Kilka pytań do Danuty Pytlak - WYWIAD

Niedawno księgarnie w całej Polsce zostały udekorowane nową powieścią, zatytułowaną "Babie lato". Chociaż książka zyskuje bardzo wysokie noty, w Internecie nie znajdziemy zbyt wielu informacji na temat jej autorki. A wszystko dlatego, że owa powieść to debiut, zdaniem moim i wielu innych - bardzo udany. Toteż postanowiłam przygotować dla Was niespodziankę, jaką jest wywiad z panią Danutą Pytlak, kobietą o której właśnie mowa. Dzięki paru zadanym jej pytaniom będziecie mieli okazję przybliżyć sobie sylwetkę tej autorki, a naprawdę warto, bo zapowiada się na to, że jeszcze nieraz o niej usłyszymy.

źródło

1. Co Pani czuła widząc swoją pierwszą książkę na półce w księgarni?

Przede wszystkim było niedowierzanie i zdumienie, że to dzieje się naprawdę. Następnie radość i wzruszenie, i strach przed tym, co będzie, co wydanie książki może ze sobą przynieść. Czy będzie to pozytywny odbiór, czy może nieprzyjazna krytyka. Od premiery mam wrażenie, że to wszystko dzieje się obok mnie, że mnie to nie dotyczy, ja jestem tylko widzem, a uczestnikiem jest ktoś inny. Na pewno nie ja. Niestety, wciąż brakuje mi wiary w siebie.

2. Jak wielką cząstkę siebie zawarła Pani w Michalinie, bohaterce książki „Babie lato”?

Wiele osób zadaje mi to pytanie. Odpowiedź jest zawsze taka sama - Michalina nie jest moim odzwierciedleniem, nie zawarłam w niej nawet odrobiny siebie. Ale kilka dni temu koleżanka, która zaczęła czytać Babie Lato powiedziała mi, że czytając ma wrażenie, że obok niej jestem, słyszy mnie i moje powiedzenia :) Wtedy pomyślałam, że jednak, mimo woli, zawarłam w Michalinie część siebie, część swoich poglądów, zachowań w konkretnych sytuacjach. Ale stało się to w sposób nieuświadomiony, bo ani przez chwilę nie miałam zamiaru pisać o sobie. A nie, przepraszam. Mamy coś wspólnego. To ulubiona muzyka Cesarii Evory :)

3. Czy „Babie lato” było tworem spontanicznej weny twórczej, która pchnęła Pani w kierunku stworzenia powieści, czy też długo planowała Pani napisanie książki?

Pomysł był spontaniczny, ale jak już się urodził, to koleje losu bohaterów planowałam długo, zanim w ogóle zabrałam się za pisanie. Książka najpierw powstała w mojej głowie, dopiero po wielu miesiącach zdecydowałam się przelać ją na papier.

4. Każdy z nas ma swoich ulubionych autorów. Zatem kto dla Pani jest tym numerem jeden literatury polskiej i zagranicznej?

Jest wielu autorów, których twórczość lubię, ale zdecydowanie moją najbardziej ulubioną autorką jest Stanisława Fleszarowa-Muskat, do której książek wciąż powracam. W mojej biblioteczce zaczytane do granic możliwości są dwie pozycje - trzytomowa powieść "Tak trzymać" i "Szukając gdzie indziej".

A gdy potrzebuję poprawić sobie humor - wtedy zawsze sięgam do lektury kryminałów Joanny Chmielewskiej.

5. Patrząc wstecz, na lata dzieciństwa, czy miała Pani wtedy swoją ulubioną książkę?

Oczywiście, jest kilka takich książek. Jedną z nich mam na swojej półce do dzisiaj, choć tak naprawdę należy do mojej siostry (nie oddam!). Czytam ją przynajmniej raz w roku i zawsze z tymi samymi emocjami. To książka Janiny Porazińskiej - "Pan Twardowski w Czupidłowie" z ilustracjami Jana Marcina Szancera.

Druga pozycja to "Bułeczka" Jadwigi Korczakowskiej - przekazana w spadku mojej siostrzenicy, dziś już dorosłej, która z kolei nie chce oddać jej mnie. Taki mamy między sobą umowny handel wymienny na najbardziej ulubione książki z dzieciństwa.

No i trzecia - "Plastusiowy pamiętnik" Marii Kownackiej. Niestety, książki już nie posiadam :(

A, i jeszcze "Pamiętnik Czarnego Noska" Janiny Porazińskiej z ilustracjami Adama Kiliana, i Kiermasz Bajek - Baśnie Warmii i Mazur i... całe mnóstwo innych. Miałam naprawdę zaczytane dzieciństwo, za co moim Rodzicom serdecznie dziękuję. Szczególnie mojemu już nieżyjącemu Tacie, który zawsze, gdy chorowałam, czytał mi "Pyzę na polskich dróżkach" Hanny Januszewskiej.

6. Co sądzi Pani o szkolnych lekturach? Jak korzystnie wpływają one na szerzenie czytelnictwa wśród młodych ludzi?

Trudne pytanie. Ja lubiłam lektury szkolne, czytałam je z przyjemnością. Przez dwie tylko nie przebrnęłam, za jedną dostała dwóję :) Nie napiszę jednak, co to było :)

Nie potrafię zająć stanowiska na poruszony temat. Może dlatego, że w czasach, gdy chodziłam do szkoły, książki zajmowały dużo ważniejsze miejsce w naszym życiu. Poświęcało się więcej czasu na lekturę, na kontakty międzyludzkie. Dzisiaj dominują komputery, cyfrowy świat wdziera się w każdy zakamarek naszego życia. Rodzice nie zachęcają dzieci do czytania, nie wiem, może nie mają czasu, a może sami męczyli się czytając szkolne lektury. Jednak ja osobiście myślę, że czytanie ich jest ważne, bo poszerza wiedzę na temat epoki, w której książka powstała. Jeśli chce się być człowiekiem wykształconym, posiadać wiedzę ogólną, to wypada zapoznać się z tymi książkami. To nasze polskie dziedzictwo. A ono się nie zmienia i ci, którzy twierdzą, że trzeba nadążać za duchem czasu i dostosowywać lekturę do dzisiejszej rzeczywistości - w moim odczuciu nie mają racji. Bez tego ubożejemy.

7. Czy jest Pani marzycielką, czy raczej twardo stąpa Pani po ziemi?

Jako zodiakalny Rak z natury jestem marzycielką i często bujam sobie w obłokach. Ale życie zmusiło mnie do tego, żeby twardo stąpać po ziemi. Nie mogę jednak powiedzieć, żebym to lubiła :)

8. Czy mogłaby Pani zdradzić nam chociaż odrobinę planów na przyszłość, związanych oczywiście z twórczością literacką? Czy jest szansa, że już niedługo zobaczymy kolejną książkę z Pani nazwiskiem?

Oczywiście, dzięki Wydawnictwu ZYSK , zachęcona debiutem,  mam w planach kolejne powieści. Jak na razie pomysłów mi nie brakuje, brakuje tylko czasu na ich realizację, ponieważ piszę tylko popołudniami, wieczorami i w weekendy. A i to nie zawsze, bo większość czasu i energii pochłania mi praca zawodowa. Pisanie jest moim "wentylem", dzięki któremu jest mi łatwiej trwać w korporacyjnej rzeczywistości :)

9. Czy jest Pani zwolenniczką e-booków, czyli książek elektronicznych, czy też raczej

preferuje Pani książki w tradycyjnej, papierowej wersji?

Nie mam nic przeciwko e-bookom, mają swoje zalety. Jednak ja preferuję książki w tradycyjnej, papierowej wersji. Taka jestem staroświecka. I pomimo, że byłoby mi łatwiej czytać e-booki, choćby w metrze, w drodze do i z pracy (a na pewno miałabym lżejszą torebkę), to dźwigam grubaśne tomiska tradycyjnych książek. Uwielbiam ich dotykać, wąchać (szczególnie nowe). A gdy się starzeją, ich kartki żółkną i się strzępią, mam wrażenie, że dotykając ich, czuję ich historię i wiem, że mogłyby mi wiele opowiedzieć, nie tylko z tego, co jest na nich wydrukowane.

I tak sobie myślę - jeśli kiedyś nadejdą czasy, w których nie będzie prądu, to moje papierowe książki będą zawsze ze mną :)

10. Co przyciąga Pani serce mocniej – miasto czy też wieś?

A to pytanie zmusiło mnie do głębszego wejrzenia w siebie, do przeanalizowania tego, czego naprawdę chcę. Wydawało mi się bowiem, że umęczona zgiełkiem wielkiego miasta, bez wahania odpowiem - wieś. Zawsze chciałam żyć z dala od miasta. Potrzebuję kontaktu z naturą, bez względu na porę roku. Mam wewnętrzne przekonanie, że życie na wsi byłoby dla mnie satysfakcjonujące. Dałoby mi spokój, za którym tak bardzo tęsknię, ciszę, której na co dzień mi brakuje. Chcę słyszeć szum drzew, śpiew ptaków, szelest spadających liści. Ale może twierdzę tak, bo żyję w mieście i nie mam tego? Nie wiem. Jestem świadoma niedogodności, jakie niesie ze sobą życie na prowincji, np. trudniejszy dostęp do kultury, do lekarzy specjalistów. Przychodzą więc chwile zwątpienia. Może jednak miasto, jego obrzeża, które dadzą namiastkę prowincji?

A potem nagle słyszę kolejną imprezę u sąsiadów, wrzaski, krzyki, głośną muzykę do bladego świtu. I wtedy moje serce stuka - chcę na wieś! chcę daleko stąd!

Pani Danucie bardzo serdecznie dziękuję za poświęcony czas, a Wam życzę miłej lektury i zachęcam do przeczytania książki "Babie lato". Nie pożałujecie. 

 

"Podstępna żmija, czyli endometrioza" - Marzena Grzybowska

 

Człowiek bardzo często nie jest w stanie docenić swojego szczęścia. No bo kiedy jest zdrowie, dom i rodzina, ten standard wydaje się czymś tak zwykłym, że stajemy się niezadowoleni szukając coraz to lepszych wrażeń, bogactwa i rozrywki. Zazdrościmy innym, którzy mają więcej, no bo niby z czego my mielibyśmy się cieszyć. A jednak w życiu każdego z nas może przyjść taki moment, kiedy perfidne macki choroby skierują się w naszą stronę. Wtedy też, tracąc zdrowie, człowiek zaczyna doceniać to, jak wielkim skarbem jest stuprocentowa sprawność, a wszystko inne, łącznie z bogactwem i nieustannym pędem za sukcesem, wydaje się mało istotne. „Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie, jako smakujesz, aż się zepsujesz”. Tak brzmią słowa utworu Jana Kochanowskiego, tak stare, a jednak wciąż aktualne. I właśnie o tym, jak to jest zmagać się z trudną chorobą, przekonała się Róża, główna bohaterka książki „Podstępna żmija, czyli endometrioza”, autorstwa Marzeny Grzybowskiej.

Róża, bohaterka wspomnianej powieści, wiedzie poukładane i udane życie. Mąż i syn wypełniają jej serce, a praca oraz dach nad głową dają satysfakcję i poczucie spełnienia. A jednak na jej drodze staje coś nieproszonego. Owym niespodziewanym gościem jest choroba, która okazuje się dla Róży wielką niewiadomą. Złe samopoczucie oraz bóle oczywiście od początku są dla niej niepokojące, ale kobieta ma pojęcia o tym, że padła ofiarą endometriozy – nękającej i podstępnej żmii. Ciężko jej zrozumieć, że to właśnie ją spotkało coś tak podłego, a jednak Róża będzie musiała pogodzić się z tym, że zły los wskazał na nią i oczekuje od niej tego, że nauczy się z tym żyć. Kobieta rozpoczyna więc walkę z niewidzialnym wrogiem. Jak potoczy się jej bieg?

„Podstępna żmija, czyli endometrioza” to opowieść o prawdziwym życiu. Nie ma tutaj szokującej i przewrotnej akcji, a jedynym złym bohaterem jest właśnie choroba. A jednak historia opisana przez panią Marzenę Grzybowską, tak przyziemna, tak prawdziwa i tak potrzebna, może podarować ludziom płomień nadziei na lepsze jutro oraz dać im lekcję na przyszłość, bo nigdy nie wiadomo, cóż takiego może się nam przydarzyć. Róża, czyli główna bohaterka, odkrywa przed czytelnikiem swoją codzienność – relacje z przyjaciółmi, synem czy kochającym mężem. Pokazuje to, jak ważny wpływ, w trudnych chwilach, ma na człowieka bliska osoba. Bez tego kogoś u boku, świat w takim momencie zupełnie straciłby swoje barwy. Przeczytamy tutaj także o tym, jakie były kolejne etapy choroby, jak bohaterka radziła sobie z nimi zarówno w domu, jak i w szpitalu, a to wszystko sprawia, że Róża staje się odbiorcy lektury tak bliska, jak gdyby żyła tuż obok.

Książka nie jest długa, a jednak znajdziemy tutaj detaliczne opisy rzeczy takich, jak chociażby emocji kłębiących się wewnątrz bohaterki w ciężkich dla niej chwilach. Są także przekonujące dialogi, toteż trudno byłoby powiedzieć, że debiut pani Marzeny nie jest udany. Chociaż to jej pierwsza książka, brak doświadczenia jest niedostrzegalny.

Autorka skupiła się głównie na kreacji postaci Róży, chociaż w tle pojawiają się także inni ludzie – osoby jej bliskie oraz lekarze, których rola w życiu bohaterki jest oczywiście niezastąpiona.

Choroba ciała prowadzi często także do choroby duszy, bo człowiek tracąc panowanie nad własną skorupą popada w depresję. Toteż tak ważne w tym momencie jest wsparcie innych ludzi i tak istotne jest pozytywne patrzenie w przyszłość, bo ono w dużej mierze może stać się tarczą ochronną, pozwalającą na zwycięską walkę z groźnym wrogiem. Róża, chociaż nieraz miewała chwile zwątpienia, nie poddała się, a jak postanowiła pokonać złą passę? O tym musicie przeczytać sobie sami.

Z Internetu można dowiedzieć się o tym, że pod postacią Róży kryje się sama autorka. To właśnie jej zmagania z podstępną chorobą stały się podstawą do napisania owej książki. Uważam, że jest to doskonała lektura dla tych, którzy w swoim życiu doświadczyli podobnego nieszczęścia. Polecam kobietom, które muszą walczyć z endometriozą, chociaż to, co przydarzyło się Róży, może stać się dobrym płomykiem nadziei także dla tych, którzy toczą zacięty bój z innymi przypadłościami.

„- Co w życiu jest wartością najcenniejszą? Co tak naprawdę oznacza słowo „szczęście”? – doszłam do wniosku, że nie ma za czym gonić, że należy zwolnić tempo. Cennym skarbem jest rodzina i trzeba spędzać z bliskimi więcej czasu. Niepotrzebne są nadgodziny czy wyjazdy służbowe, bo pieniądze same w sobie szczęścia nie dają. Poczucie szczęścia leży w nas samych, w naszym sercu, w naszej duszy. I zrozumiałam, że należy zmienić siebie.”

moja ocena: 4+/6

wydawnictwo: Wydawnictwo Psychoskok

data wydania: 30 września 2014

liczba stron: 100

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję Autorce. Jest Pani naprawdę wielka!

źródło

Dla zainteresowanych tematem, więcej o samej chorobie TUTAJ.

Wyniki konkursu

 

Kochani!

Nadszedł czas podania wyników konkursu, w którym do wygrania była książka "Bohatyr. Żelazny kostur". Chociaż odpowiedzi nie było wiele, ich jakość powalała, więc po raz kolejny bardzo trudno było mi wytypować zwycięzcę. Ale aby nie przeciągać...

Książka "Bohatyr. Żelazny kostur" trafia do:

Ania Mania za poruszającą odpowiedź:

Moim bohaterem jest moja Mama, jej wytrzymałość, stan ducha, miłość, to coś więcej niż oręż. Walczy sercem, wciąż obrywa, ale podnosi się, dla mnie, dla brata, jak męczenniczka. Teraz jestem starsza i mogę powiedzieć, że przecież może odejść, zostawić to wszystko, zacząć od nowa. Pewnie, domyślacie się, problemy domowe. Nic ciekawego. A ona wciąż pokazuje, że mimo tego można żyć i nadal kochać... i być... i do tego być kobietą. Gdybym miała wskazać dni szczęśliwe, bez kłótni, bez żalów i utrapień, kiedy była naprawdę radosna, byłoby ciężko, a ona spycha z mojej drogi wszelkie smutki, przeszkody. Boli mnie to, że w zamian za mnie cierpi...kim przy Niej jestem. Gdyby mogła oddałaby mi wszystko, a mi wciąż ciężko wyszukać słowa podziękowania...nawet ciężko z tym żyć.
Bohaterem być, to nie tylko wojować, to być damą, kiedy idziesz przez ciemny las...być ścieżką, gdy inni się gubią. Być wodopojem...doświadczenia...być kobietą i pokazać, że ...że tak nie ładnie ujemne ''ma się jaja''. Być człowiekiem...i czarodziejką. Być matką i spowiednikiem. Wszystko to na plecy spracowanej życiem kobiety...której dziecko ze zdziwienia nie potrafi wyrzucić z ust: Kocham Cię mama. Hardkor nie oczekujący nic w zamian. Boże-myślę sobie-odciąż ją, za cenę mojego życia, bo żyjąc z nią i widząc jej cierpienie, postarzałam się szybciej, niż odmłodnieję, gdy los poda nam swoją dłoń. Matka-cierpi odkąd nas poczęła. Codzienny bohater.
Mam też innego bohatera, również bliski memu serce-Eminem. Wyjść z bagna, odsząsnąć się i żyć. Bezcennym doświadczeniem jest słuchać jego słów: ''To my babies: stay strong, daddy'll be home soon
And to the rest of the world, God gave you them shoes that fit you
So put em on and wear 'em, be yourself, man, be proud of who you are
Even if it sounds corny, never let no one tell you you ain't beautiful''--Beautiful, Eminem

''Życie kręto ulicą biegnie, goni je czas, kto pierwszy dobiegnie do końca, ten powie pas''. Docenimy herosów, nim minie czas. Nie bójmy się okazywać miłości.

Twoja mama jest niesamowitą kobietą, a ja trzymam kciuki, żeby wszystko się Wam poukładało!

To jednak nie wszystko. Chciałabym także nagrodzić małą, książkową niespodzianką Beatę Bielak za odpowiedź:

Moim zdaniem najlepszymi bohaterkami są MATKI Szczególnie wspominam je w książkach Jodi Picoult Matki które całe swe życie poświęcają dzieciom ,chorym dzieciom ,które zazwyczaj potrzebują całodobowej opieki. Nie załamują się ,chociaż im ciężko ,wiedząc , że dziecko może niespodziewanie odejść. Muszą mieć w sobie tyle siły , nie poddają się .Godzą się z losem . Ciężkie życie dużo ich ogranicza bo ich poświęcenie jest wyłącznie dla dzieci Ale dla nich potrafiły by zrobić dosłownie wszystko .Najpierw robi wszystko dla dziecka aby każdy kolejny dzień był lepszy ,potem musi się oswoić z myślą że dziecka już nie ma .Matka bohaterka każdego dnia .

Twoja odpowiedź bardzo przypadła mi do gustu, między innymi dlatego, że sama jestem matką i staram się obdarzać moją córeczkę tym, co najlepsze.

Wszystkim bardzo serdecznie dziękuję za udział i zapraszam do udziału w kolejnych moich konkursach. Zaś zwycięzców proszę o przesłanie danych do wysyłki nagrody na e-maila: werka7@gmail.com.

Życzę miłego wieczoru ;)

"333 popkultowe rzeczy... PRL" - Bartek Koziczyński

 

 

Czasy PRL-u wydają się przeszłością, z którą z pozoru niewiele mamy już wspólnego. Puste półki

sklepowe, kartki na mięso czy niekończące się kolejki… Życie wtedy z pewnością nie było łatwe, a o wielu niewygodach mało kto już pamięta, no bo lepiej zapomnieć. Teraz rzeczywistość wygląda nieco inaczej. Jest barwniejsza, bardziej urozmaicona, ale też i mniej zachwycająca, bo ludzie oczekują tak wiele, że nie w sposób ich zadowolić. Kiedyś wszystkiego było mało i właśnie to był klucz do prawdziwego szczęścia, bo kiedy coś się pojawiało, każdy potrafił to docenić. Toteż nic dziwnego, że na wspomnienie o typowych dla PRL-u rzeczach, na twarzach wielu ludzi gości uśmiech, bo barwne obrazy wyłaniające się spośród szaroburej wtedy rzeczywistości, są tak intensywne, iż cieszą do dziś.  

Bartek Koziczyński wychodzi więc naprzeciw z książką „333 popkultowe rzeczy… PRL”, która z pewnością odświeży pamięć wielu Polakom.

Guma „Donald” z pewnością o wiele bardziej cieszyła dzieci, aniżeli jakakolwiek inna w dniach teraźniejszych. „Czterej pancerni i pies” z pewnością mocniej wyryli się w pamięci, niż współczesne seriale, których mamy na pęczki. Na „Jacka i Agatki” czekało z niecierpliwością o wiele więcej dzieci, aniżeli teraz na którąkolwiek z kolorowych bajek, a zdjęcia biustu Danuty Lato pobudzały fantazję mężczyzn mocniej, niż nowoczesne filmy porno. Wymienione przykłady to tylko garstka spośród ogromnego grona pozostałości po czasach PRL-u. Bo chociaż z pozoru nie było wtedy nic, to jednak coś być musiało. Jak się okazuje, chociaż ludzie nie mieli zbyt wielkiego wyboru, stawiano na jakość, a ta była na całkiem wysokim poziomie. W książce Bartka Koziczyńskiego natkniemy się na „Fasolki”, Kingsajza”, „Fantasolo” czy „Buty na słoninie”, a przekrój tematyki jest tutaj naprawdę szeroki. Wiele z tych przedmiotów czy zjawisk, na wspomnienie o Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, od razu przychodzi do głowy. Niektóre zaś zaskakują, oczywiście bardzo pozytywnie, niosąc ze sobą ogromną ilość wspomnień. Bo chociaż czasy, o których mowa, były dla wielu ludzi ciężkim okresem, to jednak właśnie wtedy człowiek potrafił szczerze okazywać radość i prawdziwie się z czegoś cieszyć.

Książka „333 popkultowe rzeczy… PRL” to doskonale ułożony, ogromny i rzetelnie opracowany zbiór różnorodnych produktów, osób oraz innych wspomnień, a wszystko to wiąże się z ubiegłymi latami niedemokratycznej Polski. Znajdziemy tutaj bajki, którymi cieszyły się nie tylko dzieci, ale i dorośli. Pojawiają się gwiazdy muzyki czy też i filmu, czasopisma, produkty spożywcze, ubrania, materiały, książki, zjawiska społeczne i wiele innych, a wszystko to okraszone jest magią tamtych lat – ubogich, ale zarazem jakże i bogatych we wspomnienia. Każda z rzeczy ma tutaj swoje miejsce i krótką notatkę, która przybliża cały temat tym świadomym o czym mowa, ale i takim, którzy ze względu na wiek czasów PRL-u nie mieli okazji doświadczyć. Pojawiają się także fotografie, na widok których niejednej osobie serce przyspieszy swój rytm, bo przeżycia związane z minionym czasem, chociaż głęboko zaszufladkowane w umyśle, nigdy nie znikną, a wręcz potrafią powrócić ze zdwojoną siłą.

Czytelnik sięgający po tę książkę znajdzie w niej alfabetyczny spis treści, w którym od A do Z poukładane zostały wszystkie wyrazy, w mniejszym lub też i większym stopniu powiązane z czasami PRL-u. Autor poświęcił uwagę nawet tym rzeczom najmniejszym, ale tym samym stworzył zbiór wspomnień, w którym każdy znajdzie to, czego oczekuje. Opisywane osoby, przedmioty czy też zjawiska nie posiadają rozległej charakterystyki, a przypominają raczej krótką notatkę. Tym samym nie zanudzają nawet tych, którzy za czytaniem nie przepadają. Zapewniają zaś wszystkim rozrywkę w postaci powrotu do przeszłości.

Książkę z pewnością polecę wszystkim tym, którzy w PRL-u pozostawili cząstkę siebie. Aczkolwiek to doskonała lektura także i dla tych, którzy o zamierzchłych latach tylko słyszeli. Sądzę, że udekorowana wieloma fotografiami może stać się ciekawym, oryginalnym i udanym prezentem na różne okazje. Przekonajcie się i Wy, jak wiele wiecie o 333 popkultowych rzeczach PRL-u. 

wydawnictwo: Vesper

data wydania: 26 listopada 2007

liczba stron: 460

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Vesper.