"Babie lato" - Danuta Pytlak

 

Jak kreowane jest nasze życie? Co nim kieruje? Oczywiście w głównej mierze nasze wybory, ale także i otoczenie. Bo przecież to ludzie żyjący obok nas mogą umilać nam codzienność, bądź też nieraz doprowadzić do łez. Nigdy więc nie możemy być pewni tego, co przyniesie nam los. A nieraz zmiany, które mają nastąpić, mogą wstrząsnąć naszą rzeczywistością i przewrócić całe życie do góry nogami. Tak też dzieje się w przypadku głównej bohaterki książki „Babie lato”, autorstwa Danuty Pytlak. Jedno wydarzenie pociąga za sobą całą lawinę kolejnych. Michasia, bo tak ma na imię owa kobieta, zostaje  porwana w wir niesamowitych zajść, by w końcu zatrzymać się i znaleźć w całkiem innym świecie. Czy jednak lepszym?

Michalina, trzydziestoparoletnia kobieta, przechodzi trudny okres. Rozstanie z mężem hazardzistą i nieustanny ból głowy mają wpływ na jej wydajność zawodową. Otoczona życzliwymi współpracownikami i serdecznym szefem, utrzymuje jednak swoje stanowisko.  Z czasem złe samopoczucie wydaje się coraz bardziej niepokojące, toteż Michasia nakłoniona przez najlepszą przyjaciółkę, wybiera się do lekarza, Okazuje się, że w głowie kobiety tkwi guz, a jego rychłe usunięcie jest koniecznością. Tragizm tej sytuacji i liczne obawy stają się jednak początkiem nowego życia, a z pozoru straszna choroba okazuje się przepustką na zatrzymanie pędu codzienności i przyjrzeniu się przeszłości oraz wartościom, według zasad których warto postępować. Michalina z przebytej operacji wyciąga liczne wnioski i decyduje się na wiele zmian, które kiedyś wydawały się bardzo odległymi. Zmiana otoczenia szykuje zaś dla niej wiele niesamowitych niespodzianek, dzięki którym jej życie już nigdy nie będzie takie samo.

Książka Danuty Pytlak to emocjonująca przygoda, podczas której czytelnik przeżywa radość i smutek, ekscytację i rozgoryczenie, a na jego twarzy gości uśmiech, czy też spływająca po policzku łza. Tutaj pojawia się prawdziwe życie, bogate w porażki i sukcesy, w poznawanie i przywykanie, w utratę i zyskiwanie. Michalina, czyli główna bohaterka książki, musi stanąć twarz w twarz z prawdziwymi problemami. Czerpiąc siłę z przyjaźni, jest w stanie zrobić naprawdę wiele, a takie świadectwo ukazuje nam to, jak potężną moc może mieć relacja międzyludzka. Podczas trudnej do pokonania drogi, spotyka ją wiele przykrych doświadczeń, które pozostawiają w jej sercu ślad. Jednakże jak to zazwyczaj bywa, nasza codzienność jest amplitudą i po cierpieniu zawsze przychodzi lepszy dzień. Michasia dostrzega więc nadzieję na odbudowanie swojego szczęścia, a odnajduje ją niespodziewanie, bo prawdziwa radość wynika zazwyczaj z nieplanowania i spontaniczności. Główna bohaterka książki odkrywa siebie na nowo, a to, co dotąd wydawało się poukładane i oczywiste, okazuje się zupełnie inne. Bo drugi człowiek i jego historia mogą obalić całą dotychczasową rzeczywistość.  

Akcja książki Danuty Pytlak nie jest jednostajna i nie toczy się w jednym, wytyczonym kierunku. Tutaj dzieje się sporo, bo autorka nie zamierzała spocząć na laurach trzymając się tylko jednego wątku. Nie ma mowy wyłącznie miłości, wyłącznie przyjaźni czy też emocjach związanych z magią odkrywania nowych miejsc. „Babie lato” łączy w sobie wszystko, stąd też trudno przewidzieć bieg całej historii, która wciąga od samego początku. W owej powieści możemy napotkać sporą ilość pozytywnej energii oraz życzliwości. Danuta Pytlak pamiętała o tym, by zwrócić uwagę na szerzące się wokół nas dobro, które często pomijamy wspominając tylko o tym, co złe. Książka została wyposażona także w interesujących bohaterów. Każdy z nich ma sporo do powiedzenia i wnosi w życie Michasi coś wyjątkowego. A właśnie to jest najciekawsze -ludzie oraz interpersonalna komunikacja.

Sporo tutaj szczegółów. Autorka sprytnie i rzetelnie zaplanowała całą treść. Możemy więc zgłębić się w losy bohaterów na tyle, by doskonale ich poznać. Książkę czyta się szybko i bez obciążenia umysłu, a to dlatego, że fabuła, chociaż rozbudowana, nie jest skomplikowana. Styl Danuty Pytlak – płynny, lekki i przyjemny – także korzystnie wpływa na odbiór tej pozycji literackiej.

Klimat wsi, stary, zakurzony i zapomniany dom, zapomniani ludzie i Anioł Stróż, który ukradkiem, niepostrzeżony, towarzyszy i czuwa nad swoim podopiecznym – to wszystko wprowadza niesamowitą  aurę, której trudno nie wyczuć. Stąd też książka posiada magiczną aurę, która szybko znajduje sobie przyjemne i małe gniazdko w sercu czytelnika.

Tę powieść obyczajową, rozległą, wielostronicową, ale także pełną ciekawego, prawdziwego życia, polecam każdej kobiecie na zimowe i zbliżające się coraz to większymi krokami, wiosenne dni. Niech objawi Wam to, co istotne w naszym życiu i nauczy Was celebrować każdy dzień, bo to, że istniejemy, to piękny dar i warto korzystać z niego jak najowocniej.

moja ocena: 5/6

wydawnictwo: Zysk i Spółka

data wydania: 2 lutego 2015

liczba stron: 560

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Zysk i Spółka.
 

"Kusiciel" - A.J. Gabryel

 

Mogłoby się wydawać, że wyrachowany zwolennik niezobowiązującego seksu, który traktuje kobiety jako przelotne przygody, nie jest w stanie się zakochać. Bo przecież miłość wymaga czegoś więcej. Jeżeli się kogoś kocha, uaktywniane są pokłady wrażliwości i oddania, a tymczasem lubiący chwilowe przygody mężczyźni nie są w takowe wyposażeni. A jednak prawda może być zupełnie inna. Miłość zmienia człowieka i odbiera mu cały dotychczasowy światopogląd. Wtedy wszystko inne staje się blade, jakby mniej wyraźne, bo centralne miejsce zajmuje właśnie ono – uczucie kierowane w stronę wyjątkowej osoby. Potwierdzeniem powyższych słów okazuje się zaś niedawno wydana książka A.J. Gabryela, „Kusiciel”. Bo chociaż z pozoru wydaje się, że jest to powieść erotyczna, to jednak te określenie nie opisuje w pełni jej zawartości. Treść tutaj zawarta to coś więcej, a można się o tym przekonać jedynie poprzez przeczytanie.

Bohater książki, który nie wspomina o swoim imieniu czy nazwisku, kryje się pod płaszczem pseudonimu Kusiciel. Taki tytuł nadała mu bowiem jedna z kobiet, z którymi sypia. Chociaż nie można powiedzieć tutaj, że jedna z wielu.

Zimny uczuciowo, pragnący zaspokajać wyłącznie własne fizyczne potrzeby, doświadczony seksualnie poprzez niezliczone, odbyte stosunki. A jednak pewnego dnia, Kusiciel dostrzega w tłumie kobietę, która jaśnieje na tle innych, chociaż ta jej „inność” jest niezwykle trudna do objaśnienia. Mężczyzna stawia ją sobie za cel, a początkowe odrzucenie tylko podrażnia i podsyca jego apetyt. Kiedy jednak udaje mu się zdobyć to, czego pragnął, okazuje się, że w tym wypadku sprawa wygląda inaczej, a sam kontakt fizyczny nie wystarcza. Mężczyzna oczekuje bowiem czegoś więcej, bo zrodził się w nim zalążek uczucia, jakim jest miłość. Nie potrafiąc rozpoznać samego siebie, bohater czyni kolejne kroki mające zbliżyć go do wyjątkowej kobiety. Ta, chociaż wydaje się nie do rozgryzienia, nie jest jednak całkowicie obojętna względem Kusiciela. Jej ciało uzależniło się bowiem od jego dotyku, a jego obecność staje się niczym opium. Jednakże czy można stworzyć szczęśliwy związek zbudowany na tak chwiejnym starcie, jakim jest zbliżenie seksualne? A może takowe powinno nastąpić nieco później? Czy oczekiwania tych dwojga okażą się podobne i czy ta miłość będzie miała szansę przetrwać?

źródło

Ostatnimi czasy na rynku literackim pojawiło się wiele erotyków. Chętnie czytywane przez kobiety, ponoć korzystnie wpływają na ich życie seksualne. A jednak „Kusiciel”, chociaż należący do takiego gatunku literatury, prezentuje sobą nieco większą głębię i to niezaprzeczalnie tutaj zachwyca. Bohaterem książki jest w tym przypadku mężczyzna – człowiek całkowicie zakochany w napotkanej kobiecie, z którą udało mu się stworzyć coś, co można by było nazwać związkiem. Jednakże czy oprócz doskonałego zrozumienia łóżkowego, ta para będzie w stanie osiągnąć coś więcej? Chociaż Kusiciel wydaje się tutaj na początku tylko zwykłym łowcą kobiecych ciał, to jednak miłość zmienia go tak, iż staje się gotowy na coś więcej. Czy jego partnerka także? Priorytety i zamierzenia tych dwoje mogą okazać się bowiem nieco rozbieżne.

Autor książki wykreował powieść opartą na kilku wydarzeniach, które nie tworzą przewrotnej i napiętej akcji. Tutaj wszystko toczy się raczej powoli, zaś A.J. Gabryel nie szczędzi słów, by opisać niejedną z sytuacji w najdrobniejszych szczegółach. Wie jednak, co może zainteresować czytelnika, toteż zbędne kwestie są raczej tylko wspomniane. Zazwyczaj książki z wieloma opisami mnie nudzą. A jednak w tym wypadku było inaczej. Czytałam każde słowo, ostrożnie, by niczego nie pominąć. I tak zgłębiałam się w myśli bohatera i poznawałam nietypową historię oryginalnego związku. Muszę przyznać, że sceny erotyczne są tutaj tak obrazowe i tak perfekcyjnie opisane, że można je nawet odczuć na swoim ciele. Autor używa idealnie dobranych słów, czyniąc ze zbliżenia akt cudownej sztuki, pozbawionej wulgarności i brutalności. Cała treść jest więc niczym magnes, bo przyciąga i tak łatwo nie wypuszcza ze swoich sideł.

„Chciałbym, żebyśmy nadal siedzieli na drewnianej ławce, ale i tak jest mi dobrze. Bardzo dobrze. Czuję się lekki. Jeśli każdy ma w życiu jedną chwilę, w której może wznieść się w powietrze i latać, to na mnie właśnie przyszedł ten czas. Mam ochotę się śmiać, śpiewać, upić się ze szczęścia. Nie wiem, skąd ta nagła euforia. A jednak się domyślam. Z niej. Czuję się pełen jej. Pełen jej cichych słów, beztroskiego śmiechu, owocowego zapachu, bezliku pytań. Czuję się naćpany nią po uszy.”

Wcześniej wspomniałam, że książka jest czymś więcej niż erotykiem, bo niesie ze sobą nie tylko seksualne przesłanie. To także historia miłości, która znacznie odbiega od określenia banalna. Nie ma tutaj przewidywalnego scenariusza, bo od początku do końca nie wiadomo, jak wszystko się potoczy. Tę pozycję literacką polecam wszystkim kobietom, chociaż sądzę, że w przeciwieństwie do innych erotyków, ten może spodobać się także mężczyznom. Niech poruszy Was dokładnie tak, jak poruszył mnie. Cieszcie się każdym słowem, odczuwajcie je na sobie i zgłębiajcie, a „Kusiciel” zdobędzie Wasze uznanie tak samo, jak zdobył i moje.

„Moje ciało jest głodne, zawsze jest głodne, zawsze czegoś lub kogoś chce, zawsze mu mało. Ale to chcenie, które wypełnia mnie teraz, ma inne, bardziej prymitywne dno, pod którym jest jeszcze coś.”

moja ocena: 5/6

wydawnictwo: Filia

data wydania: 14 stycznia 2015

liczba stron: 286

A.J. Gabryel - urodzony w 1978. Z natury nieśmiały i nielubiący o sobie mówić. Mimo to napisał dwie powieści, w których jest centralną postacią. Jest również bezwstydnym bohaterem bloga: grzesznikadam.blog.onet.pl, którego do tej pory odwiedzono ponad 6 milionów razy. 

KUSICIEL to jego trzecia powieść. Na pytaniem czy jest to powieść autobiograficzna, nie odpowiada. 

(Notka na temat autora pochodzi z okładki książki "Kusiciel".)

Książkę wygrałam w konkursie organizowanym na blogu CYRYSII.

"Tak blisko..." - Tammara Webber

 

Ostatnimi czasy ogromną popularność zyskały książki gatunku New Adults, a więc kierowane do ludzi w wieku 17-25 lat. Jak się okazuje, są one jednak chętnie czytane także przez osoby starsze, a w szczególności przez płeć żeńską. Według podanego przedziału wiekowego, już za dwa lata musiałabym zrezygnować z ich czytania, a nie zamierzam, ponieważ jak dotąd podbijają moje serce. Tym razem miałam okazję sięgnąć po pozycję literacką, na którą polowałam już od dawna. „Tak blisko…”, autorstwa Tamary Webber, to pierwsza część serii Kontury Serca.  Chciałabym więc pokrótce Wam ją przedstawić.  

Jacqueline, główna bohaterka książki, to młoda studentka chowająca w swoim wnętrzu uraz z powodu rozstania z chłopakiem. Po kilkuletnim związku pozostała tylko gorycz, a wszystko przez to, że Kennedy oznajmił jej, iż pragnie się wyszaleć, a do tego potrzebna mu wolność. Dziewczyna tracąc przy tym wiele znajomości, postanawia jakoś poukładać swoje życie na nowo. Jednak na jednej z imprez, kiedy to towarzystwo ma już we krwi sporą ilość procentów, jeden ze znanych jej chłopaków postanawia uprzykrzyć jej dzień i dobierając się do niej, dopuszcza się próby gwałtu. Na szczęście z pomocą przybiega jej Lucas, o istnieniu którego nie miała dotąd pojęcia. Od tego czasu, jej wybawiciel niejednokrotnie stanie na jej drodze, a przypadkowe spotkanie okaże się czymś więcej, aniżeli nic nie znaczącym, jednorazowym wydarzeniem.

Ona – ofiara ludzkiego okrucieństwa, niewinna, delikatna, uczuciowa. On – mężczyzna z tatuażami, momentami porywczy, o wyjątkowej osobowości. Tych dwoje połączyło z pozoru tragiczne wydarzenie, które jednak stanie się szansą na stworzenie czegoś niesamowitego.

 Życie głównej bohaterki nie jest łatwe. Bolesne rozstanie z chłopakiem, wykluczenie z kręgu dobrych znajomych, trauma związana z karalnym zachowaniem jednego z chłopaków. A jednak  wtedy, kiedy wszystko wydaje się szarobure i nie do odratowania, na jej drodze staje Lucas – który niczym lekarstwo, powoli leczy jej poranioną duszę. Utalentowany artystycznie, o buntowniczym wyglądzie. Rozgryzienie jego osobowości nie jest proste, a jednak okazuje się dla Jacqueline zagadką, którą pragnie rozgryźć. Opiekuńczy i niosący pomoc, sam jej potrzebuje, bo koszmary przeszłości nie chcą odejść i wciąż wpływają na jego postrzeganie rzeczywistości. Czy pomimo wielu przejść, ta para ma szansę na uczucie? Czy ich miłość przetrwa, gdy wokół szaleje burza planująca wszystko zburzyć?

Tammara Webber stworzyła historię opartą o dobrze znany już z wielu książek zarys fabuły, kiedy to ludzie z różniącego się od siebie otoczenia zakochują się w sobie. Stereotyp niewinnej dziewczyny oraz chłopaka z niezbyt udaną przeszłością – także się tutaj pojawia. A jednak ta powieść ma w sobie coś magicznego i czyta się ją jednym tchem, chcąc poznać finał tej całej historii. Pojawiają się tutaj wątki, które da się przewidzieć, chociaż inne z kolei potrafią zaskoczyć. Dialogi prowadzone przez bohaterów doskonale oddają klimat rozmów toczących się w świecie studentów, a opisy scen erotycznych, chociaż niezbyt częste i szczegółowe, potrafią rozpalić zmysły. Książka wzbudziła we mnie ciekawość i zyskała moją sympatię, toteż już wyposażyłam się w drugą część, zatytułowaną „Tak krucho…”. Na chwilę muszę jednak odpocząć od młodzieżowych romansów i zasmakować czegoś mocniejszego, a później znowu do nich powrócę, ciesząc się ich magicznym i pobudzającym emocje klimatem.

Poznajcie więc Jacqueline i jej wybawiciela. Rozgryźcie jego tajemnice i dajcie się ponieść aurze miłości, która pociągnie w świat splątanych uczuć także i Was. Romantyzm, erotyzm, bohaterstwo, ale także i cierpienie – wszystkiego jest tutaj po trochu, a to daje ekscytującą mieszankę mogącą zadowolić niejednego czytelnika. Książkę polecam szczególnie uczuciowym dziewczynom. Odkryjcie z nią tajemnicze oblicze Lucasa i pozwólcie się uwieść jego urokowi.

moja ocena: 4+/6

tłumaczenie: Ewa Bobocińska

tytuł oryginału: Easy

wydawnictwo: Jaguar

data wydania: 6 lutego 2013

liczba stron: 336

A już niedługo recenzje książek:

 

"O czym szumią wierzby" - Kenneth Grahame

 

W naszym świecie, w rzeczywistości ludzi, żyją sobie dookoła nas różnorodne zwierzątka. Duże i małe jakoś radzą sobie w przyrodzie, funkcjonując w określony sposób. A jednak, jak się okazuje się, nie wiemy o nich wszystkiego. Ich świat, magiczny i tajemniczy, niewiele różni się od naszego. Bo chociażby zwyczajny kret, który według nas tylko kopie tunele, niewiele  przy tym widząc, może wyruszyć w poznawczą podróż i spotkać prawdziwych przyjaciół. A szczur, który w wielu ludziach wzbudza odrazę, swoją łódką zabiera innych w krajoznawczy rejs, opowiadając przy tym całkiem ciekawe historie. To my, ludzie, jesteśmy zbyt ślepi, by to zobaczyć. Nigdy nie jest jednak zbyt późno. „O czym szumią wierzby”, której autorem jest Kenneth Grahame, to opowieść o naturze, o nieznanym świecie naszych przyjaciół – zwierząt, to melodia, którą niosą ze sobą wierzby.

Nadchodzi wiosna. W powietrzu czuć zapach ciepłego, muskanego delikatnym wiatrem powietrza. Krecik, wziąwszy się do pracy, remontuje swoje przytulne mieszkanko. Jednakże pozimowa aura porusza jego nozdrza i zachęca do wyjścia poza swoje terytorium, by nacieszyć oczy kolorowym światem. Dość szybko napotyka Szczura, zaś ten, nie żałując Kretowi czasu, zabiera go do łódki, by pokazać mu kawałek swojego otoczenia. Zaszyty dotąd u siebie, dzięki Szczurkowi odkrywa miejsca i poznaje ludzi, o których dotąd nie miał bladego pojęcia. I tak, z czasem, do grona jego znajomych dołącza bogaty Ropuch czy też Borsuk, a każdy z nich wnosi w życie Kreta coś całkiem nowego. Każdy też jednak przekazuje sobą odrębną historię, pełną sukcesów, porażek, wyzwań i zagrożeń. Bo przecież zwierzęta, jak szumią stare wierzby, wiodą losy niemniej ciekawe, od tych ludzkich.

Przygody przyjaciół zwierzęcego świata nie polegają tylko na nudnych obserwacjach przyrody. Tutaj toczy się prawdziwa historia, a zapierające dech wydarzenia nieraz dają bohaterom nieźle popalić. Krecik, początkowo niepozorny, potrafi wykazać się odwagą i sprytem. Szczurek, przyjacielski i uczynny, nie szczędzi znajomym pomocy i towarzystwa. Borsuk, chociaż nieufny względem obcych i nieco wycofany, hojnie obdarza swoimi dobrami przyjaciół, a Ropuch… no cóż… Bogaty, ale niezbyt rozsądny Ropuch, niejednokrotnie wpada w tarapaty, ale dzięki temu zapewnia czytelnikom wiele ciekawej rozrywki.

To właśnie tutaj przeczytamy o tym, jak czterej przyjaciele poradzili sobie z łasicami, czy też jak to Ropuch znalazł się w lochu i z niego wydostał. Czym jest Dzika Puszcza i cóż niebezpiecznego w niej czyha? Czy przyjaciele wyciągną jakieś wnioski i lekcje ze swoich niezwykłych przygód?

„O czym szumią wierzby” to wyjątkowo klimatyczna bajka. Czytelnik, często bardzo młody, ma okazję poczuć zapach łąk i zaglądnąć do przytulnych mieszkań zwierzątek. Ich domki, norki czy też jamy – wyposażone w cieplutkie salony ogrzewane kominkiem, ozdobione zapasami jedzenia, pobudzają wyobraźnię i wprowadzają w całą treść niezwykłą, swojską aurę. 

 

Książka nie byłaby jednak tak wyjątkowa, gdyby nie ilustracje wykonane przez Ernesta H. Sheparda. To właśnie dzięki nim nietuzinkowy świat przyrody staje się o wiele bliższy. Borsuk odziany w nocną koszulę, Ropuch w stroju kobiety czy też obrazy przedstawiające nieznane dotąd nikomu domki bohaterów. To wszystko zachwyca, a świadomość tego, że ilustracje były wykonane już dawno temu, korzystnie wpływa na ich atrakcyjność.

„O czym szumią wierzby” to nie nowość. Ten tytuł zaszczyca młodsze i starsze pokolenia już od stu lat. A jednak opowieści o świecie przyrody i o zamieszkujących ją zwierzętach są wciąż aktualne i bardzo przystępne.  Wydawnictwo Vesper wyszło naprzeciw czytelniczym oczekiwaniom z niezwykle pięknym egzemplarzem. Twarda oprawa i kultowe ilustracje nadają książce kunsztownego wyglądu, przez co to, co wyszło spod pióra Kennetha Grahame’a, doskonale nadaje się jako prezent dla osoby w każdym wieku. Bo przecież czytelnicy w nieco starszym wieku z chęcią powrócą do lat dzieciństwa, a młode pokolenie będzie miało okazję poznać tę niezwykłą opowieść, która cieszy świat już przez tyle długich lat.

Poczuj i Ty magiczny zapach świata, który wymyka się spod naszych samodzielnych obserwacji i daj szansę poznać ten świat także Twoim dzieciom.

moja ocena: 5/6

tłumaczenie: Maciej Płaza

tytuł oryginału: The Wind in the Willows

wydawnictwo: Vesper

data wydania: listopad 2014

liczba stron: 240

Za książkę bardzo serdecznie dziękuję wydawnictwu Vesper.