś spodziewajcie się ich ogłoszenia ;) 

"Szlachetne pobudki" - Kasia Bulicz - Kasprzak

 

„Jutro jest zawsze świeże i wolne od błędów”

Nie tylko czas zmienia nasz punkt wiedzenia na dany temat. Czasami potrzebny jest jakiś większy wstrząs, coś, co sprawi, że stały dotąd grunt pod naszymi nogami zacznie się osuwać. To właśnie wtedy przestajemy ślepo spoglądać wyłącznie we własne „ja” i zaczynamy zauważać ludzi wokół nas – ich intencje, zamiary i plany. Nieraz bywa tak, że to przykre tragedie otwierają nam oczy i pozwalają zobaczyć to, czego dotąd nie chcieliśmy widzieć. Wydarzenia zwane „feralnymi” czasem mają więc swoje drugie, ukryte dno – to, które wychodzi na jaw dopiero po jakimś czasie – zbawienne. Bywa tak, że zmieniają całe nasze życie, plącząc je i gmatwając. Nie każdy potrafi się w nim odnaleźć, ale by móc doczekać się szczęśliwej przyszłości, nie należy się poddawać, lecz o nią zawalczyć. Przed wieloma wyzwaniami, niełatwymi wyborami i trudnościami losu tym razem staną mieszkańcy Różanej - bohaterowie nowej książki Kasi Bulicz-Kasprzak  -„Szlachetne pobudki”.

Różana zmaga się z powodzią. Zalane domostwa, zniszczone dobytki… to jeszcze nic w porównaniu z tragediami, które dzieją się we wnętrzach ludzkich serc. W szpitalu właśnie walczy o życie Marta, kobieta, która rzuciła się na ratunek byłemu mężowi, wepchniętemu w pędzący nurt rzeki przez nową wybrankę. Sylwia, bo tak ma na imię sprawczyni owego wypadku, jest w ciąży, toteż negatywna reakcja Olgierda, związana z jej stanem, skłoniła ją do tego, by pchnąć go do wody. Czy spodziewała się tego, że swoim zachowaniem wywoła tak wielką katastrofę? Czym kierowała się Marta, która wielokrotnie zraniona, zdecydowała się zaryzykować nawet własne życie dla mężczyzny, który już nic nie powinien dla niej znaczyć?

 Tymczasem Janusz szykuje się na spotkanie z synem, którego kiedyś brutalnie odtrącił. Czuwanie przy łóżku walczącej o życie córki Marty daje mu sporo do myślenia. Przy jego boku zaś towarzyszy mu Maria, która pomimo spełnienia marzenia o wydaniu tomiku wierszy wie, że musi zawojować o swoje szczęście, bo ktoś właśnie próbuje jej go skraść. Swoje rozterki przeżywa Agata – walcząca o względy męża coraz częściej powracającego do byłej żony czy też i Wanda – okłamywana przez tych, którym ufa. Czy każdy z bohaterów udźwignie ciężki bagaż trudnych wyzwań przygotowanych przez los? W tej walce o własne szczęście nie każdemu będzie dane okazać się zwycięzcą.

„Szlachetne pobudki” to powieść malowana paletą różnorakich emocji, uczuć i osobowości. Spotykamy tutaj wielu bohaterów, zaś każdy z nich stąpa zawiłą ścieżką, której finał przez cały czas pozostaje wielką zagadką. Są kobiety zdeterminowane, silne, kierujące się dobrem i uczciwością, ale pojawiają się także i takie, które nie cofną się przed niczym, byleby tylko ocalić własne imię – nawet kosztem szczęścia innych. Są i mężczyźni, niekoniecznie wytrzymalsi aniżeli bohaterki. Zdecydowani by popełnić ten najgorszy z możliwych kroków, ale i umiejący kochać. Ci, którzy wciąż pozostają ślepi, ale i tacy, którzy na wskutek tragedii otrzymali nową szansę na szczerą miłość. Czy tragedie wstrząsające mieszkańcami Różanej staną się dla nich okazją na lepsze życie?

Powracają bohaterki książki „Dom na skraju”. Leokadia, Wanda, Agata, Karolina, Marta czy Maria będą musiały stawić czoła wielu trudnościom. To, co działo się w poprzedniej części to nic w porównaniu z tym, co je czeka. Żadna z nich nie ma pojęcia o tym, jak wiele niespodzianek kryje dla nich przyszłość. Niepewność, zdrady, świadomość ulotności uczuć, walka o własne szczęście i rywalizacja – czy jednak zawsze opłacalna? Czy warto dążyć do celu po trupach? Czy można odzyskać utraconą miłość? Czy warto chować urazy? Czy można nauczyć się żyć na nowo, zapominając o przeżytych tragediach?

Kontynuacja Domu na skraju to skłaniająca do refleksji opowieść o zwykłych ludziach, którym jednak przydarzyły się rzeczy niebanalne. Wrażenia, z którymi musieli się zmierzyć, stawiały ich życie pod wielkim znakiem zapytania, bo od decyzji, które przyszło im podjąć , zależała cała ich przyszłość. Czy można przestać interesować się osobą, z którą nasze drogi się rozstały? Czy rozwód to zatem ostateczność, która na zawsze dzieli ludzi czyniąc ich wrogami? Czy można przegapić własne szczęście? Czy warto się załamywać i stawiać swoją przyszłość na przegranej pozycji?

Pierwszy tom

Wielowątkowa powieść z wieloma bohaterami to prawdziwa mieszanka emocji, problemów i charakterów. Złamane serca, desperackie decyzje, ale i kotłująca się zawiść – na brak wrażeń z pewnością narzekać nie można. Niezwykle jednak trudno jest tutaj kogokolwiek oceniać, ponieważ życie jest na tyle zawiłe, że sami nie wiemy, jak w konkretnej sytuacji byśmy się zachowali. Wszystkie przedstawione postaci to dowód na to, jak bardzo nieprzewidywalny może być los i jak daleko idące konsekwencje mogą mieć podjęte przez nas wybory. Autorka w tym wypadku okazała się prawdziwą skarbnicą skomplikowanych scenariuszy i to wszystko czyta się naprawdę jednym tchem. Jedynym problemem, z którym ja – jako czytelnik, musiałam się zmierzyć, była ogromna ilość postaci. Na początku nie byłam w stanie połapać się w tym całym natłoku osobowości, ale kiedy już przebrnęłam przez najgorsze i niejako sama stałam się mieszkańcem Różanej, wszystko stało się klarowne i pozwoliło mi na uczestnictwo w całej przygodzie oraz doping poszczególnym bohaterom.

„Ludzie czasem myślą, że ich życie jest coś więcej warte, bo trwa dłużej. To złudne wrażenie.”

Niełatwa strona życia, zaskakujący rozwój wydarzeń oraz wypływające z treści refleksje – „Szlachetne pobudki” to powieść dla kobiet lubiących od czasu do czasu przeczytać jakąś ciekawą, płynącą powolnym rytmem, ale i skomplikowaną – w relacjach bohaterów – powieść. Ta książka to prawdziwy ogród róż, tych czerwonych rosnących na kolczastych łodygach – ale także tych ludzkich. Bo przecież człowiek jest niczym kwiat – niepielęgnowany usycha i więdnie. To powieść o odrodzeniu, o nowym życiu, na które każdy musi sobie zapracować. Ze zrujnowanych zgliszczy zawsze można zbudować trwały dom, ale wszystko zależy tylko od nas. Właśnie to będą musieli zrobić bohaterowie, by zawalczyć o własne szczęście. Polecam.

moja ocena: 5-/6

wydawnictwo: Prószyński i S-ka

ilość stron: 424

data wydania: 15.09.2015

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

 

"W obcym domu" - Sabina Waszut

„Obojętnie, jak bardzo porani nas los, w końcu przychodzi dzień, w którym znów udaje nam się stanąć na nogi.”

Słuchając opowieści tych, którym było dane przeżyć wojnę, zdajemy sobie sprawę z tego, że dla nich tak naprawdę ona nigdy się nie skończyła. Chociaż jej piekło zostało przerwane, w umysłach wielu wyryło zbyt wielkie rany, by można było o nim zapomnieć. Jak zatem wyglądało życie tuż po tym, kiedy został ogłoszony pokój? Czy nagle zapanowała sielska atmosfera euforycznej radości? Każdy człowiek mozolnie zbierał z podłogi własne upokorzenia, cierpienie i ból, by zamieść wszystko pod dywan i nauczyć się funkcjonować normalnie, w nowym świecie, z bagażem niełatwych doświadczeń. Z pewnością wcale nie było tak błogo, ale o tym, jak wiele przeciwności czekało na ludzi, którzy przetrwali wojnę, opowiada niezwykle emocjonująca książka „W obcym domu”, autorstwa Sabiny Waszut. Ta kontynuacja nominowanej do nagrody Angelus książki „Rozdroża” zabiera czytelnika w okolice okaleczonego walkami Śląska, gdzie każdy człowiek, żyjąc nadzieją, musiał znaleźć dla siebie nowe miejsce.

Nadchodzi upragniony koniec wojny. Wreszcie, po sześciu długich latach niepewności i strachu, Sophie doczekuje się powrotu ukochanego męża – Władka. Wydaje się, że po przeżytym piekle teraz nadejdą już tylko rajskie czasy, jednakże ani oni, ale też otaczający ich ludzie nie mają pojęcia, jak wielkie spustoszenie pozostawiły ostatnie lata i jak trudno będzie powrócić do normalnej rzeczywistości. Czyhający za rogiem pech już wkrótce zmusza Sophie i Władka do przeprowadzki, po której przychodzi im mieszkać w warunkach daleko odbiegających od zwykłych standardów. To właśnie tam będą musieli wychować malutką córeczkę i to tam przekonają się o tym, jak trwałe okaże się ich uczucie. Czas wielu prób, walki o szczęście i sprawiedliwość, chwile ryzyka, upokorzeń, ale też istnienia na granicy załamania. Czy będzie im dane odnaleźć się w okaleczonym społeczeństwie, w którym dążenie do wolności może przynieść nawet śmierć? Czy wspomnienia czasu rozstania i wojny nie staną się silniejsze, aniżeli ich uczucie? Czy Sophie i Władek, po wielkim egzaminie życia, otrzymają w końcu zasłużone szczęście?

Miłość Sophie – z pochodzenia Niemki oraz Władka – Polaka przetrwała długą rozłąkę przepełnioną niepewnością, obawą i niegasnącym strachem. Jednakże chociaż wojna się skończyła, walka o własną godność i szczęście dopiero się rozpoczyna. Skrywający liczne, brutalne wspomnienia mężczyzna pragnie przeciwstawić się obecnej władzy, toteż działając w podziemiach robi coś, o czym nie ma pojęcia nawet jego żona. Sophie zaś musi zmierzyć się nie tylko z niełatwą w tych czasach ciążą, ale przede wszystkim z ogromną biedą, której bezwzględne macki sięgają aż do pustych, ludzkich żołądków. Rzeczywistość rozprzestrzeniających się chorób, z pośród których nawet ta najmniejsza może zabić, świat ubóstwa, głodu i niepewności jutra, ale także życie przepełnione ludzką życzliwością, dobrocią i miłością będąca w stanie pokonać nawet największe zło. Powieść autorstwa Sabiny Waszut to prawdziwa gra emocji, które wywierając na czytelniku ogromne wrażenie, budują w głowie wyraźny obraz skomplikowanej przeszłości naszych przodków.

Łatwo jest brnąć w przyszłość u boku kochających osób wtedy, kiedy sprzyjają nam czasy, otoczenie, majątek i dobrobyt. Gorzej, kiedy wszystko wokół stawia nam pod nogi kłody. Dopiero moment próby i mających miejsce tragedii okazuje się prawdziwym sprawdzianem dla miłości, która może przetrwać tylko wtedy, gdy jest prawdziwie szczera. Bohaterom powieści przyszło kochać w świecie pozbawionym złudzeń i kolorowych barw. Oni musieli sami zapracować na własne szczęście, na to, by w ich umysłach zrodziła się szaleńcza wtedy nadzieja na lepszą przyszłość. A jednak książka udowadnia, że w autentycznej miłości nie ma miejsca na własne żale, zazdrość, narzekanie i szukanie winnych. Ci, którzy kochają naprawdę, szukają szczęścia nie dla siebie – ale dla tej drugiej osoby i to pomaga w walce z wszystkimi przeciwnościami.

Autorka powieści umiejscowiła akcję w czasach, kiedy to pomimo zakończenia wojny Polska wciąż znajdowała się na celowniku naszych wschodnich sąsiadów. Ciemiężone społeczeństwo, karmione kłamstwami i pozbawione należnej wolności, musiało zmagać się nie tylko z rekonwalescencją własnego umysłu po kilku trudnych latach, ale także z biedą i walką o przetrwanie kolejnego dnia. Ci słabsi – nie dawali rady, silniejsi – byli nadzieją dla tych, którzy wciąż próbowali żyć. Niezwykle emocjonująca treść, wzruszające listy bohaterów kipiące rozłąką i tęsknotą, ale także pragnieniem tego, co ludzkie oraz odważne wspomnienia, o których jeszcze niedawno po prostu się nie mówiło – to elementy wzruszającej i bardzo mi bliskiej książki Sabiny Waszut, którą będę pamiętać jeszcze przez długi czas.

Rewelacyjna kreacja bohaterów, ich emocje intensywnie odczuwane przez czytelnika oraz klimat tamtych lat – tak trudny i dzielący, a jednak z drugiej strony tak bardzo zbliżający ludzi do siebie. Wywózki górników do pracy na terenie ZSRR, skąd wracali tylko nieliczni czy też nieludzki obóz w Zgodzie – przeszywających smutkiem serce ciosów tej książce nie brakuje, tym bardziej, że takowe nie są literacką fikcją. Chociaż główni bohaterowie są wytworem wyobraźni samej autorki, całe tło historyczne oraz losy ludzi to realia, bo takie życie jak Sophia i Władek wiodło wielu, a ich znaczna część niestety nie doczekała się upragnionego happy endu.

Sabina Waszut przeniosła mnie w czasy, które ja sama znam z opowieści mojego dziadka. Naprawdę nie przypuszczałam, że powojenna opowieść tak bardzo mnie pochłonie. Niby prosta, a jednak tak ujmująca, zawiera wszystko to, co wywołuje te najgłębsze emocje. Historia zwykłych ludzi, którzy okazują się tak bardzo wyjątkowi. Taką mieszankę wrażeń polecam każdemu.

Cała treść została wyposażona w pojawiające się od czasu do czasu wyrazy wyjęte rodem ze śląskiej gwary. Jako mieszkanka tego regionu, ja nie potrzebowałam przypisów tłumaczących, zaś dzięki nim poczułam prawdziwy klimat dawnego Śląska, który chociaż spowity biedą, przetrwał dzięki ciężkiej pracy i ludzkiej miłości.

Wzruszająca, niezwykle prawdziwa, ale zarazem niełatwa opowieść o wcale nie tak odległej przeszłości, to potrzebna lekcja historii szczególnie dla tych, którzy mają w zwyczaju narzekać na swój los. To obraz Śląska – Polski, która chociaż malowana szarością powoli nabierała barw. Polecam zarówno kobietom jak i mężczyznom, tym, którzy pokochali „Rozdroża”, ale i takim czytelnikom, którzy nie mieli z tą powieścią kontaktu. Ja na długo nie zapomnę tej książki, bo historia o prostych ludziach naszego kraju - korzeniąc się w moim sercu, na długo tam pozostanie.   

moja ocena: 5+/6

wydawnictwo: MUZA SA

ilość stron: 316

data wydania : 23 września 2015

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu MUZA SA.

 

Rekomendacja + nagrody

Kochani,

Egzemplarze konkursowe "Rycerza sowy" już dumnie na Was czekają. Właśnie dzisiaj dotarły, więc jeszcze raz zachęcam Was do wzięcia udziału w konkursie organizowanym na moim blogu (kliknij w baner konkursowy po prawej stronie bloga). 

A tutaj chciałam się Wam pochwalić moją rekomendacją umieszczoną na skrzydełku tej książki.

 

Tak w ogóle z innej beczki - wczoraj byłam na pokazie sił NATO organizowanym w czeskiej miejscowości Ostrawa. Było REWELACYJNIE. Powiem Wam, że zwiedziłam już kawał świata, ale jeszcze nic nie wywołało na moim ciele tak wielkich ciarek, jak ryk silników odrzutowca. W przyszłym roku z pewnością znowu się tam wybiorę.

 

Miłego dnia ;)

"Konkurs" - Julie Murphy

„Chyba trzeba być, kim się chce, aż człowiek poczuje, że taki się stał. Czasem połową sukcesu jest udawanie, że da się radę.”

Mam zbyt duży brzuch, za mały biust, krzywy nos, mało lśniące włosy, bladą cerę, krótkie nogi … a może problem z akceptacją własnego ciała? Czy aby każda z Was nie znalazła wśród powyższych fraz tej, której od czasu do czasu używa? Niezadowolone, zerkając w lustro ze skwaszoną miną – patrzymy na nasz całokształt przez pryzmat wad. A może warto powiedzieć sobie to, że jesteśmy po prostu oryginale i piękne i nauczyć się w to wierzyć? Czy miałybyście ochotę poznać historię pewnej nieco zbyt okrągłej Willowdean, której nie przeszkadzało życie w całkiem sporym ciele? Zapraszam Was do zapoznania się z moją recenzją jednej z najbardziej pozytywnych powieści tego roku – „Konkurs”, autorstwa Julie Murphy. 

Willowdean ma szesnaście lat, kochaną przyjaciółkę, matkę – która kiedyś zwyciężyła w konkursie piękności, sporo dystansu do własnej osoby i … jest gruba. No właśnie – nie niedopasowana do kanonów mody, czy hojnie obdarowana kobiecymi krągłościami – ale gruba, bo postanawia odważnie nazywać rzeczy po imieniu. Całkiem dobrze czując się w swojej własnej skórze, mając wokół siebie wspierających ją ludzi, nie przejmuje się tym, że daleko jej do posiadania pożądanej przez nastolatki talii osy. Aż do czasu… kiedy spotyka pewnego chłopaka, na widok którego znacznie przyspiesza bicie jej serca. Willowdean zaczyna powątpiewać we własne możliwości, a to odbija się nie tylko na jej wrodzonej śmiałości, ale i przyjaźni, która zaczyna naprawdę kuleć. Dziewczyna musi zrobić coś, by odratować własne życie. Ze sporym bagażem rezerwy i nadmiernych kilogramów… startuje w wyborach miss nastolatek.

Każda przeciętna nastolatka spędza przed lustrem niemałą ilość czasu, by dokładnie i jak najlepiej doprecyzować własne piękno, przykrywając ewentualne uchybienia i wady. Ale nie Willowdean – dziewczyna, od której pewności siebie mógłby nauczyć się każdy. Mając u boku wspaniałą przyjaciółkę, jest w stanie przenosić góry, ale pewnego dnia, nagle i niespodziewanie, wszystko zaczyna się walić. Na horyzoncie pojawia się bowiem Bo – chłopak, z którym Willowdean przyszło pracować. Wzdychając na jego widok, dziewczyna nie jest już taka pewna własnych możliwości, a już bez wątpienia nie na tyle, by zdecydować się pokazać mu to, że coś do niego czuje. Mało tego, w jej życiu pojawia się prawdziwy wróg – Callie, która odbiera jej przyjaciółkę. Willowdean zostaje więc sama, bez szczerych wskazówek bliskich osób oraz ramienia, na którym mogłaby się wypłakać. Czy się załamuje? Nie. Postanawia zawalczyć o własne szczęście i robi coś, co wprawia w osłupienie wszystkich. Zapisując się jako kandydatka do konkursu piękności pragnie udowodnić nie tyle innym, co sobie, że bycie pięknym może mieć naprawdę wiele znaczeń.

Czy otyłość to problem? Tak – ale dopiero wtedy, kiedy interesuje się nim ktoś, kogo takowy nie dotyczy. Jeżeli człowiek akceptuje własne ciało i czuje się w nim szczęśliwy, tworzy wokół siebie aurę, która czyni go prawdziwie pięknym. I to da się zauważyć, a Wy, jako czytelnicy, będziecie mieli okazję przekonać się o tym sami. Czy Willowdean to wycofana z życia towarzyskiego nastolatka? Oczywiście, że nie. Chociaż z czasem nie będzie do końca tak łatwo, jakby się mogło wydawać. Czy zatem konkurs piękności z jej udziałem to szaleństwo? Życzę Wam tego, byście mieli sami okazję poznać odpowiedź na to pytanie.

„Konkurs” to książka, która już od pierwszych stron emanuje pozytywną energią. Jest tutaj to coś, co ciśnie na twarz promienny, szczery uśmiech. Bohaterka, daleka od ideału nastolatka, uczy spojrzenia na świat przez szczęśliwe okulary, zachęcając do tego, by zmienić swoje nastawienie i opinię o nas samych.  Fabuła, przedstawiona w doskonały i potrafiący wzbudzić sympatię sposób, kreuje w głowie czytelnika obraz każdej z mających miejsce sytuacji, w efekcie czego mamy wrażenie, że sami uczestniczymy w życiu niezwykłej Willowdean. A ta, zabawna, szczera, odważna, ale i zazdrosna czy momentami nieśmiała dziewczyna, staje się tak bliska naszemu sercu, że chcielibyśmy poznać ją osobiście.

„Bo nie zawsze trzeba wygrać konkurs, żeby nosić koronę.”

Całkiem śmieszna i na pewno niezwykle optymistyczna historia pokazuje świat od tej prawdziwej strony – rzeczywistości podziałów na bycie lepszym, czy gorszym ze względu na zewnętrzny wygląd. Wśród nas wciąż jest wiele ludzi, którzy oceniają człowieka właśnie na podstawie tego, jak się prezentuje. A przecież prawdziwe piękno tkwi w wewnętrznej sile, a tej głównej bohaterce na pewno nie brakuje. Ta książka podnosi na duchu, rozbawia, ale i uczy. Być może mając u boku Willowdean, niejedna czytelniczka zmieni swoje podejście do całego otoczenia, ale i siebie. Autorka pokazuje nam kawał dobrej roboty, uzupełniając braki w literaturze kobiecej, która od długiego czasu czekała na taką historię. Czytając ją w moje urodziny czułam, że możliwość jej poznania właśnie w tym dniu była jednym z lepszych prezentów, jakie otrzymałam. To było coś, czego potrzebowałam, by podładować swoje wewnętrzne baterie.

Książkę polecam nie tylko młodzieży, ale każdej kobiecie, w szczególności tym szarym myszkom, które skrywają pod swoją twardą skorupą prawdziwe i nieodkryte dotąd piękno. Ona pozwoli uwierzyć Wam w to, że jesteście wyjątkowe i zasługujecie tylko na to, co najlepsze. Ja zaś, mając w pamięci Willowdean i jej ciekawy świat, z wielkim zainteresowaniem wyczekuję ekranizacji, nad którą już trwają prace, bo mam przeczucie i głęboką nadzieję na to, że do kin trafi prawdziwy hit.

moja ocena: 5/6

wydawnictwo: Amber

ilość stron: 303

data wydania: 10 września 2015

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Amber.